യഥാകാമം യഥോത്സാഹം യഥാകാലം യഥാസുഖമ്
സ്വന്തം ഇച്ഛപ്രകാരം, ഉത്സാഹത്തോടെ, ശരിയായ സമയത്ത്, സന്തോഷത്തോടെ,
ദേവാനതര്പയദ്യജ്ഞൈഃ പിതൄഞ്ശ്രാദ്ധൈസ്തഥൈവ ച
ദേവന്മാരെ യജ്ഞങ്ങളാൽ, പിതൃപുരുഷന്മാരെ ശ്രാദ്ധങ്ങൾകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.
അതിഥീനന്നപാനൈശ്ച വൈശ്യംശ്ച പരിപാലനൈഃ
അതിഥികൾക്ക് അന്നവും പാനീയവും നൽകി, വൈശ്യന്മാരെ സംരക്ഷിച്ചു.
ധര്മേണ ച പ്രജാഃ സര്വാ യഥാവദനുരഞ്ജയത്
ധർമ്മപഥത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാ ജനങ്ങളെയും യഥായോഗ്യം സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
സ രാജാ സിംഹവിക്രാന്തോ യുവാ വിഷയഗോചരഃ
സിംഹത്തിന്റെ നടപ്പുപോലുള്ള വീര്യവും, യൗവനവും ഉള്ള ആ രാജാവ് തന്റെ രാജ്യത്ത് സജീവനായിരുന്നു.
സ മാര്ഗമാണഃ കാമാനാമതദ്ദോഷനിദര്ശനാത്
ആശകൾ പിന്തുടരുമ്പോൾ, അവയുടെ ദോഷങ്ങളും കണ്ടു.
അപശ്യത്സ യദാ താന്വൈ വര്ദ്ധമാനാന്നൃപസ്തദാ
രാജാവ് ആ ആശകൾ വളരുന്നുവെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ,
സംപ്രാപ്യ സ തു താന്കാമാംസ്തൃപ്തഃ ഖിന്നശ്ച പാര്ഥിവഃ
ആ ആശകൾ നേടിയപ്പോൾ രാജാവ് തൃപ്തിയും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ചു.
പരിസംഖ്യായ കാലേ ച കലാഃ കാഷ്ഠാസ്തഥൈവ ച
അവൻ കാലത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങൾ — കലകളും കഷ്ടകളും — എണ്ണി.
യഥാ സുഖം യഥോത്സാഹം യഥാകാലമരിന്ദമ
സ്വന്തം ഇച്ഛപ്രകാരം, ഉത്സാഹത്തോടെ, ശരിയായ സമയത്ത്, ശത്രുനാശകനേ,
പൂരോ പ്രീതോ ഽസ്മി ഭദ്രം തേ ഗൃഹാണ ത്വം സ്വയൌവനമ്
"പൂരുവേ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. നിനക്കു ആശംസകൾ! നീ നിന്റെ യൗവനം തിരിച്ചെടുക്കുക."
പ്രതിപേദേ ജരാം രാജാ യയാതിര്നഹുഷാത്മജഃ
നഹുഷന്റെ മകനായ രാജാവ് യയാതി വീണ്ടും വൃദ്ധാവസ്ഥ ഏറ്റെടുത്തു.
അഭിഷേക്തുകാമം ച നൃപം പൂരും പുത്രം കനീയസമ്
തന്റെ ഇളയമകനായ പൂരുവിനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
കഥം ശുക്രസ്യ നപ്താരം ദേവയാന്യാഃ സുതം പ്രഭോ
"പ്രഭുവേ, ശുക്രന്റെ മകനും ദേവയാനിയുടെ പുത്രനുമായവനെ എങ്ങനെ..."
യദുര്ജ്യേഷ്ഠസ്തവ സുതോ ജാതസ്തമനുദതുര്വസുഃ
നിന്റെ മൂത്തമകൻ യദു ജനിച്ചു; പക്ഷേ തുര്വസു അവനെ അംഗീകരിച്ചില്ല.
സുതഃ സംബോധയാമസ്ത്വാം ധര്മം സമനുപാലയ
"മകനേ, ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഉപദേശിക്കുന്നു: നീ ധർമ്മം പാലിക്കണം."
ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖാ വര്ണാഃ സര്വേ ശൃണ്വന്തു മേ വചഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും മറ്റു വർണങ്ങളെയും മുൻനിർത്തി എല്ലാവരും എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കട്ടെ.
മാതാപിത്രോര്വചനകൃദ്വീരഃ പുത്രഃ പ്രശസ്യതേ
തന്റെ അമ്മയുടെയും അച്ഛനുടെയും വാക്കുകൾ അനുസരിക്കുന്ന മകനാണ് വീരനെന്നു പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നത്.
പ്രതികൂലഃ പിതുര്യശ്ച ന സ പുത്രഃ സതാംമതഃ
അച്ഛനെ എതിര്ക്കുന്നവനെ സത്സംഗത്തിൽ മകനെന്നു അംഗീകരിക്കാറില്ല.
യദുനാഹമവജ്ഞാതസ്തഥാ തുര്വസുനാപി ച
യദുവും തുര്വസുവും എന്നെ അവഗണിച്ചു.
പൂരുണാ തു കൃതം വാക്യം മാനിതശ്ച വിശേഷതഃ
പൂരു എന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ചു, പ്രത്യേകമായി എന്നെ ആദരിച്ചു.
സര്വേ കാമാ മമ കൃതാഃ പൂരുണാ പുണ്യകാരിണാ
പുണ്യപ്രവർത്തകൻ ആയ പൂരു എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി.
പുത്രോ യസ്ത്വാനുവര്ത്തേത സ രാജാ തു മഹാമതേ
മഹാത്മാവേ, അച്ഛനെ അനുസരിക്കുന്ന മകനാണ് രാജാവാകാൻ യോഗ്യൻ.
യഃ പുത്രോ ഗുണസംപന്നോ മാതാപിത്രോര്ഹിതഃ സദാ
യാരാണ് ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞു അമ്മയുടെയും അച്ഛനുടെയും ഹിതത്തിനായി എപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്—
അര്ഹേ ഽസ്യ പൂരൂ രാജ്യസ്യ യഃ പ്രിയഃ പ്രിയകൃത്തവ
പ്രിയനും പ്രിയം ചെയ്യുന്നതുമായ അവനാണ്, പൂരുക്കളേ, രാജ്യം ഭരിക്കാൻ അർഹൻ.
പൌരജാന പദൈസ്തുഷ്ടൈരിത്യുക്തേ നാഹുഷസ്തദാ
നഗരവാസികളും ജനങ്ങളും ഈ വാക്കുകളിൽ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, നാഹുഷൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദിശി ദക്ഷിണപൂര്വസ്യാം തുര്വസും തു ന്യവേശയത്
തക്ഷിണപൂർവ ദിക്കിൽ തുര്വസുവിനെ പാർപ്പിച്ചു.
പ്രതീച്യാമുത്തരസ്യാം ച ദ്രുഹ്യും ചാനും ച താവുഭൌ
വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് ദിക്കിൽ ദ്രുഹ്യുവിനെയും അനുവിനെയും പാർപ്പിച്ചു.
വ്യഭജത്പഞ്ചധാ രാജാ പുത്രേഭ്യോ നാഹുഷസ്തദാ
അപ്പോൾ രാജാവ് നാഹുഷൻ തന്റെ രാജ്യത്തെ അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളായി മക്കളിൽ വിഭജിച്ചു.
യഥാപ്രദേശം ധര്മജ്ഞൈര്ധര്മേണ പ്രതിപാന്യതേ
ഓരോ പ്രദേശവും ധർമ്മം അറിയുന്നവർ ധർമ്മപ്രകാരം ഭരിച്ചു.