ഉത്പതന്നിപതത്താമ്യന്നാനാസത്ത്വോദ്ധതോര്മിഭിഃ
നാനാവിധ ജീവികൾ നിറഞ്ഞ തിരമാലകളാൽ ഉണർന്നും താഴെയും ചാടിയും അലയുകയും ചെയ്തു.
ത്രാസരാസം ച വിപുലമംഭസാ പ്ലവതാ സഹ
വിപുലമായ ജലത്തിൽ ഒഴുകുന്നവർക്കിടയിൽ വലിയ ഭയം പടർന്നു.
തതസ്തസ്മാച്ഛരാജ്ജ്വാലാഃ ഫൂത്കൃതാശേഷ ഭീഷണാഃ
അപ്പോൾ ആ അമ്പിൽ നിന്ന് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഭയങ്കരമായ ജ്വാലകൾ പടർന്നുപോയി.
തതഃ പ്രചണ്ഡപവനൈഃ സര്വതഃ പരിവര്ത്തിതമ്
തുടർന്ന്, ശക്തമായ കാറ്റുകൾ എല്ലായിടത്തും എല്ലാം കലക്കി.
പ്രലയാബ്ധേരിവാത്യര്ഥമസ്ത്രാഗ്നിവ്യാകുലാംഭസഃ
അസ്ത്രാഗ്നിയിൽ കലങ്ങിയ ജലം, ലോകാന്ത്യത്തിലെ സമുദ്രംപോലെ ആകർഷകമായി മാറി.
അസ്ത്രാഗ്നിവിദ്ധാകുലിതജലഘോഷേണ ഭൂയസാ
അസ്ത്രാഗ്നി ബാധിച്ച ജലത്തിന്റെ വലിയ ശബ്ദം കൂടുതൽ ശക്തിയായി.
പരിതോ ഽസ്ത്രാനലജ്വാലാപരിവീതജലാവിലഃ
ചുറ്റും അസ്ത്രാഗ്നിയുടെ ജ്വാലകൾ ജലത്തെ ചുറ്റി അശുദ്ധമാക്കി.
ആകര്ണാകൃഷ്ടകോദണ്ഡം ദൃഷ്ട്വാ രാമം പയോനിധിഃ
രാമൻ വില്ല് ചെവിവരെ വലിച്ചുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സമുദ്രം ഭയത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
ഭയകംപിതസര്വാങ്ഗസ്തതോ നദനദീപതിഃ
ഭയത്താൽ മുഴുവൻ ശരീരം വിറച്ച്, അപ്പോൾ നദികളുടെ അധിപൻ അവിടെ നിന്നു.
തതഃ സ്വരൂപമാസ്ഥായ സര്വാഭരണഭൂഷിതഃ
അതിനുശേഷം, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം അവൻ സ്വീകരിച്ചു.
കൃതാഞ്ജലിഃ സാര്വഹസ്തഃ പ്രചേതാ ഭാര്ഗവാന്തികമ്
കൈകൾ എല്ലാം ചേർത്ത്, കൃതാഞ്ജലിയായി, പ്രചേതസ് ഭാർഗവന്റെ അടുത്തെത്തി.
അഭ്യേത്യാകൃഷ്ടധനുഷഃ സ തസ്യ ചരണാബ്ജയോഃ
വില്ല് വലിച്ചുപിടിച്ച് അവൻ അടുത്തെത്തി, ആ മഹാന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ വീണു.
രക്ഷ മാം ഭൃഗുശാര്ദൂല കൃപയാ ശരണാഗതമ്
ഭൃഗുവംശത്തിലെ സിംഹമേ, ദയയാൽ അഭയം തേടിയെന്നെ രക്ഷിക്കണമേ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.
