ഭവന്തമാഗതോ ദ്രഷ്ടും സഹൈഭിര്മുനിപുങ്ഗവൈഃ
ആ മഹാന്മാരായ മുനികളോടൊപ്പം ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ദാതുമര്ഹതി തത്ക്ഷേത്രമേഷാം തോയേ ച പൂര്വവത്
അവർക്കും ആ ദേശവും അതിന്റെ വെള്ളവും മുമ്പുപോലെ നൽകേണ്ടത് നിനക്കാണ്.
നിരൂപ്യ മനസാ രാമമിദ ഭൂയോ ഽബ്രവീദ്വചഃ
മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, രാമൻ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
തഥാ ഹി മേ വരോ ദത്തഃ പുരാനേന വിരിഞ്ചിനാ
ഇങ്ങനെ ഒരു വരം എനിക്കു പുരാതനകാലത്ത് വിരിഞ്ചി നൽകിയിരുന്നു.
കാതരം സമുപായാതോ വശതാം തവ ഭാര്ഗവ
ഭാർഗവാ, ഭയപ്പെട്ട് നിന്റെ വശത്തേക്ക് ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
കഥം ന കുര്യാം കര്മേദമഹം ക്ഷത്ത്രകുലാന്തക
ക്ഷത്രിയകുലത്തെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ ഈ കര്മ്മം ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുമോ?
താവത്സംഘാരയിഷ്യാമി ഭൂമൌ സലിലമാത്മനഃ
ഞാൻ എന്റെ തന്നെ ജലം ഭൂമിയിൽ ചേരുമെന്നു തീരുമാനിച്ചു.
യഥാഗതം പ്രചിക്ഷേപ ധനുര്നിര്ഭിദ്യ ഭാര്ഗവഃ
ഭാർഗവൻ തന്റെ വില്ല് കുത്തി, അതു വന്നതുപോലെ തന്നെ അകറ്റി വച്ചു.
സ്രുവം ജഗ്രാഹ മതിമാന്ക്ഷപ്തുകാമോ ജലാശയേ
പ്രജ്ഞാവാനായവൻ ജലാശയത്തിൽ ഒഴിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് സ്രുവം എടുത്തു.
അന്തര്ഹിതേ സരിന്നാഥേ രാമഃ സുവമുദങ്മുഖഃ
നദിയുടമ മറഞ്ഞപ്പോൾ, രാമൻ സ്രുവുമായി കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു.
ക്ഷിപ്തത്വേന സമുദ്രേ തു ദിശമുത്തരപശ്ചിമാമ്
അത് സമുദ്രത്തിൽ എറിഞ്ഞശേഷം, അവൻ വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു.
തീര്ഥം ശുര്പാരകം നാമ സര്വപാപവിമോചനമ്
ശൂർപാരകം എന്ന പേരിൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്ന ഒരു തീർത്ഥം അവിടെ ഉണ്ടായി.
തീര്ഥം തദന്തരീകൃത്യ സ്രുവോ രാമകരാച്ച്യുതഃ
ആ സ്ഥലം തീർത്ഥമാക്കി, സ്രുവം രാമന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വീണു.
യത്രാഭൂദ്രാമസൃഷ്ടായാ ഭുവോ നിഷ്ഠാഥ പാര്ഥിവ
രാജാവേ, രാമൻ സൃഷ്ടിച്ച ഭൂമിയുടെ സ്ഥാപനം അവിടെയായിരുന്നു.
ഉത്സാരയിത്വാ സലിലം സമുദ്രസ്താവദാത്മനഃ
അവൻ ജലം മാറ്റി, സമുദ്രം തന്റെ സ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തി.
അനതിക്രാന്തമര്യാദോ യഥാകാലം ഭൃഗൂദ്വഹഃ
ഭൃഗുവംശത്തിൽ ജനിച്ച മഹാത്മാവ്, ഒരിക്കലും അതിരു ലംഘിക്കാതെ, സമയത്തിന് അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു.
വിജ്ഞായ പൂര്വസീമാന്താം ഭുവമഭ്യുത്സസര്ജ ഹ
മുൻപുള്ള അതിരുകൾ മനസ്സിലാക്കി, അവൻ ഭൂമി വിട്ടു വിട്ടു.
നഗരഗ്രമസീമാനഃ കിഞ്ചിത്കിഞ്ചിത്ക്വചിത്ക്വചിത്
നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ അതിരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര ദൈവാത്തഥാ സ്ഥാനാന്നിമ്നത്വാത്സ പ്രലക്ഷ്യ തു
അവിടെ ദൈവീക ഇച്ഛയാൽ, ആ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നു താഴ്ന്ന ഭാഗങ്ങൾ അവൻ കണ്ടു.
യഥാഭിലഷിതം സ്ഥാനം പ്രദദൌ പ്രീതിപൂര്വകമ്
അവൻ ആഗ്രഹിച്ച സ്ഥലങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ നൽകി.
കൃതകൃത്യാ ഭൃശം രാമമാശിഷാ സമപൂജയന്
തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം നേടിയ ശേഷം, അവർ രാമനെ ആശീർവാദങ്ങളോടെ ആദരിച്ചു.
ഗതേ മുനിവരേ രാമേ ദേശാത്തസ്മാന്നിജാശ്രമമ്
മഹർഷിയായ രാമൻ അകന്നപ്പോൾ, അവർ ആ ദേശം വിട്ട് സ്വന്തം ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
പരിചങ്ക്രമ്യ താം ഭൂമിം യത്നേന മഹാതാന്വിതാഃ
മഹത്ത്വം നിറഞ്ഞ ആ ഭൂമി അവർ ശ്രദ്ധയോടെ ചുറ്റി നടന്നു.
നിത്യത്വാ ത്സര്വദേവാനാമധിഷ്ഠാനതയാ തഥാ
നിത്യമായതുകൊണ്ടു, അതു എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും വാസസ്ഥലമാണ്.
അപി രുദ്രപ്രഭാവേമ പ്രായാന്നാത്യന്തവിപ്ലവമ്
രുദ്രന്റെ ശക്തിയാലും പൂർണ്ണമായ നാശം സംഭവിച്ചില്ല.
ഏതദ്ധി ദേവസാമര്ഥ്യമചിന്ത്യം നൃപസത്തമ
രാജാവേ, ദേവന്മാരുടെ ഈ ശക്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനാവാത്തതാണു.
ദക്ഷിണോത്തരതോ രാജനയോജനാനാം ചതുഃശതമ്
ദക്ഷിണത്തും വടക്കിലും, രാജാവേ, നാലുനൂറ് യോജനങ്ങളായിരുന്നു അളവ്.
കൃതം രാമേണ മഹതാ ന തു സജ്ജം മഹദ്ധനുഃ
മഹാനായ രാമൻ ഇതു നിർവഹിച്ചു, പക്ഷേ വലിയ വില്ല് അപ്പോൾ ഒരുക്കിയിരുന്നില്ല.
യസ്യ പുത്രൈരയം ഖണ്ഡോ ഭാരതോ ഽബ്ധൌ നിപതിതഃ
ഭാരതാ, അവന്റെ മക്കൾ ഈ ഭാഗം കടലിൽ വീഴ്ത്തി.
രാമേണാഭൂത്പുനഃ സൃഷ്ടം യോജനാനാം തു ഷട്ശതമ്
രാമൻ വീണ്ടും ആറുനൂറ് യോജനങ്ങൾ അളവിൽ അതിനെ സൃഷ്ടിച്ചു.