समायाताश्च शतशो दैतेयाः सुमहाबलाः
शेकडो बलाढ्य दैत्य तिथे एकत्र आले.
नियुक्तो भृगुपुत्रेण निजगादार्थवद्वचः
भृगुपुत्राने नेमल्यावर त्याने अर्थपूर्ण शब्द सांगितले.
तद्गत्वा शोणितपुरं कुरुष्व त्वं यथापुरम्
म्हणून तू शोणितपूरात जाऊन पूर्वीप्रमाणेच वाग.
चक्रे ऽमरपुरप्रख्यं मनसैवेक्षणेन तु
त्याने केवळ मनानेच अमरांच्या नगरीसारखे एक शहर निर्माण केले.
शुशभे परया लक्ष्म्या तेजसा च समन्वितः
तो अत्यंत सुंदर आणि तेजस्वी दिसत होता.
दधौ भृगुसुतोत्सृष्टं भण्डो बालार्कसन्निभम्
भण्डाने भृगुपुत्राने दिलेले, उगवत्या सूर्यासारखे तेजस्वी वस्त्र धारण केले.
न रोगो न च दुःखानि संदधौ यन्निषेवणात्
त्याच्या सेवेमुळे तिथे ना रोग होता, ना कोणतेही दु:ख.
यस्य च्छायानिषण्णास्तु बाध्यन्ते नास्त्रकोटिभिः
ज्यांनी त्याच्या सावलीत आसन घेतले, त्यांना लाखो अस्त्रांनीही इजा झाली नाही.
अन्यान्यपि महार्हाणि भूषणानि प्रदत्तवान्
त्याने इतरही फार मौल्यवान दागिने दिले.
बभूवातीव तेजस्वी रत्नमुत्तेजितं यथा
तो अत्यंत तेजस्वी झाला, जणू काही रत्न अधिक उजळले आहे.
उग्रकर्मोग्रधन्वा च विजयश्रुति पारगः
तो कठोर कृत्य करणारा, भयंकर धनुष्यधारी आणि विजयासाठी प्रसिद्ध होता.
चतस्रो वनितास्तस्य बभूवुः प्रियदर्शनाः
त्याला चार देखण्या पत्नी होत्या.
स्यन्दनास्तुरगा नागाः पादाताश्च सहस्रशः
त्याच्या सैन्यात हजारो रथ, घोडे, हत्ती आणि पायदळ सैनिक होते.
बभूवुर्दानवाः सर्वे भृगुपुत्रमतानुगाः
सर्व दानव भृगुपुत्राचे अनुयायी झाले.
गृहेगृहे च यज्ञाश्च संबभूवुः समन्ततः
प्रत्येक घरात सर्वत्र यज्ञ होत होते.
प्रवर्तन्ते स्म दैत्यानां भूयः प्रतिगृहं तदा
त्या वेळी दैत्यांच्या घराघरात पुन्हा विधी सुरू झाले.
तथा यज्ञेषु दैत्यानां बुभुजुर्हव्यभोजिनः
दैत्यांच्या यज्ञांत हवि घेणारे देवता तृप्त झाले.
षष्टिवर्षसहस्राणि व्यतीतानि क्षणार्धवत्
साठ हजार वर्षे क्षणभरासारखी निघून गेली.
हीयमानबलं चेन्द्रं संप्रेक्ष्य कमलापतिः
इंद्राची शक्ती कमी होत असल्याचे कमलापतीने पाहिले.
तामुवाच ततो मायां देवदेवो जनार्दनः
मग जनार्दन देवदेवतेने मायेला सांगितले.
विचरस्व यथाकामं त्वां न ज्ञास्यति कश्चन
तू हवे तसे फिर, तुला कोणीही ओळखणार नाही.
मोहयित्वाचिरेणैव विषयानुपभोक्ष्यसे
लवकरच त्यांना मोहात पाडून तू विषयांचा आनंद घेशील.
ययाचे ऽप्सरसो मुख्याः सहायार्थं तु काश्चन
तिने काही मुख्य अप्सरांना मदतीसाठी विनंती केली.
प्रययौ मानसस्याग्यं तटमुज्ज्वलभूरुहम्
ती उजळ झाडांनी वेढलेल्या मानस सरोवराच्या काठी गेली.
निवासमकरोद्रम्यं गायन्ती मधुरस्वरम्
तेथे तिने गोड आवाजात गात रम्य निवास केला.
श्रुत्वा तु वीणानिनदं ददर्श च वराङ्गनाम्
वीणेचा नाद ऐकून त्याने सुंदर स्त्रीला पाहिले.
मायामये महागर्ते पतितो मदनाभिधे
तो मदन नावाच्या मायिक खोल गर्तेत पडला.
अथास्य मन्त्रिणो ऽभूवन्त्दृदये स्मरतापि ताः
मग त्याचे मंत्रीही मनाने त्या स्त्रियांवर आसक्त झाले.
तैश्च संप्रर्थितास्ताश्च प्रतिशूश्रुवुरञ्जसा
त्यांनी विनंती केल्यावर त्या स्त्रिया सहजपणे तयार झाल्या.
ता लब्ध्वा मोहिनीमुख्या निर्वृतिं परमां ययुः
मुख्य मोहिनी मिळाल्यावर त्यांना अत्यंत आनंद मिळाला.