महान तपस्वी, व्रतस्थ, आणि सिद्ध वाळखिल्य, तसेच अनेक ऋषी-मुनी, या सर्वांनी परमेश्वराची महती ओळखली होती. उमादेवी, सीता, सिनीवाली, कुहू आणि गायत्री या दिव्य स्त्रियाही त्याच्यापासून उत्पन्न झाल्या. देवाधिदेव, तुझ्यापासून संध्याही आणि रात्रही जन्माला आली आहे. हे वज्रधारी आणि पिनाकधारी प्रभो, तुला नमस्कार असो; सुवर्णवस्त्रधारी देवा, तुला नमस्कार असो. सुवर्णवीर्य असलेल्या, हजारो नेत्रांनी युक्त अशा देवा, तुला नमस्कार असो. सुवर्णवीर, सुवर्णदाता, पिनाकधारी, शंकर, निळ्या गळ्याचा, तुला नमस्कार असो. तू देवांचा देव, विश्वाचा आदि, कोट्यवधी सूर्यांप्रमाणे तेजस्वी आहेस. तुझ्या हजारो मुखांनी जणू आकाशच गिळून टाकले आहे. विविध रत्नांनी अलंकृत, विविध हारांनी व उटण्यांनी सुशोभित, सर्पजणू यज्ञोपवीतासारखे घातलेले, देवद्वेष्ट्यांना भयप्रद असा तुझा रूप आहे. त्या वेळी तुझ्या स्मिताने संपूर्ण जग आनंदित झाले. मग महादेव म्हणाले, "हे श्रेष्ठ देवांनो, मी तुमच्यावर प्रसन्न आहे." पुढे त्यांनी सांगितले, "प्राचीन काळी माझ्या अंगांपासून तुम्ही दोघे उत्पन्न झाला आहात. माझा डावा हात म्हणजेच अजेय विष्णू आहे." हे ऐकून ते दोघे अत्यंत आनंदित होऊन परमेश्वराच्या चरणी वंदन करू लागले. त्यांनी प्रार्थना केली, "देवाधिदेव, आमची तुझ्यावर नेहमी भक्ती राहो." मग त्या पुण्यात्म्याने हे सांगून तिथेच अदृश्य झाला. हीच ती श्रेष्ठ, सूक्ष्म आणि शिव म्हणून ओळखली जाणारी विद्या आहे. "महादेव, महेश्वर, तुला नमस्कार असो," असे म्हणून त्यांनी शंकराला वंदन केले. जो हे स्मरण करतो, तो सर्व इच्छित फळे प्राप्त करतो आणि सर्व पापांपासून मुक्त होतो. मी तुम्हाला महेश्वराची ही अद्भुत महिमा सांगितली आहे. मग श्रोत्यांनी जिज्ञासेने विचारले, "आम्हाला महादेवाची आणखी महानता ऐकायची आहे." तेव्हा सांगितले गेले की, "एकदा महादेवाने असे अद्भुत रूप धारण केले की, मोठमोठ्या ऋषीही चकित झाले. त्यांनी त्याची कृपा मिळवण्यासाठी पूजा केली, पण तो त्यांच्यावर प्रसन्न झाला नाही. कृपावशाने भक्तांसाठी देवाधिदेवाने एक रमणीय देवदारु वन निर्माण केले, जेथे विविध वृक्ष व वेलींनी वन गजबजले होते. तेथे काही जलचर शैवाल खात असत, काही पाण्यातच राहायचे. काही दातांनी दळण करायचे, तर काही दगडांनी कांडायचे. हे महान ऋषी कठोर तपश्चर्या करीत होते. त्याच वेळी, एक विचित्र रूप धारण करून महादेव तेथे प्रकट झाले—त्यांचे शरीर भस्माने लिपलेले, नग्न, अंगावर विचित्र खुणा, हातात ज्वलंत मशाल, डोळे लाल व पिंगट, चेहरा काळा व पांढरा अशा रंगांनी रंगवलेला. कधी ते प्रेमाने नाचायचे, कधी पुन्हा पुन्हा ओरडायचे. ते वारंवार आश्रमात येऊन भिक्षा मागायचे. कधी वृषभासारखे गर्जायचे, तर कधी गाढवासारखे मोठमोठे आवाज काढायचे. हे सर्व पाहून त्या ऋषी-मुनींना क्रोध आला आणि ते रागाने दूषित झाले.