തസ്യ ചാര്ണവഗംഭീരാദ്വപുഷഃ കോപപാവകഃ
അവന്റെ സമുദ്രസമാനമായ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കോപത്തിന്റെ അഗ്നി ഉയർന്നു.
ശുശുഭേ ധര്ഷണക്രോധപരാമര്ശവിദീപിതഃ
അവമാനവും കോപവും സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ആ അഗ്നി ദഹനം പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തദാക്ഷിണീ ക്ഷണം രാജന്രാജേതാം സുഭൃശാരുണേ
അപ്പോൾ, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ അതിവിശേഷം ചുവപ്പായി.
തതോ ഽപ്യുദ്വര്ത്തമാനാഭ്യാം നേത്രാഭ്യാം നൃപനന്ദനാന്
ശേഷം, അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ രാജകുമാരന്മാരെ നോക്കി.
ക്രുദ്ധസ്യ തസ്യനേത്രാഭ്യാം സഹസാ പാവകാര്ചിഷഃ
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു, കോപത്തിൽ, തീയുടെ ജ്വാലകൾ പെട്ടെന്ന് പടർന്നു.
സധൂമകവലോദഗ്രാഃ സ്ഫുലിങ്ഗൌഘമുചോ മുഹുഃ
പുകയും കനലും നിറഞ്ഞ ആ ജ്വാലകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിതറുന്ന ചിങ്ങാരങ്ങൾ പുറത്ത് വിടുകയായിരുന്നു.
വ്യാലോദരൌഗ്രകുഹരാ ജ്വാലാ സ്തന്നേത്രനിര്ഗതാഃ
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു, പാമ്പിന്റെ വായുപോലെ ഭയങ്കരമായ തീയുടെ നാവുകൾ പുറത്ത് പടർന്നു.
ക്രോധാഗ്നിഃ സുമഹാരാജ ജ്വാലാവവ്യാപ്തദിഗന്തരഃ
മഹാരാജാവേ, കോപത്തിന്റെ തീയുടെ ജ്വാലകൾ എല്ലാ ദിശകളും ആകാശവും നിറച്ചു പടർന്നു.
ദഗ്ധാംശ്ചകാര താന്സര്വാനാവൃണ്വാനോ നഭസ്തലമ്
അവൻ അവരെല്ലാവരെയും ദഹിപ്പിച്ചു, ആകാശം പോലും അതിന്റെ ജ്വാലകൾ കൊണ്ട് മൂടി.
മഹീരജോഭിശ്ച നിതാന്തമുദ്ധതൈഃ സമാവൃതം ലോക മഭൂദ്ഭൃശാതുരമ്
ഭൂമിയിലെ പൊടികൾ ശക്തമായി ഉയർന്ന് ലോകം മുഴുവൻ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു; എല്ലാവരും അതികഠിനമായ ദു:ഖത്തിൽ ആകുകയായിരുന്നു.
ശിഖാഭിരുര്വീശസുതാനശേഷതോ ദദാഹ സദ്യഃ സുര വിദ്വിഷസ്താന്
അവന്റെ തീയുടെ ജ്വാലകളാൽ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ ഭൂമിപുത്രന്മാരെ അവൻ ഉടൻ ദഹിപ്പിച്ചു.
സാഗരാംസ്താനശേഷേണ ഭസ്മസാദകരോത്സ താന്
സമുദ്രങ്ങളും ശേഷിച്ചവയും അവൻ മുഴുവനായി ചാരമാക്കി മാറ്റി.
ജജ്വലുഃ സഹസാ ദാവേ തരവോ നീരസാ ഇവ
കാടിൽ ഉണങ്ങിയ മരങ്ങൾ പോലെ, മരങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തീപിടിച്ച് കത്തിത്തുടങ്ങി.
അന്യോന്യമബുവന്ദേവാ വിസ്മിതാ ഋഷിഭിഃ സഹ
ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും ഒരുമിച്ച് അത്ഭുതത്തോടെ തമ്മിൽ നോക്കി.
