अत्यन्तोत्तुङ्गवर्ष्माणं कविकाविलसन्मुखम्
ती अत्यंत उंच बांध्याची होती, तिचे मुख चंद्रासारखे तेजस्वी होते.
स्थूलवालधिविक्षेपक्षिप्यमाणपयोधरम्
तिचा मोठा, लहरता शेपूट हलताना ढगांना उडवत होता.
वादयन्तमिवोच्चण्डैः खुरनिष्ठुरकुट्टनैः
ती घोड्यांच्या जोरदार, कठोर खुरांच्या आवाजाने जणू काही वाद्य वाजवत होती.
घोषमाणं प्रति मुहुः संदर्शितगतिक्रमम्
ती पुन्हा पुन्हा घुमत होती आणि तिच्या हालचालींची मालिका दाखवत होती.
भाण्डैर्मनोहरैर्युक्तं घर्घरीजालमण्डितम्
ती मनमोहक दागिन्यांनी आणि घुंगरांच्या जाळ्याने सजलेली होती.
अश्वारूढा महादेवी समारूढा हयं ययौ
ती महादेवी घोड्यावर आरूढ होऊन पुढे गेली.
हयवल्गां च दधती बहुविक्रमशोभिनी
घोड्याची वल्गा हातात धरून, ती अनेक पराक्रमांनी उजळून निघाली.
सञ्चचाल हयारूढा नर्तयन्तीव वाजिनम्
ती घोड्यावर बसून हलू लागली, जणू काही घोड्याला नाचवत होती.
उद्दण्डसिन्धुनिस्वानश्चकार बधिरं जगत्
सिंधू नदीच्या प्रचंड गडगडाटाने संपूर्ण जग बहिरं झालं.
अन्युद्धतभुजाश्मानः शक्तयः काश्चिदुच्छ्रिताः
काही शस्त्रे उंच उचललेली होती, काहींनी दगडाच्या भुजा दाखवत ती शस्त्रे फिरवली.
खड्गं फलकमादाय पुप्लुवुश्चण्डसक्तयः
ते रागी योद्धे तलवार आणि ढाली उचलून पुढे झेपावले.
निवारयन्त्यो वेत्रिण्यो व्युच्छलन्ति स्मशक्तयः
विजयी स्त्रिया वाट अडवत भाले चमकवत उभ्या राहिल्या.
सिहाङ्काश्चैव बिभ्राणाः शक्तयो व्यचलन्पुरा
काही योद्धे सिंहासारखे गर्जत भाले घेऊन पुढे सरसावले.
स्फुरत्कराः प्रचलिताः शक्तयः काश्चिदाददुः
काहींनी चमकणाऱ्या हातांनी भाले उचलून धाव घेतली.
छत्रैर्गगनमारेजे निःसंख्याशशिमण्डितम्
अगणित छत्रांनी, चंद्रासारख्या रत्नांनी सजलेले, आकाश भरून गेले.
तिमिरं नुनुदे भूयस्तत्काण्डमणिरोचिषा
त्या छत्रांच्या रत्नांच्या तेजाने अंधार नाहीसा झाला.
तालवृन्ताः शतविधाः क्रोडमुख्या बले ऽचलन्
शेकडो ताडपंखी वारे, सेनापतीच्या पुढाकाराने, सैन्यात फडफडू लागले.
ज्वलत्केशापिशङ्गाभास्तडिद्भासुरदिङ्मुखाः
ते जणू ज्वलंत केस आणि वीजेसारखा तेजस्वी देह घेऊन सर्व दिशांना तोंड देत उभे होते.
प्रचेलुर्दण्डनाथायास्सेना नासीरधाविताः
दंडनाथाच्या सैन्याने तलवारी म्यानातून काढून पुढे कूच केली.
तत्समानायुधकरास्तत्समानस्ववाहनाः
त्यांच्या हातात शत्रूंसारखीच शस्त्रे होती आणि ते तितक्याच सामर्थ्याच्या वाहनांवर होते.
तमालश्यामलाकाराः कपिलाः क्रूरलोचनाः
ते तमाळ वृक्षासारखे काळे, पिवळसर आणि भयंकर डोळ्यांचे होते.
अथ श्रीदण्डनाथा च करिचक्ररथोत्तमात्
तेव्हा सर्वोत्कृष्ट हत्ती-रथातून श्रीदंडनाथा प्रकट झाला.
वज्रघोष इति ख्यातं धूतकेसरमण्डलम्
तिचा सिंह, वज्रघोष म्हणून प्रसिद्ध, त्याच्या अयाळी वादळासारख्या हलत होत्या.
दंष्ट्राकटकटत्कारबधिरीकृतदिक्तटम्
त्याच्या दातांच्या कटकटाटाने सर्व दिशांना बहिरं केलं.
विबन्तमिव भूचक्रमापातालं निमज्जिभिः
त्या सिंहाच्या मोठ्या जबड्यांनी जणू पृथ्वीचा पृष्ठभाग गिळला जातो आहे असं वाटत होतं.
सिंहवाहनमारुह्य व्यचलद्दण्डनायिका
सिंहावर बसून दंडनायिका पुढे निघाली.
उद्वेगं बहुलं प्राप त्रैलोक्यं सचराचरम्
तीनही लोकांत, सर्व चराचरांमध्ये, मोठा भयाचा प्रसार झाला.
किं वा मुसलघातेन भूमिं द्वेधा करिष्यति
ती आपल्या गदेद्वारे पृथ्वी दोन तुकडे करणार का?
इति त्रस्तहृदः सर्वे गगने नाकिनां गणाः
अशी भीतीने भरलेली हृदये घेऊन आकाशातील सर्व देवांच्या टोळ्या थरथरत होत्या.
मुहुर्द्वादशनामानि कीर्तयन्तो नभस्तले
त्या सर्वांनी वारंवार आकाशात त्या बारा नावांचा जप केला.