കൃതാഞ്ജലിഃ സാര്വഹസ്തഃ പ്രചേതാ ഭാര്ഗവാന്തികമ്
കൈകൾ എല്ലാം ചേർത്ത്, കൃതാഞ്ജലിയായി, പ്രചേതസ് ഭാർഗവന്റെ അടുത്തെത്തി.
അഭ്യേത്യാകൃഷ്ടധനുഷഃ സ തസ്യ ചരണാബ്ജയോഃ
വില്ല് വലിച്ചുപിടിച്ച് അവൻ അടുത്തെത്തി, ആ മഹാന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ വീണു.
രക്ഷ മാം ഭൃഗുശാര്ദൂല കൃപയാ ശരണാഗതമ്
ഭൃഗുവംശത്തിലെ സിംഹമേ, ദയയാൽ അഭയം തേടിയെന്നെ രക്ഷിക്കണമേ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.
സ്ഥിതോ ഽസ്മി തവ നിര്ദേശേശാധി കിം കരവാണി വൈ
ഞാൻ നിന്റെ കല്പനപ്രകാരം ഇവിടെ നില്ക്കുന്നു; എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡേ മഹാപുരാണേ മധ്യമഭാഗേ തൃതീയേ ഉപോദ്ധാതപാദേ ഭാര്ഗവം പ്രതി വരുണാഗമനം നാമ സപ്തപഞ്ചശത്തമോ ഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ, മധ്യഭാഗത്തിലെ മൂന്നാം ഉപോധാതപാദത്തിൽ ഭാർഗവനെ സമീപിച്ച വരുൺന്റെ വരവ് എന്ന അദ്ധ്യായം അമ്പത്തിയേഴാമതായി സമാപിക്കുന്നു.
സംജഹാര പുനര്ധീമാനസ്ത്രം മൃഗുകുലോദ്വഹഃ
അനുഭവം ഉള്ള മഹർഷി തന്റെ ആയുധം പിന്നെയും പിന്വലിച്ചു.
വിലോക്യ ബിഗതക്രോധസ്തമുവാച ഹസന്നിവ
കോപം മാറിയ അവൻ, അവനെ നോക്കി, ചിരിച്ചുപോലെ പറഞ്ഞു.
സമായാതാ മഹേന്ദ്രാദ്രൌ നിവസംതം സരിത്പതേ
നദികളുടെ അധിപനേ, നീ മഹേന്ദ്രപർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.
അധോ നിപാതിതം ക്ഷേത്രം ഗോകര്ണമൃഷിസേവിതമ്
മുനികൾ ആരാധിക്കുന്ന ഗോകര്ണം എന്ന ദേശം താഴേക്ക് വീണിരിക്കുന്നു.
അധാവന്മാമുപാഗമ്യ മുനയസ്തീര്ഥവാസിനഃ
തീർത്ഥത്തിൽ താമസിക്കുന്ന മുനികൾ ഓടിവന്ന് എന്നെ സമീപിച്ചു.
ഭവന്തമാഗതോ ദ്രഷ്ടും സഹൈഭിര്മുനിപുങ്ഗവൈഃ
ആ മഹാന്മാരായ മുനികളോടൊപ്പം ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ദാതുമര്ഹതി തത്ക്ഷേത്രമേഷാം തോയേ ച പൂര്വവത്
അവർക്കും ആ ദേശവും അതിന്റെ വെള്ളവും മുമ്പുപോലെ നൽകേണ്ടത് നിനക്കാണ്.
നിരൂപ്യ മനസാ രാമമിദ ഭൂയോ ഽബ്രവീദ്വചഃ
മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, രാമൻ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
തഥാ ഹി മേ വരോ ദത്തഃ പുരാനേന വിരിഞ്ചിനാ
ഇങ്ങനെ ഒരു വരം എനിക്കു പുരാതനകാലത്ത് വിരിഞ്ചി നൽകിയിരുന്നു.
