अहं त्वमिति को भेदस्त्वमेवाहं न संशयः
मीच तू आहे आणि तूच मी आहेस; यात काहीच फरक नाही, यात शंका नाही.
आमनन्ति हि योगीन्द्रास्त्वामेव ब्रह्मरूपिणीम्
महान योगी तुलाच ब्रह्मरूप मानतात.
भक्त्या प्रणम्य पश्यन्ती परां प्रीतिमुपाययौ
तिने भक्तीने नमस्कार करून तिच्याकडे पाहिले आणि परमानंद मिळवला.
प्रविष्टा हृदयं तस्याः प्रहृष्टाया महामुने
ती आनंदित महर्षीच्या हृदयात प्रवेशली.
स्वप्नः किमेष दृष्टो वा मया किमथ वा भ्रमः
हे स्वप्न आहे का, मी हे प्रत्यक्ष पाहिले का, की हे काही भ्रम आहे?
प्रसन्नवदना सा तु प्रणते वदति स्म सा
ती प्रसन्न चेहऱ्याने, नम्रपणे वाकलेल्या त्या व्यक्तीला बोलली.
मया दृष्टां तु कामाक्षीं युवां चेत्किमपश्यतम्
मी कामाक्षीला पाहिलं आहे; पण तुम्ही दोघांनी तिला पाहिलं नाही का?
पुष्पाणि पूजनार्हाणि निधायाग्रे समूचतुः
त्यांनी पूजेसाठी योग्य अशी फुलं तिच्यासमोर ठेवली आणि एकत्र बोलले.
इत्युक्त्वा पार्श्वयोस्तस्या निषण्णे विनयानते
असं म्हणून, दोघंही तिच्या बाजूला आदराने वाकून बसले.
गौरीसंप्राप्तये दध्यौ कामाक्षीं नियतेन्द्रियः
इंद्रिये आवरून, त्याने गौरीला मिळावं म्हणून कामाक्षीचे ध्यान केलं.
अचष्ट कृपया तुष्टा ध्यायन्तं निश्चलं शिवम्
त्याच्या भक्तीने तृप्त होऊन, दयाळूपणे तिने ध्यानस्थ शिवाला आपली ओळख दिली.
अङ्गीकुरुष्व कन्दर्पं भूयो मच्छासने स्थितम्
माझ्या आज्ञेवर असलेल्या कामदेवाला पुन्हा स्वीकार.
गौरीमनुगृहाण त्वं कंपानीरनिवासिनीम्
गौरी, कांचीमध्ये राहणाऱ्या हिला तू कृपा कर.
इत्युक्त्वान्तर्दधे तस्य हृदये परमा रमा
असं सांगून, ती परमेश्वरी त्याच्या हृदयात विलीन झाली.
तस्या अनुग्रहं लब्ध्वा सर्वदेवनिषेवितः
तिचं आशीर्वाद मिळाल्यावर, सर्व देवांनी त्याचा सन्मान केला.
यद्विलासात्समुत्पन्नं लयं याति च यत्र वै
जिच्या खेळातून सर्व काही निर्माण होतं आणि शेवटी तिच्यातच विलीन होतं.
भूषयन्तीं शिवां कम्पामनुकंपार्द्रमानसाम्
दया आणि करुणेने भरलेलं मन घेऊन, ती शिवा कंपीवर प्रकाशली.
आदाय वृषमारुह्य कैलासशिखरं ययौ
वृषभावर बसून, ती कैलासाच्या शिखरावर गेली.
आदिलक्ष्म्याः प्रभावं तु कथयामि तवानघ
हे पावन, आता मी तुला आदिलक्ष्मीचं सामर्थ्य सांगतो.
दिक्पालाश्च सुराः सर्वे सनकाद्याश्च योगिनः
दिशांचे रक्षक, सर्व देव, आणि सनकादी योगी,
द्वयोः पञ्चमुखत्वेन भेदं न विविदुस्तदा
त्या वेळी, दोघांमध्ये पाच मुख असल्यामुळे कोणताही फरक त्यांना जाणवला नाही.
तेषां संवदतां मध्ये क्षिप्रमन्तर्हितः शिवः
त्यांच्या संवादात असताना, शिव अचानक अदृश्य झाला.
उभयोरपि संवादस्त्वहं ब्रह्मेत्यजायत
दोघांच्या संभाषणात, 'मीच ब्रह्मा आहे' असा विचार उत्पन्न झाला.
त्वं च रुद्रश्च मे पुत्रौ सृष्टिकर्तुरुभौ युवाम्
तू आणि रुद्र, दोघंही माझी मुलं आहात, सृष्टीचे निर्माते आहात.
प्रादुरासीन्महाज्योतिस्तंभरूपो महेश्वरः
तेव्हा एक तेजस्वी खांबासारखे दिव्य प्रकाश प्रकट झाले—तोच महेश्वर होता.
ब्रह्मणः शिरसामूर्ध्वं ज्योतिश्चक्रमभूत्पुरः
ब्रह्माच्या डोक्याच्या वर एक तेजाचा चक्र त्याच्या समोर उमटले.
ऊर्ध्वमैक्षथ भूयस्तमवमत्य वचो ऽब्रवीत्
त्याने पुन्हा पुन्हा वर पाहिले आणि वाकून असे बोलला.
विष्णुमेवं तदालोक्य क्रोधेनैव विकारतः
विष्णूला तसा पाहून तो रागाने बदलून गेला.
हाहेति तत्र सर्वे ऽपि क्रन्दन्तश्च पलायिताः
तेथे सगळेच 'हाय हाय' असे ओरडत पळून गेले.
भूयोभूयो धुनोति स्म तथापि न मुमोच तम्
त्याने पुन्हा पुन्हा आपले अंग हलवले, तरीही त्याला ते सोडता आले नाही.