या महान ग्रंथात सांगितले आहे की, त्यात सर्व तत्त्वांचा सार आहे आणि त्याचा विस्तार अत्यंत मोठा आहे. हे तत्त्व विभाजन ओळखते आणि विभागणीची विचारसरणीही करते. त्याच्या व्यापकतेमुळे, विस्ताराची क्षमता आणि सर्व प्राण्यांचा आधार म्हणून, ते सर्व शरीरांना आपले अनुग्रह भरते. यात ब्रह्माचा कार्य आणि साधन पूर्वीच स्थापन झाले होते. शरीरधारी असलेला तो प्रारंभापासूनच प्रथम पुरुष (पुरुष) म्हणून ओळखला जातो. तोच प्राण्यांचा मूळ निर्माता आहे, ब्रह्म ज्याचा अस्तित्व सर्वात आधी आहे. सृष्टी आणि प्रलयाच्या काळात, क्षेत्राचा ज्ञाता ब्रह्म स्थिर राहतो. आणि पुनः, युगांच्या संगमावर, त्यांनी शरीर धारण केले. ज्ञानी व्यक्ती हे जाणतात की, जसे खड्ड्यातील पाणी, तसेच हे शरीर पाच घटकांमध्ये विलीन होते. सात खंडांसह पृथ्वी आणि सात समुद्र, ही सर्व जगं त्यातच आहेत; खरेतर, हे संपूर्ण विश्व त्यात आहे. जे काही जग आणि अजग आहेत, ते सर्व ब्रह्मांडाच्या अंड्यात स्थापन झाले आहेत. बाहेरून, ते वायूने वेढलेले आहे, आणि त्यावर दहा पट तीव्रतेने अग्नीचे आवरण आहे. तसेच, बाहेरच्या बाजूला पृथ्वी आणि अन्य घटकांनी सर्व आकाश वेढलेले आहे. अशा प्रकारे, ब्रह्मांडाचे अंड हे सात नैसर्गिक आवरणांनी झाकलेले आहे. सृष्टीच्या वेळी ही आवरणे टिकतात, आणि मग एकमेकांना अनुक्रमे भक्षण करतात. या बदलांचे संबंध आधार आणि आधारभूत यांच्यात असतात, बदललेल्या घटकांमध्ये. अशा प्रकारे, ही नैसर्गिक सृष्टी क्षेत्राच्या ज्ञात्याच्या अधिपत्याखाली आहे. तो दीर्घायुषी, प्रसिद्ध, भाग्यवान आणि ज्ञानी आहे—याबद्दल शंका नाही. पुढे, प्रधान आणि पुरुष एकत्र राहतात, एकाच स्वरूपाचे. ते एकमेकांचे अनुयायी म्हणून ओळखले जातात, एकमेकांपेक्षा पुढे किंवा मागे राहत नाहीत. जेव्हा सत्त्व वाढते, तेव्हा स्थैर्य येते, जसे कमळाच्या टोकावर स्थिरता असते. रज म्हणजे क्रियाशीलता, जसे बीजांसाठी पाणी. गुण हलल्यावर, तिन्ही गुण काळजीपूर्वक समजले पाहिजेत. सत्त्व म्हणजे विष्णू, रज म्हणजे ब्रह्मा, आणि तम म्हणजे रुद्र, प्राण्यांचा स्वामी. यांच्यापासून जगांची महान ऊर्जा असलेली सृष्टी उत्पन्न होते. विष्णू, सत्त्वाचा प्रकटीकरण, संरक्षणाचा तत्त्व म्हणून स्थापन आहे. हे तिन्हीच वेद आहेत; हे तिन्हीच पवित्र अग्नी आहेत. हे एकमेकांमध्ये संवाद साधतात, एकमेकांना प्रेरित करतात. त्यांच्यात कधीच क्षणभरही विभाजन होत नाही; ते कधीच एकमेकांना सोडत नाहीत. दृश्य-अदृश्यातून, अस्तित्व आणि अनस्तित्वाच्या स्वरूपातून, त्यातून अंधकार आणि अव्यक्त स्वरूप असलेला क्षेत्रज्ञ, ब्रह्म म्हणून ओळखला जातो. अतुलनीय तेजस्वी, ज्ञानी, अव्यक्त आणि प्रकाशमान—येथे ज्ञान सर्वोच्च आहे, तसेच वैराग्यही, ज्यांची संख्या सत्तर आहे. तिन्ही गुणांवर प्रभुत्व, आणि त्याच्या आवश्यक आधारामुळे— पुरुष, हजारो डोके असलेला, स्वयंभू, तीन अवस्थांमध्ये अस्तित्वात आहे. पुरुषाच्या अवस्थेत, स्वयंभू गुणांनी युक्त आणि सत्त्वप्रधान असतो. पुरुषाच्या अवस्थेत, तो उदासीन असतो; स्वयंभू तीन अवस्थांमध्ये अस्तित्वात आहे. पुरुष, कमळासारखे डोळे असलेला, हा परमात्म्याचा स्वरूप आहे.