തുഷ്ടുവുര്ബ്രഹ്മണഃ പുത്രാ മാനസാഃ സപ്ത വിശ്രുതാഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രശസ്തമായ മനസ്സിൽ ജനിച്ച ഏഴു പുത്രന്മാർ അവനെ സ്തുതിച്ചു.
ഋഗ്ഭിര്യജുര്ഭിര്ബഹുഭിരഥര്വാങ്ഗിരസൈരപി
ഋക്, യജുര്, അതർവ്വാങ്ഗിരസ്സ് എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള അനേകം സ്തുതികളാൽ.
ആപ്യായമാനം ലോകാംസ്ത്രീന്ഭാവയാമാസ സര്വശഃ
അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി പോഷിപ്പിച്ചു.
ത്രിഃസപ്തകൃത്വോ ഽതിയശാശ്ചകാരാഭിപ്രദക്ഷിണമ്
അവൻ അതീവ മഹത്വത്തോടെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഏഴു പ്രാവശ്യം ചുറ്റി നടന്നു.
ഓഷധ്യസ്താഃ സമുദ്ഭൂതാസ്തേജസാ ഖം ജ്വലത്യുത
അവന്റെ തേജസ്സിൽ ഉദിച്ച ഔഷധികൾ ആകാശത്ത് പ്രകാശിച്ചു.
പോഷ്ടാ ഹി ഭഗവാന്സോമോ ജഗതോ ഹി ദ്വിജോത്തമാഃ
ഭഗവാൻ സോമൻ ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
തവസ്തേപേ മഹാഭാഗഃ സമാനാം നവതീര്ദശ
ആ മഹാഭാഗ്യവാൻ അവരോടൊപ്പം തൊണ്ണൂറു ദിവസം തപസ്സു ചെയ്തു.
വിഭുസ്താസാം മുദാ സോമഃ പ്രഖ്യാതഃസ്വേന കര്മണാ
സോമൻ, സർവ്വവ്യാപിയായവൻ, സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ അവരിൽ പ്രശസ്തനായി.
ബീജൌഷധീനാം വിപ്രാണാമപാം ച ദ്വിജസത്തമാഃ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഔഷധികൾക്കും ദ്വിജന്മാർക്കും ജലങ്ങൾക്കും അവൻ ബീജമാണ്.
ലോകാന്വൈ ഭാവയാമാസ തേജസ്വീ തപതാം വരഃ
തേജസ്സോടെ, തപസ്സുകാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ ലോകങ്ങളെ സമ്പന്നമാക്കി.
ദദൌ പ്രാചേതസോ ദക്ഷോ നക്ഷത്രാണീതി യാ വിദുഃ
പ്രചേതസന്റെ മകനായ ദക്ഷൻ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നവയെ ദാനം ചെയ്തു.
സമാരേഭേ രാജസൂയം സഹസ്രശതദക്ഷിണമ്
അവൻ ആയിരം ശതങ്ങൾ ദാനം ചെയ്ത രാജസൂയയാഗം ആരംഭിച്ചു.
സദസ്യസ്തത്ര ഭഗവാന്ഹരിര്നാരായണഃ പ്രഭുഃ
അവിടെ ഭഗവാൻ ഹരി നാരായണൻ സദസ്യനായി സന്നിഹിതനായിരുന്നു.
സനത്കുമാരപ്രമുഖൈരാദ്യൈര്ബ്രഹ്മര്ഷിഭിര്വൃതഃ
സനത്കുമാരൻമാരെ മുന്നിൽ നിർത്തി പ്രധാന ബ്രഹ്മർഷിമാരാൽ അവൻ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.
തേഭ്യോ ബ്രഹ്മര്ഷിമുഖ്യേഭ്യഃ സദസ്യേഭ്യശ്ച വൈ ദ്വിജാഃ
ബ്രഹ്മർഷിമാരെയും സദസ്യന്മാരെയും, ദ്വിജന്മാരേ, അവൻ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു.
