തേനാഹാരേണ സംദീപ്താഃ സൂര്യാഃ സപ്ത ഭവന്ത്യുത
ആ ആഹാരത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഏഴു സൂര്യന്മാർ കത്തുന്നു.
ചതുര്ലോകമിമം സര്വം ദഹന്തി ശിഖിനസ്തദാ
അപ്പോൾ അഗ്നിപരമായവർ ഈ നാലു ലോകവും ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
ദീപ്യന്തേ ഭാസ്കരാഃ സപ്ത യുഗാന്താഗ്നിപ്രതാപിനഃ
യുഗാന്തത്തിലെ അഗ്നിയുടെ ശക്തിയാൽ ഏഴു പ്രകാശവാന്മാർ കത്തുന്നു.
സ്വം സമാവൃത്യ തിഷ്ഠന്തി നിര്ദഹന്തോ വസുംധരാമ്
അവർ സ്വയം ചുറ്റി നില്ക്കുന്നു, ഭൂമിയെ ദഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.
സാദ്രിനദ്യര്ണവാ പൃഥ്വീ നിസ്നേഹാ സമപദ്യത
പർവ്വതങ്ങളും നദികളും സമുദ്രങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ ഭൂമി മുഴുവൻ ഉണങ്ങിയതായി മാറി.
അധശ്ചോര്ധ്വം ച തിര്യക് ച സംരൂദ്ധാ സൂര്യരശ്മിഭിഃ
താഴെയും മുകളിലും അറ്റത്തേക്കും സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ എല്ലാം തടഞ്ഞു.
ഏകത്വമുപയാതാനാമേകജ്വാലാ ഭവത്യുത
ഒന്നായി ചേർന്നവയിൽ നിന്ന് ഒറ്റ ജ്വാല ഉയർന്നു.
ചതുര്ലോകമിദം സര്വം നിര്ദഹത്യാശു തേജസാ
അത് തന്റെ പ്രകാശത്തോടെ ഈ നാലു ലോകങ്ങളെയും വേഗത്തിൽ ദഹിപ്പിച്ചു.
നിര്വൃക്ഷാ നിസ്തൃണാ ഭൂമിഃ കൂര്മപൃഷ്ഠസമാ ഭവേത്
ഭൂമി വൃക്ഷങ്ങളുമില്ലാതെ പുല്ലുമില്ലാതെ ആമയുടെ പുറംപോലെ സമമായി മാറി.
സര്വമേവ തദര്ചിര്ഭിഃ പൂര്ണം ജാജ്വല്യതേ ഘനഃ
അവ ജ്വാലകളാൽ നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് എല്ലാം ഒരു കട്ടിയുള്ള തീപോലെ കത്തുന്നു.
തതസ്താനി പ്രലീയന്തേ ഭൂമിത്വമുപയാന്തി ച
അതിനുശേഷം അവ എല്ലാം ലയിച്ച് വീണ്ടും ഭൂമിയായി മാറുന്നു.
സര്വം തദ്ഭസ്മസാച്ചക്രേ സര്വാത്മാ പാവകസ്തു സഃ
സർവ്വാത്മാവായ ആ അഗ്നി എല്ലാം ചാരമാക്കി മാറ്റി.
പിബത്യപഃ സമിദ്ധോ ഽഗ്നിഃ പൃഥിവീമാശ്രിതോ ജ്വലന്
ഭൂമിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന അഗ്നി ജ്വലിച്ച് വെള്ളം കുടിച്ചു.
ലോകാന്സംഹരതേ ദീപ്തോ ഘോരഃ സംവര്ത്തകോ ഽനലഃ
ആ ഭയങ്കരമായ സംവർത്തകാഗ്നി ലോകങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ചു.
നിര്ദഹ്യാന്തേ തു പാതാലം വായുലോകമഥാദഹത്
എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം അഗ്നി പാതാളത്തെയും പിന്നെ വായുവിന്റെ ലോകത്തെയും കത്തിച്ചു.
