सुंदर नितंब असलेल्या देवी, शरीराला त्या वस्तूचा स्पर्श होताच, ती लगेचच सर्व अनिष्ट दूर करते. ज्याच्या अंगावर ती असते, त्याला स्त्रियांमध्ये व राजदरबारात विशेष मान मिळतो. तो माणूस रस्त्यावर सुरक्षितपणे प्रवास करतो आणि घरी सदैव समृद्धीचा अनुभव घेतो. त्याचे दाढी तांबूस, गळा निळा, केसांमध्ये चंद्राचा ठसा आहे. तो नंदीइतका बलवान, तेजस्वी आणि शौर्याने नंदीशी समतुल्य असतो. त्याची प्रगती कोणालाही थांबवता येत नाही, जशी वारा आकाशात मुक्तपणे फिरतो. हे सुंदरि, माझ्या भक्तीमुळे आणि जे पुरुष हे ऐकतात, त्यांच्यासाठी—ब्राह्मणाला वेदाची प्राप्ती होते, क्षत्रियाला भूमी मिळते. जे पीडित आहेत, त्यांची व्याधी दूर होते; जे बंदिवान आहेत, ते मुक्त होतात. हरवलेली संपत्ती पुन्हा मिळते, या लोकात आणि परलोकातही. जो कोणी हे दिव्य आणि अद्भुत चरित्र ऐकतो, त्याला इच्छित फळ मिळते. पण जो नेहमी याचा आदर करतो, तो रुद्रलोकात जातो. जो दररोज मन एकाग्र करून याचा जप करतो, आणि हे भक्तिभावाने स्वतःही म्हणतो, इतरांकडूनही म्हणवून घेतो, त्या घरात अडथळे येतात. हे स्तोत्र पुण्यफळांनी युक्त असून, चारमुखी ब्रह्मदेवाने स्वतः रचले आहे. माझ्यासोबत, गुहेतील प्रियेसह, तो बैलावर आरूढ होऊन कैलासाच्या गुहेत गेला. हे सर्व गुणधर्मांसह अभ्यासणारा श्रेष्ठ द्विज सूर्यलोकाची प्राप्ती करतो. यानंतर, देवी म्हणाली, “आम्हाला तुमच्या ऐश्वर्याची व गुणांची सविस्तर कथा ऐकायची आहे.” एकदा बलवान बळी, जो त्रैलोक्याचा स्वामी होता, त्याला बांधून ठेवले. त्यानंतर सर्व देव अमर, सनातन प्रभूचे दर्शन घेण्यासाठी आले. सिद्ध, ब्रह्मर्षी, यक्ष, गंधर्व आणि अप्सरा यांच्या समूहाने त्या महात्म्याजवळ जाऊन, त्यांनी परमपुरुष हरिचे स्तवन केले. “तुमच्या कृपेने त्रैलोक्याला अक्षय कल्याण मिळाले आहे,” असे त्यांनी म्हटले. देव, सिद्ध आणि श्रेष्ठ ऋषी यांच्या या वचनांवर विष्णूंनी उत्तर दिले, “हे श्रेष्ठ देवांनो, ऐका. मी ब्रह्मासह मायेने जगांची निर्मिती कशी केली, ते सांगतो. पूर्वी, जेव्हा त्रैलोक्य अंधकारात होते, आणि माझ्यापासून अजाण्य होते—तेव्हा मी हजार डोकी, हजार डोळे, हजार पाय असं रूप धारण केलं. त्या वेळी, दूरवरून मी अपार तेजाने चमकणाऱ्या एका व्यक्तीला पाहिलं. तो चारमुखी, अत्युच्च योगी, सोन्यासारखा तेजस्वी होता. एका क्षणातच तो परमपुरुष तिथे आला. मी विचारलं, ‘तू कोण आहेस? कुठून आलास? आणि इथे का उभा आहेस? सांग, प्रभू.’ त्यावर ब्रह्मदेवाने मला उत्तर दिलं. अशा प्रकारे, आम्ही दोघे एकमेकांवर विजय मिळवण्याची इच्छा ठेवून संवाद साधत असताना, अचानक एक अद्भुत ज्वाला आम्ही पाहिली. ती ज्वाला सतत वाढत होती, अत्यंत विलक्षण होती; तिने आकाश आणि पृथ्वी भेदून, अग्नीचा एक वर्तुळ तिथे उभं होतं. त्याच्या मध्यभागी, एक अप्रकट, तेजस्वी, एक हस्तभर आकाराचं लिंग होतं—जे वर्णन करता येणार नाही, समजून न येणारं, कधी दिसणारं, कधी अदृश्य असं होतं.