ദേവാന്വയേ ദേവതാ ഹി സപ്ത സംഭൂത യഃ സ്മൃതാഃ
ദേവരുടെ വംശത്തിൽ ഏഴു ദേവതകൾ ഉദിച്ചവരായി പറയപ്പെടുന്നു.
ആവര്ത്തമാനാ ദേവാസ്തേ ക്രമേണൈതേന സര്വശഃ
ഈ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും അനുക്രമമായി ഇങ്ങനെ തന്നെ ആവർത്തിക്കുന്നു.
തതസ്തേ വൈ ഗണാഃ സര്വേ ദൃഷ്ട്വാ ഭാവേഷ്വനിത്യതാമ്
പിന്നീട് എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും നാശം കാണുമ്പോൾ ആ കൂട്ടങ്ങൾ എല്ലാം,
നിവൃത്തവൃത്ത്യഃ സര്വേ ഽത്രസ്ഥാഃ സുമനസസ്തഥാ
ഇവിടെ ഉള്ളവർ എല്ലാവരും പ്രവർത്തികൾ അവസാനിപ്പിച്ച് മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു.
തതോ ഽനേനൈവ കാലേന നിത്യയുക്താസ്തപസ്വിനഃ
ഇതേ സമയത്ത് എപ്പോഴും തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ,
ഇഹോത്പന്നാസ്തതസ്തേ വൈ സ്ഥാനാന്യാപൂരയന്ത്യുത
ഇവിടെ ജനിച്ചവർ പിന്നെ ആ സ്ഥാനങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്നു.
ഏവം ദേവഗണാഃ സര്വേ ദശകൃത്വോ നിവര്ത്യവൈ
അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും പത്ത് പ്രാവശ്യം തിരിച്ചയച്ചു.
പൂര്ണോപൂര്ണോ തതഃ കല്പേസ്ഥിത്വാ വൈരാജകേ പുനഃ
അതിനുശേഷം, ഒരു കല്പം പൂര്ത്തിയായതും അപൂര്ത്തിയായതും കഴിഞ്ഞ്, അവർ വീണ്ടും വൈരാജ കാലത്തേക്ക് എത്തി നിലകൊണ്ടു.
ഏതസ്മിന്ബ്രഹ്മലോകേ തു കല്പേ വൈരാജകേ ഗതേ
ഈ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ, വൈരാജ കല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ,
ഏവം പൂര്വാനുപൂര്വ്യേണ ബ്രഹ്മലോകഗതേന വൈ
ഇങ്ങനെ, മുൻപുള്ളവരെ അനുസരിച്ച് ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ എത്തിച്ചവരെപ്പറ്റി,
ഏവം ദേവയുഗാനീഹ വ്യതീതാനി സഹസ്രശഃ
ഇങ്ങനെ, ഇവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് ദൈവയുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി.
ന ശക്യമാനുപൂര്വ്യേണ തേഷാം വക്തും പ്രവിസ്തരമ്
അവയെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി വിശദമായി പറയാൻ കഴിയില്ല.
ഏവമേവ ന സംദേഹോ യഥാവത്കഥിതം മയാ
ഇങ്ങനെ തന്നെ, സംശയമില്ലാതെ, ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ്.
സൂതമാഹുഃ പുരാണജ്ഞം വ്യാസശിഷ്യം മഹാമതിമ്
അവർ പുരാണങ്ങൾ അറിയുന്ന, വ്യാസന്റെ ശിഷ്യനായ, മഹാത്മാവായ സൂതനോട് പറഞ്ഞു.
തിഷ്ഠന്തി ചൈവ യത്കാലം തന്നോ ബ്രൂഹി യഥാതഥമ്
അവർ അവിടെ എത്രകാലം നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് സത്യമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.
