വ്രതം ചരാമ്യഹം ദേവ യഥോദ്ദിഷ്ടോ ഽസ്മി വൈപ്രഭോ
"പ്രഭോ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ ഈ വ്രതം ആചരിക്കും."
അസുരാണാം ഹിതാര്ഥായ തസ്മിഞ്ഛുക്രേ ഗതേ തദാ
അസുരന്മാരുടെ ഭാവി നന്മക്കായി ശുക്രൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ—
തദ്ബുദ്ധ്വാ നീതിപൂര്വം തു രാഷ്ട്രം ന്യസ്തം തദാസുരൈഃ
അതു മനസ്സിലാക്കിയ അസുരന്മാർ തങ്ങളുടെ രാജ്യം ജാഗ്രതയോടെ ഏൽപ്പിച്ചു.
പ്രഗൃഹീതായുധാഃ സര്വേ ബൃഹസ്പതിപുരോഗമാഃ
അയുധങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ബൃഹസ്പതി മുന്നിൽ നിന്നു എല്ലാവരും—
ഉത്പേതുഃ സഹസാ സര്വേ സംത്രസ്താസ്തേ തതോ ഽഭവന്
എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു, പിന്നെ അവർ ഭയപ്പെട്ടു.
സംത്യജ്യ സമയം ദേവാസ്തേ സപത്നജിഘാംസവഃ
ഉയർന്ന ധാരണ ഉപേക്ഷിച്ച്, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ദേവന്മാർ ശ്രമിച്ചു.
ചീരവല്കാജിനധരാ നിഷ്ക്രിയാ നിഷ്പരിഗ്രഹാഃ
ചീരം, വാൽക്കൽ, കുരുമൃഗത്വക്ക് ധരിച്ച്, നിർക്രിയരായി, ഒന്നും സ്വന്തമില്ലാതെ—
അയുദ്ധേന പ്രപദ്യാമഃ ശരണം കാവ്യമാതരമ്
"യുദ്ധമില്ലാതെ നാം കാവ്യന്റെ അമ്മയിലേക്കു അഭയം തേടാം."
ദത്തം തേഷാം തു ഭീതാനാം ദൈത്യാനാമഭയാര്ഥിനാമ്
ഭയപ്പെട്ട് അഭയം തേടിയ ദൈത്യന്മാർക്ക് രക്ഷ ലഭിച്ചു.
അഭിജഘ്നുഃ പ്രസഹ്യൈതാന്വിചാര്യ ച ബലാബലമ്
അവരുടെ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും വിലയിരുത്തി, അവർ ദൈത്യന്മാരെ ബലമായി ആക്രമിച്ചു.
ദേവീ ക്രുദ്ധാബ്രവീദേനാനനിന്ദ്രത്വം കരോമ്യഹമ്
കോപംകൊണ്ട ദേവി അവരോടു പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇന്ദ്രപദവി നഷ്ടമാക്കും."
തതഃ സംസ്തംഭിതം ദൃഷ്ട്വാ ശക്രം ദേവാസ്തു മൂഢവത്
ശക്രൻ അചഞ്ചലനായി കണ്ട് ദേവന്മാർ അജ്ഞതയിലായപോലെ ആയി.
ഗതേഷു സുരസംഘേഷു വിഷ്മുരിന്ദ്രമഭാഷത
ദേവതകളുടെ കൂട്ടം തിരിഞ്ഞു പോയപ്പൊഴ്, വിഷ്ണു ഇന്ദ്രനോടു സംസാരിച്ചു.
ഏവമുക്തസ്തതോ വിഷ്ണുഃ പ്രവിവേശ പുരന്ദരഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, വിഷ്ണു പുരന്ദരനോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ഏഷാ ത്വാം വിഷ്ണുനാ സാര്ദ്ധ ദഹാമി മഘവന്ബലാത്
മഘവൻ, ഞാൻ വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം നിന്നെ കൂടെ അവളെ ശക്തിയോടെ ദഹിപ്പിക്കും.
