अत्यंत तेजस्वी, सतत वाढणाऱ्या आणि प्रचंड तेजाने युक्त असा तो महान लिंग प्रकट झाला होता. त्याचा रूप अतिशय भयावह होते, जणू आकाश आणि पृथ्वी फाटून निघत आहेत असे भासत होते. त्या अद्भुत लिंगाचा शेवट कुठे आहे हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न आम्ही केला. मग आम्ही एकमताने ठरवले आणि काही वरच्या दिशेला, तर काही खालच्या दिशेला गेलो. तरीही त्या लिंगाचा शेवट आम्हाला दिसला नाही, त्यामुळे मी भयभीत झालो. मग परत आलो आणि पुन्हा त्या विशाल समुद्राजवळ पोहोचलो. त्याच्या मायेमुळे आम्ही भ्रमित झालो, आणि तिथेच आमचे भान हरपले. तोच सर्व जगाचा उत्पत्ती आणि लय, अविनाशी, सर्व विश्वांचा प्रभु आहे. मग आम्ही महान, अप्रकट स्वरूपाला नमस्कार अर्पण केला. हे योगसिद्ध, शाश्वत जगाचा आधार, तुला नमस्कार. वामदेव, रुद्र, स्कंद, शिव, प्रभु—तूच सर्वात ज्येष्ठ आहेस. तूच स्वाहा मंत्र, अर्पण, आणि सर्व विधींचा प्रतिष्ठापन आहेस. वेद, लोक, आणि देव—हे सर्व तुझ्यातच आहेत, हे प्रभु. पृथ्वीवर सुगंध, पाण्यात स्वाद, आणि अग्नीत रूप—हे सर्व तुझ्यातच आहे, हे महाप्रभु. वायूमध्ये स्पर्श, चंद्रात रूप—हेही, हे देवाधिदेव, तुझ्यातच आहे. बुद्धीत ज्ञान, आणि निसर्गाचा बीज—हेही तुझ्यातच आहे, हे देवाधिदेव. तूच तीन लोकांना पोसतोस; तूच त्यांची निर्मिती करतोस, हे प्रभु. दक्षिण मुखाने तू पुन्हा जगांना संहारीस. उत्तर मुखाने तू सोम आहेस, हे देवश्रेष्ठ. आदित्य, वसु, रुद्र, मरुत, आणि अश्विनी कुमार—हे सर्व तुझ्यातून उत्पन्न झाले आहेत. वालखिल्य, महात्मे, तपस्वी, आणि व्रतस्थ सिद्ध—हेही तुझ्यातूनच आहेत. उमा, सीता, सिनीवाली, कुहू आणि गायत्री—हेही तुझ्या कृपेने जन्मले आहेत. संध्या आणि रात्रही, हे देवाधिदेव, तुझ्यातूनच उत्पन्न झाले आहेत. वज्र आणि पिनाक धनुष्य धारण करणाऱ्या, सुवर्णवस्त्र परिधान केलेल्या देवाला नमस्कार. सुवर्ण बीज असलेल्या, सुवर्णवस्त्र परिधान केलेल्या देवाला नमस्कार. सुवर्ण बीज असलेल्या, हजारो अद्भुत डोळ्यांचा देव, तुला नमस्कार. सुवर्णवीर, सुवर्ण दान करणाऱ्या देवाला नमस्कार. पिनाक धनुष्य धारण करणाऱ्या, शंकर, निळ्या गळ्याचा देव, तुला नमस्कार. देवांचा देव, जगाचा उत्पत्ती, कोट्यवधी सूर्यांसारखा तेजस्वी. हजारो मुखांनी आकाश गिळणाऱ्या स्वरूपाचा अनुभव घेतला. त्याचे रूप विविध रत्नांनी, माळांनी, आणि उटण्यांनी सजलेले होते. पवित्र धागा म्हणून साप घालणारा, देवांच्या शत्रूंना भयावह वाटणारा. मग त्याच्या हास्याने संपूर्ण जग भरून गेले. त्यानंतर महादेवाने बोलले, “हे देवश्रेष्ठ, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे.” “तुम्ही दोघे माझ्या अंगातून प्राचीन काळात जन्माला आला आहात. माझा डावा हात म्हणजेच विष्णू, जो युद्धात कधीही पराभूत होत नाही.” मग आनंदित मनाने आम्ही प्रभुच्या पायांवर नमस्कार केला. “हे देवाधिदेव, तुझ्या भक्तीचे बंध आमच्यावर सदैव राहो,” असे आम्ही प्रार्थना केली. अशा प्रकारे बोलून, तो पुण्यवान तिथेच अदृश्य झाला. हीच ती सर्वोच्च, सूक्ष्म आणि शिव म्हणून प्रसिद्ध ज्ञान आहे.