धूर्णमाना पतन्ति स्म महोल्का गगनस्थलात्
आकाशातून मोठ्या उल्का वेगाने खाली पडत होत्या.
मही जज्वाल सकला तत्र शून्यकपत्तने
त्या ओस पडलेल्या नगरात संपूर्ण पृथ्वी जणू जळू लागली.
ध्वजाग्रवर्तिनः कङ्कगृध्राश्चैव बकाः खगाः
ध्वजांच्या टोकांवर गिधाडे, कांग आणि बगळे बसलेले दिसत होते.
क्रव्यादा बहवस्तत्र लोचनैर्नावलोकिताः
तिथे अनेक मांसाहारी प्राणी होते, जे स्वतःच्या डोळ्यांनीही दिसत नव्हते.
सर्वतो दिक्षुदृश्यन्ते केतवस्तु मलीमसाः
सर्व दिशांना मळकट ध्वजच फडफडताना दिसत होते.
दैत्यस्त्रीणां च विभ्रष्टा अकाले भूषणस्रजः
दैत्य स्त्रियांच्या दागिन्यांच्या आणि हारांच्या गाठी वेळेआधीच सुटून पडल्या होत्या.
दपणानां वर्मणां च ध्वजानां खड्गसंपदाम्
आरशे, कवच, ध्वज आणि तलवारींच्या राशी,
सौधेषु चन्द्रशालासु केलिवेश्मसु सर्वतः
राजवाड्यांमध्ये, चांदण्यांनी उजळलेल्या दालनांमध्ये आणि सर्व खेळाच्या घरांमध्ये,
चतुष्किकास्वलिङ्गेषु प्रग्रीवेषु वलेषु च
चौकोनी चिन्हांमध्ये, गळ्यावरील खुणांमध्ये आणि रेषांमध्ये,
स्वस्तिकेषु च सर्वेषु गर्भागारपुटेषु च
सर्व स्वस्तिक चिन्हांमध्ये आणि गर्भगृहाच्या खोल्यांमध्ये,
वातायनेषु कक्ष्यासु धिष्ण्येषु च खलेषु च
खिडक्यांमध्ये, खोल्यांमध्ये, मांडवांमध्ये आणि खड्ड्यांमध्ये,
अश्रूयन्त महाघोषाः परुषा भूतभाषिताः
तेथे मोठा गोंधळ ऐकू येत होता, कठोर आणि भूतांनी बोललेली वाक्ये होती.
आराविषु करोटीनां कोटयश्चापतन्भुवि
मंदिरांमध्ये कवट्यांचे ढीग जमिनीवर पडले.
केशौघकाश्च निष्पेतुः सर्वतो धूमधूसराः
सर्वत्र धूर आणि धुळीने माखलेले केसांचे पुंजके बाहेर पडले.
निवेदयामासुरमी भण्डाय प्रथितौजसे
ही सर्व गोष्टी त्यांनी प्रसिद्ध तेजस्वी भंडाला सांगितल्या.
असंजातधृतिभ्रंशो मन्त्र स्थानमुपागमत्
त्याचा धीर ढळला आणि मन स्थिर राहिले नाही, मग तो मंत्रांच्या स्थळी गेला.
अध्यासामास दैत्येन्द्रः सिंहासनमनुत्तमम्
दैत्यांचा राजा त्या अद्वितीय सिंहासनावर बसला.
दीपयन्नखिलाशान्तानद्युतद्दानवेश्वरः
दानवांचा स्वामी तेजाने झळकत सर्व अशांती दूर करीत होता.
तुङ्गसिंहासनस्थं तं सिषेवाते तदानुजै
तो उंच सिंहासनावर बसला असताना त्याचे अनुयायी त्याची सेवा करीत होते.
त्रैलोक्यकण्टकीभूतभुजदण्डभयङ्करौ
त्याचे हात भीतीदायक होते आणि तीनही लोकांचा काटा बनले होते.
त्रैलोक्यविजये लब्धं वर्धयन्तौ महद्यशः
तीनही लोकांवर विजय मिळवून त्यांनी आपली मोठी कीर्ती वाढवली.
कृतां जरिप्रणामौ च समुपाविशता भुवि
त्यांनी आदराने वंदन करून मग जमिनीवर बसले.
सर्वे सामन्तदैत्येन्द्रास्तं द्रष्टुं समुपागताः
सर्व सामंत दैत्यराज त्याला पाहण्यासाठी एकत्र आले.
स्वंस्वं नाम समुच्चार्य प्रणेमुर्भण्डकेश्वरम्
प्रत्येकाने आपले नाव सांगून भंडकेश्वराला वंदन केले.
संभावयन्समालोकैः कियन्तं चित्क्षणं स्थितः
सर्वांनी आदराने पाहिले आणि थोडा वेळ तेथे थांबले.
मथ्यमानमहासिंधुसमानार्गलनिस्वनः
तो आवाज जणू मोठ्या समुद्राच्या हालचालीसारखा घुमत होता.
पापिनः पामराचारा दुरात्मानः सुराधमाः
पापी, नीच वागणुकीचे, वाईट मनाचे आणि देवांमध्ये सगळ्यात खालचे असे हे लोक होते.
ज्वलज्ज्वालाकुले वह्नौ पतित्वा नाशमागताः
ते प्रज्वलित ज्वाळांनी भरलेल्या आगीत पडले आणि पूर्णपणे नष्ट झाले.
स्वयमेव किलास्राक्षुस्तां देवा वासवादयः
खरं तर, इंद्रासह सर्व देवांनी स्वतःच त्या अस्तित्वाची निर्मिती केली.
बहुस्त्रीपरिवाराश्च विविधायुधमण्डिताः
ते अनेक स्त्रियांनी वेढलेले होते आणि विविध शस्त्रांनी सजलेले होते.