കാതരം സമുപായാതോ വശതാം തവ ഭാര്ഗവ
ഭാർഗവാ, ഭയപ്പെട്ട് നിന്റെ വശത്തേക്ക് ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
കഥം ന കുര്യാം കര്മേദമഹം ക്ഷത്ത്രകുലാന്തക
ക്ഷത്രിയകുലത്തെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ ഈ കര്മ്മം ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുമോ?
താവത്സംഘാരയിഷ്യാമി ഭൂമൌ സലിലമാത്മനഃ
ഞാൻ എന്റെ തന്നെ ജലം ഭൂമിയിൽ ചേരുമെന്നു തീരുമാനിച്ചു.
യഥാഗതം പ്രചിക്ഷേപ ധനുര്നിര്ഭിദ്യ ഭാര്ഗവഃ
ഭാർഗവൻ തന്റെ വില്ല് കുത്തി, അതു വന്നതുപോലെ തന്നെ അകറ്റി വച്ചു.
സ്രുവം ജഗ്രാഹ മതിമാന്ക്ഷപ്തുകാമോ ജലാശയേ
പ്രജ്ഞാവാനായവൻ ജലാശയത്തിൽ ഒഴിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് സ്രുവം എടുത്തു.
അന്തര്ഹിതേ സരിന്നാഥേ രാമഃ സുവമുദങ്മുഖഃ
നദിയുടമ മറഞ്ഞപ്പോൾ, രാമൻ സ്രുവുമായി കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു.
ക്ഷിപ്തത്വേന സമുദ്രേ തു ദിശമുത്തരപശ്ചിമാമ്
അത് സമുദ്രത്തിൽ എറിഞ്ഞശേഷം, അവൻ വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു.
തീര്ഥം ശുര്പാരകം നാമ സര്വപാപവിമോചനമ്
ശൂർപാരകം എന്ന പേരിൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്ന ഒരു തീർത്ഥം അവിടെ ഉണ്ടായി.
തീര്ഥം തദന്തരീകൃത്യ സ്രുവോ രാമകരാച്ച്യുതഃ
ആ സ്ഥലം തീർത്ഥമാക്കി, സ്രുവം രാമന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വീണു.
യത്രാഭൂദ്രാമസൃഷ്ടായാ ഭുവോ നിഷ്ഠാഥ പാര്ഥിവ
രാജാവേ, രാമൻ സൃഷ്ടിച്ച ഭൂമിയുടെ സ്ഥാപനം അവിടെയായിരുന്നു.
ഉത്സാരയിത്വാ സലിലം സമുദ്രസ്താവദാത്മനഃ
അവൻ ജലം മാറ്റി, സമുദ്രം തന്റെ സ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തി.
അനതിക്രാന്തമര്യാദോ യഥാകാലം ഭൃഗൂദ്വഹഃ
ഭൃഗുവംശത്തിൽ ജനിച്ച മഹാത്മാവ്, ഒരിക്കലും അതിരു ലംഘിക്കാതെ, സമയത്തിന് അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു.
വിജ്ഞായ പൂര്വസീമാന്താം ഭുവമഭ്യുത്സസര്ജ ഹ
മുൻപുള്ള അതിരുകൾ മനസ്സിലാക്കി, അവൻ ഭൂമി വിട്ടു വിട്ടു.
നഗരഗ്രമസീമാനഃ കിഞ്ചിത്കിഞ്ചിത്ക്വചിത്ക്വചിത്
നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ അതിരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര ദൈവാത്തഥാ സ്ഥാനാന്നിമ്നത്വാത്സ പ്രലക്ഷ്യ തു
അവിടെ ദൈവീക ഇച്ഛയാൽ, ആ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നു താഴ്ന്ന ഭാഗങ്ങൾ അവൻ കണ്ടു.
യഥാഭിലഷിതം സ്ഥാനം പ്രദദൌ പ്രീതിപൂര്വകമ്
അവൻ ആഗ്രഹിച്ച സ്ഥലങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ നൽകി.