आकाशात पसरलेले, मोठ्या आकाराचे ढग, वाऱ्याच्या इच्छेनुसार हलतात. पर्वतांच्या उतारांवर आणि शिखरांवर हे ढग पाऊस पाडतात आणि त्यांचे पाणी हळूहळू खाली झिरपते. ब्रह्माच्या श्वासातून जन्मलेले ब्रह्मजा नावाचे ढग आहेत. त्यांच्या सततच्या गर्जनेमुळे पृथ्वी, स्वतःच्या अंगांमधून उत्पन्न होऊन, टिकून राहते. याच ढगांमध्ये पावसाळ्याचा काळ स्थिर आहे, ज्यातून सर्व जीवांचे जीवन निर्माण होते. साध्य देवता या ढगांपासून एक योजन अंतरावर दूर राहतात. पुष्करावर्त्तक नावाचे ढग, पंखांमधून उत्पन्न होतात असे सांगितले जाते. ज्या प्राण्यांच्या इच्छा वाढल्या आहेत, आणि जे कल्याणाची कामना करतात, त्यांच्यासाठी हे पुष्करावर्त्तक नाव पडले आहे. हे ढग युगाच्या अंतावर पावसाचे निर्माते आहेत, आणि प्रलयाच्या अग्नीचे नियंत्रक आहेत. विविध रूपे आणि आकार घेऊन हे पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर पसरतात. जे काही तात्पुरत्या, आद्य अंड्यातून उत्पन्न झाले, ते सर्व अंड्याचे कवच म्हणवले जातात आणि सर्वांना ढग असेच नाव आहे. त्यामध्ये परजन्य हा प्रमुख आहे, आणि दिशांचे चार हत्तीही आहेत. एक वेगळी वंशावळ आणि एक मूळ आहे, ते म्हणजे पाणी. बाकीचे ढग बर्फ आणि पाऊस पाडतात, ज्यामुळे पिकांची वाढ होते. आकाशातून प्रवाहित होणारी दिव्य गंगा वाहणारा धन्य तो आहे, आणि दिशांचे हत्ती त्यांच्या मोठ्या सोंडांनी तिच्या पाण्याला खेचतात. दक्षिणेकडे हेमकूट नावाचा पर्वत आहे. तेथे पुण्ड्र नावाचे विशाल शहर आहे. त्या वेळी वारा हेमवन्त पर्वताला वाहून नेतो. हिमवत पर्वत ओलांडून, उरलेला पाऊस पुढे जातो. दोन वर्षांचा काळ, दोन पिकांच्या वाढीसाठी सांगितला आहे. खरं तर, सूर्यच पावसाचा निर्माता आहे असे घोषित केले आहे. ध्रुवाने स्थापन केलेला सूर्य, पावसाळ्यात आपल्या मार्गावर पुढे जातो. सूर्यापासून उत्पन्न झालेला एक ग्रह, ताऱ्यांच्या प्रदेशात सर्वत्र फिरतो. आता, सूर्याच्या रथाची रचना ऐका. धन्य सूर्य, सुवर्ण आणि हिरव्या रंगाच्या जुव्याने सजलेला आहे. सूर्य आपल्या तेजस्वी चाकासह, रथावर पुढे जातो. ईषादंड हा रथाच्या व्यासपीठापेक्षा दोनपट मोठा आहे. तो unattached, सुवर्ण, दिव्य आणि वाऱ्यासारख्या वेगवान घोड्यांनी जोडलेला आहे. हा रथ वरुणाच्या रथासारखा आहे. सूर्याच्या रथाचे घटक असे आहेत— दिवस हा सूर्याच्या एकचाकी रथाचा मध्य आहे. हेच रथाचे आसन आहे, आणि दोन खांब म्हणजे विषुव. अक्ष हे दंड आहे, जुव हे खांब आहे, आणि क्षण म्हणजे खूण आहे. रात्र हे रथाचे आवरण आहे, धर्म हे त्याचा ध्वज आहे, आणि झेंडा वर उंच फडकतो. सात छंद, घोड्यांच्या रूपात, डाव्या बाजूला जुवावर भार घेतात. पंक्ती, बृहती, आणि उष्णिक हे सातवे छंद आहेत. साथीच्या चाकाने, फिरणारा अक्ष फिरतो; साथीच्या अक्षाने, ध्रुव फिरतो. अशा प्रकारे, या पवित्र श्लोकांमध्ये ढग, पाऊस, पर्वत, सूर्य आणि त्याच्या दिव्य रथाची अद्भुत व्यवस्था सांगितली आहे.