യോജനാനാം സഹസ്രാണി പ്രയുതാന്യര്ബുദാനി ച
ആയിരക്കണക്കിന്, പതിനായിരക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന് യോജനങ്ങൾ,
ഗന്ധര്വാംശ്ച പിശാചാംശ്ച സമഹോരഗരാക്ഷസാന്
ഗന്ധർവന്മാരെയും പിശാചുകളെയും മഹാനാഗന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും,
ഭൂര്ലോകം ച ഭുവര്ല്ലോകം സ്വര്ലോകം ച മഹസ്തഥാ
ഭൂലോകം, ഭൂവർലോകം, സ്വർഗ്ഗലോകം, മഹർലോകം എന്നിവയും,
വ്യാപ്തേഷു തേഷു ലോകേഷു തിര്യഗൂര്ദ്ധ്വമഥാഗ്നിനാ
അവ ലോകങ്ങൾ അഗ്നിയാൽ അറ്റത്തേക്കും മുകളിലേക്കും പടർന്നപ്പോൾ,
അയോഗുഡനിഭം സര്വം തദാ ഹ്യേവം പ്രകാശതേ
അപ്പോൾ എല്ലാം ഇരുമ്പ് കട്ടിപോലെ തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെട്ടു.
ഉത്തിഷ്ഠന്തി തദാ ഘോരാ വ്യോമ്നി സംവര്തകാ ഘനാഃ
അപ്പോൾ ആകാശത്ത് ഭയങ്കരമായ സംവർത്തകമേഘങ്ങൾ ഉയർന്നു.
കേചിദ്വൈഡൂര്യസംകാശാ ഇന്ദ്രനീലനിഭാഃ പരേ
ചിലത് വൈഡൂര്യക്കല്ലുപോലെയും മറ്റൊന്നുകൾ ഇന്ദ്രനീലക്കല്ലുപോലെയും ആയിരുന്നു.
ധൂമ്രവര്ണാ ഘനാഃ കേചിത്കേചിത്പീതാഃപയോധരാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ പുകപ്പൊലിവും, ചിലത് മഞ്ഞളനിറവുമാണ്, ചിലത് മഴയുമായി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മനശിലാഭാസ്ത്വപരേ കപോതാഭാസ്തഥാംബുദാഃ
മറ്റുചില മേഘങ്ങൾ മനശിലയുടെ നിറംപോലെയും, ചിലത് പ്രാവിന്റെ നിറംപോലെയും, മഴമേഘങ്ങൾപോലെയും കാണാം.
ചാഷപത്രനിഭാഃ കേചിദുത്തിഷ്ഠന്തി ഘനാ ദിവി
ചില മേഘങ്ങൾ കാക്കയുടെ പറവയുടെ ഇരുണ്ടപക്ഷികൾപോലെ ആകാശത്ത് ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്നു.
കേചിത്പര്വതസംകാശാഃ കേചിത്സ്ഥലനിഭാ ഘനാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ പർവതങ്ങളെപ്പോലെയും, ചിലത് കരഭൂമിയെപ്പോലെയും കാണപ്പെടുന്നു.
ബഹുരൂപാ ഘോരരൂപാ ഘോരസ്വരനിനാദിനഃ
അവയ്ക്ക് പല രൂപങ്ങളുണ്ട്, ചിലത് ഭയങ്കരമായ രൂപവും, ചിലത് ഭയാനകമായ ശബ്ദവും ഉണ്ട്.
തതസ്തേ ജലദാ ഘോരരാവിണോ ഭാസ്കരാത്മകാഃ
അപ്പോൾ ആ മേഘങ്ങൾ ഭയാനകമായി ഗർജിച്ച് സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.
തതസ്തേ ജലദാ വര്ഷം മുഞ്ചന്തി ച മഹൌഘവത്
പിന്നീട് ആ മേഘങ്ങൾ വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കത്തുപോലെ മഴ പെയ്യുന്നു.
പ്രവൃഷ്ടൈശ്ച തഥാത്യര്ഥം വാരിണാ പൂര്യതേ ജഗത്
അങ്ങനെ അതിവൃത്തി മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ലോകം വെള്ളത്തിൽ നിറയുന്നു.