त्या काळी एक अद्भुत घटना घडली—आकाशातील तारे आणि ग्रह उलट दिशेने फिरू लागले. यज्ञही त्यांच्या योग्य ऋतूंमध्ये होत नव्हते; त्यांची शक्ती, तेज आणि प्रभाव हरवले होते. हे सर्व पाहून, तारे, ग्रह आणि यज्ञ एकत्र जमले आणि ब्रह्मलोकात ब्रह्मदेवाच्या चरणी गेले. ते सर्व ब्रह्मदेवाच्या पायांवर पडले आणि त्यांनी शंकराशी संबंधित घडलेल्या सर्व घटना सांगितल्या. त्यांनी सांगितले, “तो आपल्या हातात घुबड धरून होता, डोळे तांबूस आणि तीक्ष्ण होते. विशेषतः सुना, मुली आणि नातवंडांप्रती त्याचा दृष्टिकोन वेगळा होता. आम्ही त्याला वेडा समजून त्याचा अनादर केला. आता त्याच्या क्रोधाचे शमन व्हावे म्हणून आम्ही आपल्या आश्रयाला आलो आहोत.” ऋषींची ही वचने ऐकून, आणि ध्यानातून सत्य जाणून, ब्रह्मदेव म्हणाले, “हा देव महादेव आहे, ज्याला महेश्वर म्हणून ओळखले पाहिजे. तो देव, ऋषी आणि पितरांचा स्वामी आहे. हा भगवंत काळरूप होऊन सर्वांना आपल्यात विलीन करतो. त्याच्या छातीवर जटा, श्रीवत्सचिन्ह आणि यज्ञोपवीताचे चिन्ह आहे. द्वापारयुगात तो कालाग्निरूप असतो, आणि कलियुगात धर्मकेतू म्हणून ओळखला जातो. अंधार म्हणजे अग्नी, रज म्हणजे ब्रह्मा, आणि सत्त्व—विश्णू प्रकाश देतो. जिथे हे तिघे ब्रह्म्ययोगाने एकत्र असतात, तेथे सर्व शुभता नांदते.” “त्यांनी क्रोध आणि इंद्रियांवर विजय मिळवून, त्या महादेवाची पूजा केली. त्यांनी त्रिशूली महादेवाचा आश्रय घेत प्रतिमा निर्माण केली. ज्याचे दर्शन होताच सर्व अज्ञान आणि अधर्म नष्ट होतो, अशा त्या देवदारूच्या अरण्यात ते सर्व दुःखमुक्त झाले. विविध वेदिकांवर, पर्वतांवर, गुहांतही त्यांनी पूजा केली.” “मग, त्या रूपातच देवाने त्या अरण्यात प्रवेश केला. महेश्वराने त्या तपोवनात पाऊल ठेवले, जिथे पक्ष्यांचा मधुर स्वर घुमत होता. तेव्हा सर्व ऋषी, पूर्ण एकाग्रतेने, त्याचे स्तवन करू लागले. त्यांच्या पत्नी, पुत्र, आणि सेवकांसह, हे पुण्यवान लोक एकत्र आले.” त्यांनी नम्रतेने कबूल केले, “देवतांचा देव असलेल्या आपल्याविरुद्ध आम्ही अज्ञानाने जे काही केले, गुप्त आणि गूढ कर्म, आम्हाला आपल्या स्वागताची, मार्गाची किंवा काहीच माहिती नाही. महात्मे आपले स्तवन करतात, हे महेश्वरा! आम्ही आपल्याला वंदन करतो—अनंत शक्ती आणि सामर्थ्य असलेल्या प्रजापतीस वंदन; गंगेच्या स्वरूपाला, गुणमूर्तीला वंदन; कामदेवास, परब्रह्माला वंदन; दंडधारी, काळरूप, पाशधारी यांना वंदन.” “भूत, भविष्य, वर्तमान; स्थिर आणि चल—हे सर्व आपल्याच अधीन आहे. आपण मंगल व्हावे, आम्हांला रक्षण करावे, कृपा करावी, हे प्रभो! योग आणि मायाशक्तीने हे सर्व आपणच साध्य करता. तपश्चर्येत मग्न असलेले आम्ही आपल्याला पूर्वीप्रमाणेच पाहू दे अशी प्रार्थना करतो. दिशांमध्ये वस्त्र म्हणून विराजमान, घुंगरांच्या माळेने अलंकृत, निराकार, सुंदर, आणि विश्वरूप असलेल्या आपल्याला आम्ही नमस्कार करतो.” अशा प्रकारे, त्या सर्वांनी महेश्वराची स्तुती केली आणि त्याच्या कृपेचा लाभ घेतला.