കീര്ത്തിര്ധൃതിശ്ച ലക്ഷ്മീശ്ച നവ ദേവ്യഃ സിഷേവിരേ
കീർത്തി, ധൈര്യം, ഐശ്വര്യം എന്നിവ അടങ്ങിയ ഒൻപതു ദേവികൾ അവരെ സേവിച്ചു.
അതിരേജേ ഹി രാജേന്ദ്രോ ദശധാ ഭാസയന്ദിശഃ
രാജാവ് ദശദിശകളും പ്രകാശിപ്പിച്ച് എല്ലാവരെയും മറികടന്നു.
വിബഭ്രാമ മതിര്വിപ്രാ വിനയാദനയാവൃതാ
മുനിമാരേ, വിനയവും അവിന്റെ വിരുദ്ധതയും ചേർന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് ചിതറിപ്പോയി.
ജഹാര സഹസാ സര്വാനവമത്യാങ്ഗിരഃസുതാന്
അവൻ അങ്ങിരസ്സിന്റെ മക്കളെ അവഗണനയോടെ അപ്രത്യക്ഷമാക്കി.
നൈവ വ്യസര്ജയത്താരാം തസ്മാ അങ്ഗിരസേ തദാ
അപ്പോൾ അവൻ താരയെ അങ്ങിരസ്സിന് തിരികെ നൽകിയില്ല.
സ ഹി ശിഷ്യോ മഹാതേജാഃ പിതുഃ പൂര്വം ബൃഹസ്പതേഃ
അവൻ മഹാതേജസ്സുള്ള ബൃഹസ്പതിയുടെ ശിഷ്യനായിരുന്നു.
പാര്ഷ്മിഗ്രാഹോ ഽഭവദ്ദേവഃ പ്രഗൃഹ്യാജഗവം ധനുഃ
ദേവൻ ആടിന്റെ കൊമ്പിൽ നിന്നുള്ള വില്ല് പിടിച്ച് നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
ഉദ്ദിശ്യ ദേവാനുത്സൃഷ്ടം യേനൈഷാം നാശിതം യശഃ
ദേവന്മാരെ ലക്ഷ്യം വെച്ച് അവൻ അതു വിട്ടുവിട്ടു; അതിലൂടെ അവരുടെ കീർത്തി നശിച്ചു.
ദേവാനാം ദാനവാനാം ച ലോകക്ഷയകരം മഹത്
അത് ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും വലിയ നാശം വരുത്തി.
ബ്രഹ്മാണം ശരണം ജഗ്മുരാദിദേവം പിതാമഹമ്
ദേവന്മാർ ആദിദേവനായ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിൽ അഭയം തേടി.
ദദാവാങ്ഗിരസേ താരാം സ്വയമേത്യ പിതാമഹഃ
പിതാമഹൻ താനെത്തി താരയെ അങ്ങിരസ്സിന് തിരികെ നൽകി.
ഗര്ഭമുത്സൃജ സദ്യസ്ത്വം വിപ്രഃ പ്രാഹ ബൃഹസ്പതിഃ
'ഉടൻ ഗർഭം വിട്ടുകളയണം,' എന്ന് ബൃഹസ്പതി എന്ന മഹർഷി പറഞ്ഞു.
അഥോ താരാസൃജദ്ഗര്ഭം ജ്വലന്തമിവ പാവകമ്
അപ്പോൾ താര അഗ്നിയെപ്പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ഗർഭം പുറത്തുവിട്ടു.
തതഃ സംശയമാപന്നസ്താരാമകഥയന്സുരാഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ സംശയത്തോടെ താരയുടെ കഥ പറഞ്ഞു.
ഹ്രീയമാണാ യദാ ദേവാന്നാഹ സാ സാധ്വസാധു വാ
ദേവന്മാർ ലജ്ജിച്ചു നിന്നപ്പോൾ, അവൾ അതു ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന് ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.