സൂതഃ പൌരാണികോ വാക്യം വിനയേനേദമ ബ്രവീത്
പൗരാണികനായ സൂതൻ വിനയപൂർവ്വം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ആഭൂതസംപ്ലവാസ്തത്ര ദശ തിഷ്ഠന്തി തേ ഽജ്വരാഃ
അവിടെ, ആ ഭൂതസങ്കല്പ സമയത്ത്, ആ പത്ത് പേരും ദുഃഖമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു.
സ്ഥിതലോകസ്ഥിതത്വാച്ച തേഷാം ഭൂതം ന വിദ്യതേ
അവർ സ്ഥിരതയുള്ള ലോകത്തിൽ കഴിയുന്നതിനാൽ, അവർക്കു കഴിഞ്ഞകാലം ഇല്ല.
ഏവമേവ മഹാഭാഗാഃ പ്രണവം സംപ്രവിശ്യ ഹ
ഇങ്ങനെ തന്നെ, മഹാഭാഗ്യശാലികളേ, അവർ പ്രണവത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ഏവമുക്ത്വാ തദാ സര്വേ ബ്രഹ്മാണ്ഡാധ്യവസായി നഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, എല്ലാവരും ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി.
തത്രൈവ സംപ്രലീയന്തേ ശാന്താ ദീപര്ചിഷോ യഥാ
അവിടെയുതന്നെ അവർ ശാന്തരായി, വിളക്കിന്റെ ജ്വാലകൾ പോലെ ലയിച്ചു.
ലോകം തം സമനുപ്രാപ്യ സര്വേ തേ ഭാവനാമയമ്
ആ ലോകം പ്രാപിച്ച ശേഷം, അവരൊക്കെയും ചിന്താമാത്രരായി നിലകൊണ്ടു.
വൈരാജേഭ്യസ്തഥൈവോര്ദ്ധ്വ മന്തരേ ഷഡ്ഗുണേ തതഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, വൈരാജന്മാരെക്കാൾ മുകളിലും, ഇടയിൽ ആറു ഗുണമുള്ള ലോകങ്ങളിലും,
തേ സര്വേ പ്രണവാത്മാനോ ബുദ്ധിശുദ്ധതയാ സ്ഥിതാഃ
അവരൊക്കെയും പ്രണവസ്വരൂപികളായി, ബുദ്ധിശുദ്ധിയോടെ നിലകൊണ്ടു.
ദ്വന്ദ്വൈസ്തേ നാഭിഭൂയന്തേ ഭാവത്രയവിവര്ജിതാഃ
അവർക്ക് ഇരട്ടത്വങ്ങളുടെ ബാധയില്ല, കാരണം അവർ ഭാവത്തിന്റെ മൂന്നു നിലകളും അതിജീവിച്ചവരാണ്.
പ്രഭാവവിജയൈശ്വര്യസ്ഥിതിവൈരാഗ്യദര്ശനഃ
അവരെ ശക്തിയും വിജയവും ഐശ്വര്യവും സ്ഥിരതയും വൈരാഗ്യവും ഉള്ളവരായി കാണാം.
ബ്രഹ്മണാ സഹദേവൈശ്ച സംപ്രാപ്തേ പ്രതിസംചരേ
ബ്രഹ്മാവും ദേവതകളും കൂടെ, മഹാപ്രളയം വരുമ്പോൾ,
അവ്യക്തേ സംപ്രലീയന്തേ സര്വേ തേ ക്ഷണദര്ശിനഃ
ക്ഷണികത മാത്രം കാണുന്ന എല്ലാവരും അവ്യക്തത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.
ദേവര്ഷയോ ബ്രഹ്മസത്രം സനാതനമുപാസതേ
ദേവർഷിമാർ ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മസത്രം ആരാധിക്കുന്നു.
കര്മാഭ്യാസകൃതാം ശ്രദ്ധാം വേദാന്തേഷൂപലക്ഷ്യതേ
കർമ്മാഭ്യാസത്തിൽ നിന്നുള്ള വിശ്വാസം വേദാന്തങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു.