പ്രസഹ്യ ഹത്വാ ശിഷ്ടാംസ്തു പാതാലം പ്രാപയാമഹേ
ശേഷിച്ചവരെ ജയിച്ച് കൊല്ലുകയും അവരെ പാതാളത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യും.
ജഘ്നുസ്തൈര്വധ്യമാനാസ്തേ കാവ്യമേവാഭിദുദ്രുവുഃ
അവരാൽ ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തവർ നേരെ കാവ്യന്റെ അടുക്കൽ ഓടി.
സമാരക്ഷത സംത്രസ്താന്ദേവേഭ്യസ്താന്ദിതേഃ സുതാന്
അവിടുത്തെ ഭയപ്പെട്ട ദിതിയുടെ മക്കളെ ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് കാവ്യൻ സംരക്ഷിച്ചു.
താനുവാച തതോ ധ്യാത്വാ പൂര്വവൃത്തമനുസ്മരന്
പഴയ സംഭവങ്ങൾ ഓർത്ത് ധ്യാനിച്ച്, അവൻ അവരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ബലിര്ബദ്ധോ ഹതോ ജംഭോ നിഹതശ്ച വിരോചനഃ
ബലി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ജംഭൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു, വിരോചനും നശിച്ചിരിക്കുന്നു.
തൈസ്തൈരുപായൈര്ഭൂയിഷ്ഠാ നിഹതാ യേ പ്രധാനതഃ
വിവിധ മാർഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പ്രധാനവരിൽ പലരും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
നീതിം വോ ഹി വിധാസ്യാമി കാലഃ കശ്ചിത്പ്രതീക്ഷ്യതാമ്
നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ ഒരു മാർഗം കണ്ടെത്തും; കുറേ സമയം കാത്തിരിക്കുക.
അഗ്നിമാപ്യായയേദ്ധോതാ മേത്രൈരേഷ ദഹിഷ്യതി
ഹോതൃൻ അഗ്നിയെ പുനരാരംഭിക്കും; മന്ത്രങ്ങളാൽ അതു ദഹിപ്പിക്കും.
യുഷ്മാനനുഗ്രഹീഷ്യാമി പുനഃ പശ്ചാദിഹാഗതഃ
ഞാൻ വീണ്ടും ഇവിടെ വന്നാൽ, വീണ്ടും നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കും.
ന വൈ ദേവാ വാധിഷ്യന്തി യാവദാഗമനം മമ
എന്റെ തിരിച്ചുവരവ് വരെ ദേവന്മാർ നിങ്ങളെ ജയിക്കില്ല.
യോത്സ്യാമഹേ പുനര്ദേവാംസ്തതഃ പ്രാപ്സ്യഥ വൈ ജയമ്
പിന്നീട് നാം വീണ്ടും ദേവന്മാരെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യും; അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് വിജയമുണ്ടാകും.
ന്യസ്തശസ്ത്രാ വയം സര്വേ ലോകാന്യൂയം ക്രമന്തു വൈ
നാം എല്ലാവരും ആയുധങ്ങൾ വച്ചുവെക്കുന്നു; നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ലോകങ്ങളിലേക്ക് പോകാം.
പ്രഹ്ലാദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സത്യാനുവ്യാത്ദൃതം തു തത്
പ്രഹ്ലാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവർ അതു സത്യമാണെന്നും ഉറപ്പാണെന്നും മനസ്സിലാക്കി.
ന്യസ്തശസ്ത്രേഷു ദൈത്യേഷു സ്വാന്വൈ ജഗ്മുര്യഥാഗതാന്
ദൈത്യന്മാർ ആയുധങ്ങൾ വച്ചുവെച്ചപ്പോൾ, അവർ തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
നിരുത്സുകാസ്തപോയുക്താഃ കാലഃ കാര്യാര്ഥസാധകഃ
ചിന്തയില്ലാതെ, തപസ്സിൽ മുഴുകിയവർക്കു സമയം തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം സാധിപ്പിച്ചു.
