मृत्यूच्या मार्गाचा शोध कोणीही लावू शकत नाही; मृत्यूनंतर पुन्हा परत येणे अशक्यच आहे. जे पूर्वज दैवी नाहीत, त्यांना लौकिक पूर्वज म्हणतात. पण प्रत्यक्षात, सर्व देवताच पूर्वज आहेत आणि हे पूर्वज त्यांना स्तुती करतात. पूर्वजांमध्ये वडील, आजोबा आणि पणजोबा यांचा समावेश होतो. जे लोक विधिपूर्वक यज्ञकर्म करतात आणि आहुती अर्पण करतात, त्यांना बर्हिषद म्हणतात. त्यांच्या धर्मनिष्ठतेमुळे, द्विजजन म्हणतात की ते एकरूपता प्राप्त करतात. शेवटी, जे श्रद्धेने आणि निष्ठेने आपले कर्तव्य पार पाडतात, ते कधीच अधःपात पावत नाहीत. श्राद्ध, ज्ञान आणि सात प्रकारे दान यांद्वारे—या सर्व गोष्टी दिव्य पूर्वजांना सूक्ष्म सोमपानाच्या माध्यमातून अर्पण केल्या जातात. त्यांच्या वंशातील नातेवाईक जेव्हा त्यांच्यासाठी अर्पण करतात, तेव्हा हेच मानवपूर्वज मासिक श्राद्धात भाग घेतात. पण जे आपापल्या आश्रमधर्मापासून दूर गेले, ज्यांना स्वधा आणि स्वाहा मिळाली नाही, ते स्वतःच्या कर्माचा पश्चात्ताप करत दुःखाच्या स्थळी पोहोचतात. तिथे ते उपाशी-तपाशी होऊन इधर-उधर भटकतात. इतरांचे अन्न मिळावे अशी त्यांना आस लागते आणि विविध प्रकारे ते यातना भोगतात. शाल्मली वृक्षावर, वैतरणीत, कुम्भीपाकात किंवा दगडांच्या चिरडण्यात—आपल्या कर्मामुळे ते त्या ठिकाणी टाकले जातात. जे पूर्वज इतर लोकांमध्ये वावरतात, त्यांच्या वंशातील नातेवाईक त्यांच्या नावाने अर्पण करतात आणि ते त्या मृत्युलोकात पोहोचवले जातात. कधी कधी, जे आपल्या कर्मामुळे अधःपात पावतात, ते स्थावर जीवांच्या शेवटी जन्म घेतात. त्या त्या योनीत, त्या त्या जातीमध्ये, त्यांना जे अन्न मिळते, ते नियमाने, योग्य वेळी आणि योग्य पात्राला अर्पण केले जाते. जसे वासरू हजारो गायींमध्ये आपली आई शोधून काढते, तसे श्रद्धेने आणि मंत्राने पूर्वजांना दिलेले अर्पण कधीच व्यर्थ जात नाही. जो मृत्युलोकातील येणे-जाणे जाणतो, तो श्राद्धाच्या माध्यमातून पूर्वजप्राप्ती कशी होते हे समजतो. कृष्णपक्ष त्यांच्या हातात असतो, तर शुक्लपक्ष त्यांच्या स्वप्नरूपात रात्री असतो. ऋतू, पक्ष, महिने—हे सर्व पूर्वज म्हणूनच ओळखले जातात आणि एकमेकांशी संबंधित असतात. जेव्हा ते तृप्त होतात, तेव्हा श्राद्धकर्माने केलेल्या कृतींनी त्यांचे समाधान होते. अशा प्रकारे, पुराणात पूर्वजांचे खरे स्वरूप सांगितले गेले आहे. अमृतप्राप्ती आणि पूर्वजांची तृप्ती याचेही वर्णन झाले आहे. ही शाश्वत निर्मिती तुला संक्षिप्तपणे सांगितली आहे; ती पूर्णपणे कथन करणे शक्य नाही, फक्त श्रद्धेने स्वीकारावी. आता आणखी काय सविस्तर आणि क्रमाने सांगावे? त्यावर, श्रोता म्हणतो, "मला त्यांच्या उत्पत्तीचे आणि स्वरूपाचे सविस्तर वर्णन ऐकायचे आहे." उत्तर देणारा म्हणतो, "त्यांच्या चार युगांविषयी मी तुला सांगतो, नीट ऐक. युग, त्याची विभागणी आणि त्या त्या युगातील कर्तव्ये—हे सर्व मी सांगतो. हे सहा प्रकाशमान युग आहे; आता मी तुला ते सविस्तर सांगतो. डोळ्याच्या एका पापण्येच्या लवलेश इतका काळ म्हणजे एक लघु अक्षराचा कालावधी. असे तीस भाग एकत्र येऊन एक मुहूर्त बनतो; आणि तीस मुहूर्त मिळून एक दिवस-रात्र बनते. सूर्य दिवस आणि रात्र मानव आणि लौकिक मापांमध्ये विभागतो.