തയാഭിഭൂതൌ തൌ ദേവാവിന്ദ്രാവിഷ്ണൂ ജജല്പതുഃ
അവളാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ട ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും തമ്മിൽ സംവദിച്ചു.
ഇന്ദ്രോ ഽബ്രവീജ്ജഹി ഹ്യേനാം യാവന്നോ ന ദഹേ ദ്വിഭോ
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'നമ്മളെ ഇരുവരെയും അവൾ ദഹിപ്പിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അവളെ സംഹരിക്കണം.'
തതഃ സമീക്ഷ്യ താം വിഷ്ണുഃ സ്ത്രീവധം കര്ത്തുമാസ്ഥിതഃ
അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി, വിഷ്ണു സ്ത്രീയെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി.
തസ്യാഃ സംത്വരമാണായാഃ ശീഘ്രങ്കാരീ മുരാരിഹാ
അവൾ വേഗത്തിൽ മുന്നേറുമ്പോൾ, മുരാരിഹൻ അതിവേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
ക്രുദ്ധസ്തദസ്ത്രമാവിധ്യ ശിരശ്ചിച്ഛേദ മാധവഃ
മാധവൻ കോപത്തോടെ ആയുധം വിളിച്ചു, അവളുടെ തല വെട്ടി മാറ്റി.
തതോ ഽഭിശപ്തോ ഭൃഗുണാ വിഷ്ണുര്ഭാര്യാവധേ തദാ
അപ്പോൾ, ഭാര്യയെ കൊല്ലുന്നതിനാൽ, ഭൃഗു വിഷ്ണുവിനെ ശപിച്ചു.
തസ്മാത്ത്വം സപ്തകൃത്വോ വൈ മനുഷ്യേഷു പ്രപദ്യസേ
അതുകൊണ്ട് നീ ഏഴു പ്രാവശ്യം മനുഷ്യരിൽ ജനിക്കും.
സര്വലോക ഹിതാര്ഥായ ജായതേ മാനുഷേഷ്വിഹ
എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ ഭാവി നന്മക്കായി, നീ ഇവിടെ മനുഷ്യരിൽ ജനിക്കും.
സമാനീയ തതഃ കായേ സമായോജ്യേദമബ്രവീത്
അപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരം ഒന്നിച്ചു ചേർത്ത്, ഭൃഗു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യദി കൃത്സ്നോ മയാ ധര്മശ്ചരിതോ ജ്ഞായതേ ഽപി വാ
ഞാൻ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അതറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ—
സത്യാഭിവ്യഹൃതാത്തസ്യ ദേവീ സംജീവിതാ തദാ
ആ സത്യവാക്കിന്റെ ശക്തിയിൽ, അപ്പോൾ ദേവിയെ ജീവൻ തിരികെ ലഭിച്ചു.
തതസ്താം സര്വഭൂതാനാം ദൃഷ്ട്വാ സുപ്തോത്ഥിതാമിവ
അപ്പോൾ, അവളെ എല്ലാ ജീവികളും കാണുമ്പോൾ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റതുപോലെ തോന്നി.
ദൃഷ്ട്വാ സംജീവിതാമേവം ദേവീം താം ഭൃഗുണാ തദാ
അങ്ങനെ, അപ്പോൾ ഭൃഗു ദേവിയെ ജീവൻ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത് കണ്ടു.
അസംഭ്രാന്തേന ഭൃഗുണാ പത്നീ സംജീവിതാം തതഃ
ഭൃഗു ആശങ്കയില്ലാതെ ഭാര്യയെ ജീവൻ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
പ്രജാഗരേ തതശ്ചേന്ദ്രോ ജയന്തീമാത്മനഃ സുതാമ്
അവൾ ഉണർന്നപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ തന്റെ മകൾ ജയന്തിയെ കണ്ടു സന്തോഷിച്ചു.