സ സംദിശ്യസുരാന്കാവ്യോ മഹോദേവം പ്രപദ്യ ച
ദേവന്മാരെ ഉപദേശിച്ചശേഷം കാവ്യൻ മഹാദേവനോടു സമീപിച്ചു.
മന്ത്രാനിച്ഛാമി ഹേ ദേവ യേ ന സംതി ബൃഹസ്പതൌ
"പ്രഭോ, ബൃഹസ്പതിക്കില്ലാത്ത മന്ത്രങ്ങൾ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു."
ഏവമുക്തോ ഽബ്രവീദ്ദേവോ മന്ത്രാനിച്ഛസി വൈ ദ്വിജ
അങ്ങനെ ചോദിച്ചതിനുശേഷം ദേവൻ പറഞ്ഞു: "ദ്വിജനേ, നീ മന്ത്രങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു."
പൂര്മം വര്ഷസഹസ്രം വൈ കുണ്ഡധൂമമവാക്ശിരാഃ
"നീ ആയിരം വർഷം തലകീഴായി കുണ്ടത്തിൽ പുകയിൽ ഇരിക്കണം."
തഥോക്തോ ദേവദേവേന സ ശുക്രസ്തു മഹാതപാഃ
ദേവദേവനിൽ നിന്നു ഇങ്ങനെ കേട്ടശേഷം മഹാതപസ്സുകാരനായ ശുക്രൻ പറഞ്ഞു.
വ്രതം ചരാമ്യഹം ദേവ യഥോദ്ദിഷ്ടോ ഽസ്മി വൈപ്രഭോ
"പ്രഭോ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ ഈ വ്രതം ആചരിക്കും."
അസുരാണാം ഹിതാര്ഥായ തസ്മിഞ്ഛുക്രേ ഗതേ തദാ
അസുരന്മാരുടെ ഭാവി നന്മക്കായി ശുക്രൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ—
തദ്ബുദ്ധ്വാ നീതിപൂര്വം തു രാഷ്ട്രം ന്യസ്തം തദാസുരൈഃ
അതു മനസ്സിലാക്കിയ അസുരന്മാർ തങ്ങളുടെ രാജ്യം ജാഗ്രതയോടെ ഏൽപ്പിച്ചു.
പ്രഗൃഹീതായുധാഃ സര്വേ ബൃഹസ്പതിപുരോഗമാഃ
അയുധങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ബൃഹസ്പതി മുന്നിൽ നിന്നു എല്ലാവരും—
ഉത്പേതുഃ സഹസാ സര്വേ സംത്രസ്താസ്തേ തതോ ഽഭവന്
എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു, പിന്നെ അവർ ഭയപ്പെട്ടു.
സംത്യജ്യ സമയം ദേവാസ്തേ സപത്നജിഘാംസവഃ
ഉയർന്ന ധാരണ ഉപേക്ഷിച്ച്, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ദേവന്മാർ ശ്രമിച്ചു.
ചീരവല്കാജിനധരാ നിഷ്ക്രിയാ നിഷ്പരിഗ്രഹാഃ
ചീരം, വാൽക്കൽ, കുരുമൃഗത്വക്ക് ധരിച്ച്, നിർക്രിയരായി, ഒന്നും സ്വന്തമില്ലാതെ—
അയുദ്ധേന പ്രപദ്യാമഃ ശരണം കാവ്യമാതരമ്
"യുദ്ധമില്ലാതെ നാം കാവ്യന്റെ അമ്മയിലേക്കു അഭയം തേടാം."
ദത്തം തേഷാം തു ഭീതാനാം ദൈത്യാനാമഭയാര്ഥിനാമ്
ഭയപ്പെട്ട് അഭയം തേടിയ ദൈത്യന്മാർക്ക് രക്ഷ ലഭിച്ചു.
അഭിജഘ്നുഃ പ്രസഹ്യൈതാന്വിചാര്യ ച ബലാബലമ്
അവരുടെ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും വിലയിരുത്തി, അവർ ദൈത്യന്മാരെ ബലമായി ആക്രമിച്ചു.