സ്നേഹേന ചൈവ സുശ്രോണി പ്രീതോ ഽസ്മി വരവര്ണിനി
സ്നേഹത്താൽ, മനോഹരമായ കമരങ്ങളുള്ളവളേ, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷവാനാണ്, ഭാസുരവദനേ.
തം തേ സംപൂരയാമ്യദ്യ യദ്യപി സ്യാത്സുദുര്ലഭഃ
നിന്റെ ആഗ്രഹം എത്രയെങ്കിലും ദുർലഭമായാലും, ഇന്ന് ഞാൻ അതു പൂരിപ്പിക്കും.
ചികീര്ഷിതം മേ ബ്രഹ്മിഷ്ഠ ത്വം ഹി വേത്ഥ യഥാതഥമ്
ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, ഞാൻ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു നീ ശരിയായി അറിയുന്നു.
മാഹേന്ദ്രീ ത്വം വരാരോഹേ മദ്ധിതാര്ഥമിഹാഗതാ
ഇന്ദ്രന്റെ ഭാര്യയായ മനോഹരിയായവളേ, നീ എന്റെ ഭലത്തിനായി ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.
അദൃശ്യം സര്വഭൂതൈസ്തു സംപ്രയോഗമിഹേച്ഛസി
നീ എല്ലാവരും കാണാതെ ഇവിടെ ഐക്യമായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഇമം വൃണീഷ്വ കാമം ത്വം മത്തോ വൈ വല്ഗുഭാഷിണി
മധുരഭാഷിണി, നീ എനിക്ക് നിന്നൊന്ന് വേണമെന്ന് ചോദിക്കൂ.
തതഃ സ്വഗൃഹമാഗമ്യ ജയത്യാ സഹിതഃ പ്രഭുഃ
അതിനുശേഷം പ്രഭു ജയന്തിയോടൊപ്പം സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
അദൃശ്യഃ സര്വഭൂതാനാം മായയാ സംവൃതസ്തദാ
അപ്പോൾ മായയാൽ മറഞ്ഞ് അവൻ എല്ലാവർക്കും കാണാതായി.
അഭിജഗ്സുര്ഗൃഹം തസ്യ മുദിതാസ്തം ദിദൃക്ഷവഃ
സന്തോഷത്തോടെയും കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചും അവർ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി.
ലക്ഷമം തസ്യ തദ് ബുദ്ധ്വാ പ്രതിജഗ്മുര്യഥാഗതമ്
അവന്റെ അടയാളം മനസ്സിലാക്കി അവർ വന്നപോലെ തന്നെ മടങ്ങി.
പ്രീത്യര്ഥേ ദശ വര്ഷാണി ജയന്ത്യാ ഹിതകാമ്യയാ
സ്നേഹത്തിനും ജയന്തിയുടെ ഭാവുകത്തിനുമായി പത്ത് വർഷം കടന്നു.
കാവ്യസ്യ രൂപമാസ്ഥായ സോ ഽസുരാന്സമഭാഷത
കാവ്യന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവൻ അസുരന്മാരോട് സംസാരിച്ചു.
സ്വാഗതം മമ യാജ്യാനാം സംപ്രാപ്തോ ഽസ്മി ഹിതായ ച
എന്റെ യജമാനന്മാരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു; ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാവുകത്തിനായി വന്നിരിക്കുന്നു.
തതസ്തേ ഹൃഷ്ടമനസോ വിദ്യാര്ഥമുപപേദിരേ
അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ അവർ വിജ്ഞാനം നേടാൻ സമീപിച്ചു.
സമയാന്തേ ദേവയാജീ സദ്യോ ജാതമതിസ്തദാ
കാലാവധിക്ക് ശേഷം ദേവയാജകൻ അപ്പോൾ തന്നെ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി.
