ब्रह्माण्डपुराणम्

चिरेण प्राप्तवान्काञ्चीं ब्रह्मणा पूर्वमोषिताम्

खूप काळानंतर तो कांजीला पोहोचला, जिथे पूर्वी ब्रह्मा राहिला होता.

पञ्चतीर्थे प्रतिदिनं स्नात्वा भूलक्षणाङ्किते

त्याने पृथ्वीच्या चिन्हांनी युक्त अशा पंचतीर्थांमध्ये दररोज स्नान केले.

काञ्चीक्षेत्रनिवासेन क्रमेण प्रयताशयः

कांचीच्या पवित्र भूमीत राहिल्याने त्याचे मन हळूहळू शुद्ध झाले.

उत्तरे सेवितुं लक्ष्म्या वासुदेवेन दक्षिणे

त्याने उत्तर दिशेला लक्ष्मीची आणि दक्षिणेला वासुदेवाची सेवा केली.

आदिलक्ष्मीपदध्यानमाततान यतात्मवान्

स्वतःवर नियंत्रण ठेवून त्याने आदिलक्ष्मीच्या पायांचे ध्यान सर्वत्र पसरवले.

तथान्तर्वायुरोधेन न चचाला चलेश्वरः

अशा प्रकारे, श्वास आत रोखून, चलाचा स्वामी हलला नाही.

न ब्रह्मा नैव विष्णुर्वा न सिद्धः कपिलो ऽपि वा

ना ब्रह्मा, ना विष्णू, ना सिद्ध कपिल—even तोही हे करू शकला नाही.

तया समाधिनिष्ठायां न समर्थाः कथञ्चन

ती समाधीत स्थिर असताना, कोणत्याही प्रकारे कोणीही समर्थ नव्हते.

अर्धरात्रे पुरः स्थित्वा वाचं प्रोवाच वाङ्मयी

मध्यरात्री, तिच्या समोर उभी राहून वाणीने असे शब्द सांगितले.

मद्रूपस्त्वं कथं देहः सेयं लोकविडम्बना

तू माझ्या स्वतःच्या रूपात असूनही हे शरीर कसे घेतलेस? हे जगासाठी एक भ्रम आहे.

इत्युक्त्वान्तर्दधे तत्र महासिंहासनेश्वरी

असे म्हणून, ती महा सिंहासनावरून तिथेच अदृश्य झाली.

विनीय तं निशाशेषं श्रीध्यानैकपरायणः

ती संपूर्ण रात्र श्रीदेवीच्या ध्यानात पूर्णपणे मग्न होऊन त्याने घालवली.

पुनः पुनर्धूनुते स्म करलग्नं कपालकम्

त्याच्या हातात असलेली कवटी तो पुन्हा पुन्हा हलवत होता.

स्वप्नः किमेष माया वा मानसभ्रान्तिरेव वा

हे स्वप्न आहे का, माया आहे का, की मनाचा गोंधळ आहे?

स्वयमेव निगृह्याथ शोकं धीराग्रणीः शिवः

मग स्वतःच आपला दुःख आवरून, धीराचा आद्य पुरुष शंकराने

निगृहीतेन्द्रियग्रामः समाधिस्थो ऽभवत्पुनः

आपली सर्व इंद्रिये आवरून पुन्हा समाधीत गेला.

अलं समाधिना शम्भो निमज्जात्र सरोवरे

'शंभो, आता समाधी पुरे; या सरोवरात बुडून जा.'

इयं च माया स्वप्नो वा किं कर्त्तव्यं मयाथ वा

'हीही माया किंवा स्वप्न असू शकते—मग मी काय करावे?'

इत्युक्तं श्रीपरादेव्या यामातीतमिदं दिनम्

श्रीपरादेवीने गेल्या दिवसाबद्दल असे सांगितले.

भगवान्व्यो मवाण्या तु निमज्जाप्स्विति गर्जितम्

भगवानाने गडगडाटी आवाजात सांगितले, 'पाण्यात बुडून जा!'

निममज्ज सरस्यां तु गङ्गायां पुनरुत्थितः

तो सरोवरात, गंगेत बुडाला आणि पुन्हा वर आला.

स मुहुर्तं स्थितस्तूष्णीं नखलीनकपालकः

तो काही क्षण शांतपणे उभा राहिला, नखांमध्ये कवटी धरलेलीच होती.

भिक्षार्थं नगरीमेनां प्रविवेश वशी शिवः

भिक्षेसाठी संयमी शंकर त्या नगरीत शिरला.

सो ऽपश्यदग्रतः काञ्चित्काञ्चीं श्रीदेवताकृतिम्

तेथे त्याच्या समोर एक तेजस्वी देवीमूर्ती असलेली स्त्री दिसली.

क्षणाद्ब्रह्मकपालं तत्प्रच्युतं तन्नखाग्रतः

क्षणातच ब्रह्माची कवटी त्याच्या नखांच्या टोकावरून खाली पडली.

प्रसन्नवदनांभोजो बहु मेने मुहुः परम्

फुललेल्या कमळासारखे तिचे प्रसन्न मुख तो पुन्हा पुन्हा अत्यंत आदराने पाहू लागला.

देवता सैव कामाक्षीत्यासीत्संभावना पुरः

तेथे असे मानले जात होते की हीच देवी कामाक्षी आहे.

स्वस्थः स्वस्थानमगमच्छ्लाघमानः परां श्रियम्

स्वतःला सावरून, तो आपल्या स्थानावर परत गेला आणि परम ऐश्वर्यात आनंदला.

प्रभावं श्रीमहादेव्याः कामदं शृण्वतां सदा

श्रीमहादेवीचे हे सामर्थ्य, इच्छित फल देणारे, नेहमी ऐकणाऱ्यांसाठी आहे.