സ്ഥിതോ ഽസ്മി തവ നിര്ദേശേശാധി കിം കരവാണി വൈ
ഞാൻ നിന്റെ കല്പനപ്രകാരം ഇവിടെ നില്ക്കുന്നു; എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡേ മഹാപുരാണേ മധ്യമഭാഗേ തൃതീയേ ഉപോദ്ധാതപാദേ ഭാര്ഗവം പ്രതി വരുണാഗമനം നാമ സപ്തപഞ്ചശത്തമോ ഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ, മധ്യഭാഗത്തിലെ മൂന്നാം ഉപോധാതപാദത്തിൽ ഭാർഗവനെ സമീപിച്ച വരുൺന്റെ വരവ് എന്ന അദ്ധ്യായം അമ്പത്തിയേഴാമതായി സമാപിക്കുന്നു.
സംജഹാര പുനര്ധീമാനസ്ത്രം മൃഗുകുലോദ്വഹഃ
അനുഭവം ഉള്ള മഹർഷി തന്റെ ആയുധം പിന്നെയും പിന്വലിച്ചു.
വിലോക്യ ബിഗതക്രോധസ്തമുവാച ഹസന്നിവ
കോപം മാറിയ അവൻ, അവനെ നോക്കി, ചിരിച്ചുപോലെ പറഞ്ഞു.
സമായാതാ മഹേന്ദ്രാദ്രൌ നിവസംതം സരിത്പതേ
നദികളുടെ അധിപനേ, നീ മഹേന്ദ്രപർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.
അധോ നിപാതിതം ക്ഷേത്രം ഗോകര്ണമൃഷിസേവിതമ്
മുനികൾ ആരാധിക്കുന്ന ഗോകര്ണം എന്ന ദേശം താഴേക്ക് വീണിരിക്കുന്നു.
അധാവന്മാമുപാഗമ്യ മുനയസ്തീര്ഥവാസിനഃ
തീർത്ഥത്തിൽ താമസിക്കുന്ന മുനികൾ ഓടിവന്ന് എന്നെ സമീപിച്ചു.
ഭവന്തമാഗതോ ദ്രഷ്ടും സഹൈഭിര്മുനിപുങ്ഗവൈഃ
ആ മഹാന്മാരായ മുനികളോടൊപ്പം ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ദാതുമര്ഹതി തത്ക്ഷേത്രമേഷാം തോയേ ച പൂര്വവത്
അവർക്കും ആ ദേശവും അതിന്റെ വെള്ളവും മുമ്പുപോലെ നൽകേണ്ടത് നിനക്കാണ്.
നിരൂപ്യ മനസാ രാമമിദ ഭൂയോ ഽബ്രവീദ്വചഃ
മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, രാമൻ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
തഥാ ഹി മേ വരോ ദത്തഃ പുരാനേന വിരിഞ്ചിനാ
ഇങ്ങനെ ഒരു വരം എനിക്കു പുരാതനകാലത്ത് വിരിഞ്ചി നൽകിയിരുന്നു.
കാതരം സമുപായാതോ വശതാം തവ ഭാര്ഗവ
ഭാർഗവാ, ഭയപ്പെട്ട് നിന്റെ വശത്തേക്ക് ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
കഥം ന കുര്യാം കര്മേദമഹം ക്ഷത്ത്രകുലാന്തക
ക്ഷത്രിയകുലത്തെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ ഈ കര്മ്മം ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുമോ?
താവത്സംഘാരയിഷ്യാമി ഭൂമൌ സലിലമാത്മനഃ
ഞാൻ എന്റെ തന്നെ ജലം ഭൂമിയിൽ ചേരുമെന്നു തീരുമാനിച്ചു.
യഥാഗതം പ്രചിക്ഷേപ ധനുര്നിര്ഭിദ്യ ഭാര്ഗവഃ
ഭാർഗവൻ തന്റെ വില്ല് കുത്തി, അതു വന്നതുപോലെ തന്നെ അകറ്റി വച്ചു.
സ്രുവം ജഗ്രാഹ മതിമാന്ക്ഷപ്തുകാമോ ജലാശയേ
പ്രജ്ഞാവാനായവൻ ജലാശയത്തിൽ ഒഴിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് സ്രുവം എടുത്തു.
അന്തര്ഹിതേ സരിന്നാഥേ രാമഃ സുവമുദങ്മുഖഃ
നദിയുടമ മറഞ്ഞപ്പോൾ, രാമൻ സ്രുവുമായി കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു.