आध्यात्मिक, भौतिक आणि दिव्य गोष्टींमध्ये, नेहमीच, एक विशेष महत्त्व असते. पण तरीही, तुम्ही सिंहाच्या भीतीने घाबरलेल्या हरणासारखे भयाने का ग्रासले गेले आहात? हे सर्व योग्य प्रकारे, लवकर सांगणे आवश्यक आहे. मग ऋषी, देवता, तसेच दैत्य आणि दानवांच्या प्रमुखांनी एकत्रितपणे बोलले. त्या वेळी, एक वस्तू सर्पासारखी किंवा काळ्या मधमाशीसारखी, काळ्या वर्षाळ्या ढगासारखी दिसत होती. ती वस्तू काळाच्या समाप्तीला येणाऱ्या मृत्यूसारखी उगवली, आणि युगाच्या समाप्तीला सूर्याच्या तेजाने चमकत होती. तिच्यातून विष उगवले, आणि ती कालाग्नीच्या तेजाने जळत होती. त्या वेळी, सुंदर आणि लाल रंगाच्या शरीराने प्रकट झालेल्या त्या व्यक्तीला पाहून जनार्दन काळा झाला. देवता आणि असुरांनी बोललेली भयावह वचने ऐकून, "सर्व देवता आणि तपश्चर्येत पारंगत असलेले ऋषी ऐका!" असे सांगण्यात आले. हे विष, कालकूट म्हणून प्रसिद्ध आहे, आणि ते कालाग्नीप्रमाणे आहे. या विषाचे सामर्थ्य, विष्णू, मी किंवा सर्व प्रमुख देवता — कोणालाही सहन करता येत नाही. अशा प्रकारे, कमलातून उत्पन्न, स्वयंभू, गर्भातून न जन्मलेला, त्या व्यक्तीने बोलले. मग वेदांचे जाणकार, श्रेष्ठ ब्रह्मा, स्तुती करू लागले. पिनाक धनुष्य धारण करणाऱ्याला, वज्र धारण करणाऱ्याला नमस्कार; देवांच्या शत्रूंचा संहार करणाऱ्याला, ज्याचे डोळे चंद्र, सूर्य आणि अग्नी आहेत, त्याला नमस्कार; सांख्य, योग आणि सर्व प्राण्यांच्या समूहाला नमस्कार; देवांचा स्रोत, रुद्र, देवांचा देव, वेगवान, यांना नमस्कार; कवटीधारी, विकृत, शुभ आणि वरदायक, यांना नमस्कार; प्राचीन, शुद्ध, मुक्त आणि बलवान, यांना नमस्कार; श्रेष्ठ, उग्र, बुद्धिमान आणि अनेक डोळ्यांचा, यांना नमस्कार; शाश्वत, अशाश्वत आणि शाश्वत-अशाश्वत, यांना नमस्कार; कल्पनीय, अकल्पनीय आणि कल्पनीय-अकल्पनीय, यांना नमस्कार; उमाचे प्रिय, शर्व, नंदीच्या मुखाने चिन्हांकित, यांना नमस्कार; अनेक रूपांचे, मुंडके, दंडधारी आणि कवचधारी, यांना नमस्कार; धनुर्धारी, रथचालक, नियंत्रक आणि ब्रह्मचारी, यांना नमस्कार. अशा प्रकारे स्तुती करून, ब्रह्मा त्या सुंदर मुखधारीला नमस्कार करून म्हणाला, "तू अत्यंत सूक्ष्म आहेस; सर्वोच्च योगामुळे अकल्पनीय आहेस; खरेच, हे प्रभु रुद्रा, तू साकार रूप घेत नाहीस." वेद आणि त्यांच्या शाखांमधून उत्पन्न झालेल्या विविध स्तोत्रांनी मी तुझी स्तुती केली आहे. तू भूत, भविष्य आणि वर्तमानाचा प्रभु, लोकांचा स्वामी, विश्वाचा अधिपती आहेस. हे शब्द ऐकून, कमलनयन ब्रह्मा उत्तर देतो: "जेव्हा देव आणि असुरांनी समुद्र मंथन केले, त्या वेळी, एक भयंकर विष उत्पन्न झाले, जे प्रलयाच्या अग्नीप्रमाणे जळत होते. हे महादेव, जगाच्या कल्याणासाठी ते विष प्या. तुझ्याशिवाय, हे महादेव, त्याचे सामर्थ्य सहन करण्यास कोण सक्षम नाही." 'तथास्तु,' असे म्हणत, त्या सुंदर मुखधारीने ते शब्द स्वीकारले. मी हे अत्यंत भयंकर विष पिले, ज्यामुळे देवांना भय वाटले. त्यावेळी, ते विष कमलाच्या पाकळीप्रमाणे दिसत होते, आणि जणू सर्प माझ्या गळ्याला लोंबकळला आहे, असे वाटले. मग, जगाचा पितामह, सामर्थ्यवान ब्रह्मा बोलला; त्याचे शब्द ऐकून, मी — हे पर्वतकन्ये — पुढे सांगितले...