ദുരന്തഃ ഖലു ലോകേ ഽസ്മിന്നരാണാമസദാത്മനാമ്
ഈ ലോകത്തിൽ ദുഷ്ടന്മാർക്ക് രക്ഷ നേടാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
യുഗപദ്വിലയം പ്രാപ്താഃ സഹസൈവ തൃണാഗ്നിവത്
അവർ എല്ലാവരും ഒരേസമയം തീയിൽ കത്തുന്ന പുല്ലുപോലെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തി.
ആജീവാന്തമിമേ ഹര്തു ദിഷ്ട്യാ സംക്ഷയമാഗതാഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ എടുത്തവർ, വിധിയുടെ പ്രകാരം ഇപ്പോൾ നശനത്തിലേക്ക് എത്തി.
ഇഹ കൃത്വാശുഭം കര്മ കഃപുമാന്വിന്ദതേ സുഖമ്
ഇവിടെ ദുഷ്കർമ്മം ചെയ്തവൻ ആരെങ്കിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തുമോ?
ബ്രഹ്മദണ്ഡഹതാഃ പാപാ നിരയം ശാശ്വതീഃ സമാഃ
ബ്രഹ്മദണ്ഡം ലഭിച്ച പാപികൾ അനന്തകാലം നരകത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു.
ദുരതശ്ച പരിത്യാജ്യമിതരല്ലോകനിന്ദിതമ്
ലോകം അപമാനിക്കുന്നതെന്തും ദൂരത്തുനിന്ന് ഒഴിവാക്കണം.
നാചരേത്കസ്യചിദ്ദ്രോഹമനിത്യം ജീവനം യതഃ
ജീവിതം ക്ഷണികമാണെന്നു കൊണ്ട്, ആരും മറ്റൊരാളോട് ദ്രോഹം ചെയ്യരുത്.
സംസാരശ്ചാതിനിസ്സാരസ്തത്കഥം വിശ്വസേദ്ബുധഃ
ഈ ലോകജീവിതം ഒന്നും നിലനിൽക്കാത്തതായതിനാൽ, ഒരു ജ്ഞാനിയ്ക്ക് അതിൽ വിശ്വാസം വയ്ക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?
മുനിക്രോധേന്ധനീഭൂതാ വിനേശുഃ സഗരാത്മജാഃ
മുനിയുടെ കോപം തീപോലെ പടർന്നു, സഗരന്റെ മക്കൾ അതിൽ പൂർണ്ണമായി ദഹിച്ചു പോയി.
അവാപുര്നിരയം സദ്യഃ സാഗരാസ്തേ സ്വകമഭിഃ
സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, ആ സഗരന്മാർ ഉടനടി നരകത്തിൽ വീണു.
ക്ഷണേന ലോകാനഖിലാനുദ്യതോ ദഗ്ധുമഞ്ജസാ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി ദഹിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായി.
തുഷ്ടുവുസ്തേ മഹാത്മാനം ക്രോധാഗ്നിശമനാര്ഥിനഃ
അവരുടെ കോപാഗ്നി ശമിപ്പിക്കാനായി, അവർ ആ മഹാത്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡേ മഹാപുരാണേ വായുപ്രോക്തേ മധ്യമാഭാഗേ തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദേ സഗരചരിതേസാഗരാവിനാശോ നാമ ത്രിപഞ്ചശത്തമോ ഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിൽ, വായു മഹർഷി പറഞ്ഞ മദ്ധ്യഭാഗത്തിലെ മൂന്നാം ഉപോധാതത്തിൽ, സഗരചരിതത്തിലെ 'സഗരന്മാരുടെ വിനാശം' എന്ന അദ്ധ്യായം അമ്പത്തിമൂന്നാമതായി സമാപിക്കുന്നു.
നോ ചേദകാലേ ലോകോ ഽയം സകലസ്തേന ദഹ്യതേ
അത് സമയത്ത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ അതിൽ ദഹിച്ചുപോകുമായിരുന്നു.
ക്ഷമസ്വ സംഹര ക്രോധം നമസ്തേ വിപ്രപുങ്ഗവ
ക്ഷമിക്കണം, ദയവായി കോപം പിന്വലിക്കണം; ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നമസ്കാരം.
തൂര്ണമേവ ക്ഷയം നിന്യേ ക്രോധാഗ്നിമതിഭൈരവമ്
വളരെ വേഗത്തിൽ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കോപാഗ്നി നാശം വരുത്തി.