ദേവി ഗച്ഛാമ്യഹം ദ്രഷ്ടും തവ യാജ്യാഞ്ഛുചിസ്മിതേ
ഹസിതമുഖിയായ ദേവി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിന്റെ യജമാനന്മാരെ കാണാൻ പോകുന്നു.
ഏഷ ബ്രഹ്മന്സതാം ധര്മോ ന ധര്മം ലോപയാമി തേ
ബ്രാഹ്മണാ, ഇതാണ് സത്പുരുഷരുടെ ധർമ്മം; ഞാൻ നിന്റെ ധർമ്മം ലംഘിക്കുന്നില്ല.
തതോ ഗത്വാ സുരാന്ദൃഷ്ട്വാ ദേവാചാര്യേണ ധീമതാ
ശേഷം ദൈവങ്ങളെ കണ്ടു, ദേവാചാര്യനായ ധീരൻ അവിടെ എത്തി.
കാവ്യം മാമനുജാനീധ്വമേഷ ഹ്യാങ്ഗിരസോ മുനിഃ
കാവ്യാ, എന്നെ അനുവദിക്കൂ; ഇവൻ ആംഗിരസമുനിയാണ്.
ശ്രുത്വാ തഥാ ബ്രുവാണം തം സംഭ്രാന്താ ദിതിജാസ്തതഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് ദിതിപുത്രന്മാർ ആശങ്കയോടെ നിന്നു.
സംപ്രമൂഢാഃ സ്ഥിതാഃ സര്വേ പ്രാപദ്യന്ത ന കിഞ്ചന
എല്ലാവരും ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ നിന്നു, ഒന്നും ചെയ്യാൻ സാധിച്ചില്ല.
ആചാര്യോ യോ ഹ്യയം കാവ്യോ ദേവായാര്യോ ഽയമങ്ഗിരാഃ
ഈ കാവ്യൻ ദേവന്മാരുടെ ആചാര്യനും, ഈ ആംഗിരസൻ ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവുമാണ്.
ഏവമുക്തേ തു തേ സര്വേ താവുഭൌ സമവേക്ഷ്യ ച
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ അവരൊക്കെയും ആ ഇരുവരെയും നോക്കി.
ബൃഹസ്പതിരുവാചൈനാമം ഭ്രാതോ ഽയമങ്ഗിരാഃ
ബ്രഹസ്പതി പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ എന്റെ സഹോദരൻ അങ്കിരാസാണ്.'
സംമോഹയതി രൂപേണ മാമകേനൈഷ വോ ഽസുരാഃ
ഇവൻ തന്റെ രൂപംകൊണ്ട് എന്നെ കുഴപ്പിക്കുന്നു; അസുരന്മാരേ, നിങ്ങളെയും ഇവൻ വഞ്ചിക്കുന്നു.'
അയം നോ ദശവര്ഷാണി സതതം ശാസ്തി വൈ പ്രഭുഃ
ഈ പ്രഭു പത്ത് വർഷം മുഴുവൻ ഞങ്ങളെയും അനന്തരം ഭരിച്ചിരിക്കുന്നു.
തതസ്തേദാനവാഃ സര്വേ പ്രണിപത്യാഭിവാദ്യ ച
അപ്പോൾ എല്ലാ ദാനവന്മാരും വന്ദനം ചെയ്ത് നമസ്കരിച്ചു.
ഊചുസ്തമസുരാഃ സര്വേ ക്രുദ്ധാഃ സംരക്തലോചനാഃ
അസുരന്മാർ എല്ലാവരും കോപത്തോടെ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഭാര്ഗവോ ഽഗിരസോ വായം ഭവത്വേഷൈവ നോ ഗുരുഃ
ഭാർഗവൻ ആകട്ടെ അങ്കിരസോ ആകട്ടെ, ഇവൻ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവാകട്ടെ.
ഏവമുക്ത്വാ സുരാഃ സര്വേ പ്രാപദ്യന്ത ബൃഹസ്പതിമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എല്ലാ ദേവന്മാരും ബ്രഹസ്പതിയെ സമീപിച്ചു.