വൃദ്ധം പദ്മാസനാസീനം നാസാഗ്രന്യസ്തലോചനമ്
പത്മാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് മൂക്കിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ച ഒരു വൃദ്ധനെയാണ് അവർ കണ്ടത്.
സ്വതേജസാഭിസരതാ പരിബൂര്ണേന സര്വതഃ
അവനെ ചുറ്റി അവന്റെ തേജസ് എല്ലാടും നിറഞ്ഞു.
സ്വാന്തപ്രകാശിതാശേഷവിജ്ഞാനമയവിഗ്രഹമ്
അവന്റെ ആകൃതിയൊക്കെയും ഉള്ളിലെ പ്രകാശം കൊണ്ടു മുഴുവനും ജ്ഞാനത്തിൽ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
ആരൂഢയോഗം വിധിവദ്ധ്യേയസംലീനമാനസമ്
അവൻ യോഗത്തിൽ ആലിഞ്ഞ മനസ്സോടെ, വിധിപ്രകാരം ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
വിലോക്യ തത്ര തിഷ്ഠന്തം വിമൃശന്തഃ പരസ്പരമ്
അവനെ അവിടെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു, അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു.
തതോ ഽയമശ്വഹര്ത്തേതി സാഗരാ കാലചോദിതാഃ
അപ്പോൾ സമുദ്രവാസികൾ, കാലത്തിന്റെ പ്രേരണയിൽ, 'ഇവൻ തന്നെയാണ് കുതിരക്കള്ളൻ' എന്നു പറഞ്ഞു.
തതസ്തം പരിവാര്യോചുശ്വോരോ ഽയം നാത്ര സംശയഃ
ശേഷം അവനെ ചുറ്റി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവർ പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ തന്നെയാണ് കള്ളൻ, ഇതിൽ സംശയമില്ല.'
തം പ്രാകൃതവദാസീനം തേ സര്വേ ഹതവുദ്ധയഃ
അവരുടെ ബുദ്ധി നശിച്ചവരായി, എല്ലാവരും അവനെ സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.
തതോ മുനിരദീനാത്മാ ധ്യാനഭങ്ഗപ്രധര്ഷിതഃ
അപ്പോൾ ആ മുനി, മനസ്സിൽ ദു:ഖം ഇല്ലാതെ, ധ്യാനം ഭംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടതാൽ അലമുറയേറ്റു.
പ്രചചാല ദുരാധര്ഷോ ധര്ഷിതസ്തൈര് ദുരാത്മഭിഃ
അവ ദുഷ്ടന്മാർ അവനെ ഉപദ്രവിച്ചപ്പോൾ, ആ ഭയങ്കരൻ വിറച്ചു.
തസ്യ ചാര്ണവഗംഭീരാദ്വപുഷഃ കോപപാവകഃ
അവന്റെ സമുദ്രസമാനമായ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കോപത്തിന്റെ അഗ്നി ഉയർന്നു.
ശുശുഭേ ധര്ഷണക്രോധപരാമര്ശവിദീപിതഃ
അവമാനവും കോപവും സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ആ അഗ്നി ദഹനം പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തദാക്ഷിണീ ക്ഷണം രാജന്രാജേതാം സുഭൃശാരുണേ
അപ്പോൾ, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ അതിവിശേഷം ചുവപ്പായി.
തതോ ഽപ്യുദ്വര്ത്തമാനാഭ്യാം നേത്രാഭ്യാം നൃപനന്ദനാന്
ശേഷം, അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ രാജകുമാരന്മാരെ നോക്കി.
ക്രുദ്ധസ്യ തസ്യനേത്രാഭ്യാം സഹസാ പാവകാര്ചിഷഃ
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു, കോപത്തിൽ, തീയുടെ ജ്വാലകൾ പെട്ടെന്ന് പടർന്നു.
സധൂമകവലോദഗ്രാഃ സ്ഫുലിങ്ഗൌഘമുചോ മുഹുഃ
പുകയും കനലും നിറഞ്ഞ ആ ജ്വാലകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിതറുന്ന ചിങ്ങാരങ്ങൾ പുറത്ത് വിടുകയായിരുന്നു.
വ്യാലോദരൌഗ്രകുഹരാ ജ്വാലാ സ്തന്നേത്രനിര്ഗതാഃ
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു, പാമ്പിന്റെ വായുപോലെ ഭയങ്കരമായ തീയുടെ നാവുകൾ പുറത്ത് പടർന്നു.
ക്രോധാഗ്നിഃ സുമഹാരാജ ജ്വാലാവവ്യാപ്തദിഗന്തരഃ
മഹാരാജാവേ, കോപത്തിന്റെ തീയുടെ ജ്വാലകൾ എല്ലാ ദിശകളും ആകാശവും നിറച്ചു പടർന്നു.
ദഗ്ധാംശ്ചകാര താന്സര്വാനാവൃണ്വാനോ നഭസ്തലമ്
അവൻ അവരെല്ലാവരെയും ദഹിപ്പിച്ചു, ആകാശം പോലും അതിന്റെ ജ്വാലകൾ കൊണ്ട് മൂടി.
മഹീരജോഭിശ്ച നിതാന്തമുദ്ധതൈഃ സമാവൃതം ലോക മഭൂദ്ഭൃശാതുരമ്
ഭൂമിയിലെ പൊടികൾ ശക്തമായി ഉയർന്ന് ലോകം മുഴുവൻ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു; എല്ലാവരും അതികഠിനമായ ദു:ഖത്തിൽ ആകുകയായിരുന്നു.
ശിഖാഭിരുര്വീശസുതാനശേഷതോ ദദാഹ സദ്യഃ സുര വിദ്വിഷസ്താന്
അവന്റെ തീയുടെ ജ്വാലകളാൽ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ ഭൂമിപുത്രന്മാരെ അവൻ ഉടൻ ദഹിപ്പിച്ചു.
സാഗരാംസ്താനശേഷേണ ഭസ്മസാദകരോത്സ താന്
സമുദ്രങ്ങളും ശേഷിച്ചവയും അവൻ മുഴുവനായി ചാരമാക്കി മാറ്റി.
ജജ്വലുഃ സഹസാ ദാവേ തരവോ നീരസാ ഇവ
കാടിൽ ഉണങ്ങിയ മരങ്ങൾ പോലെ, മരങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തീപിടിച്ച് കത്തിത്തുടങ്ങി.
അന്യോന്യമബുവന്ദേവാ വിസ്മിതാ ഋഷിഭിഃ സഹ
ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും ഒരുമിച്ച് അത്ഭുതത്തോടെ തമ്മിൽ നോക്കി.
ദുരന്തഃ ഖലു ലോകേ ഽസ്മിന്നരാണാമസദാത്മനാമ്
ഈ ലോകത്തിൽ ദുഷ്ടന്മാർക്ക് രക്ഷ നേടാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
യുഗപദ്വിലയം പ്രാപ്താഃ സഹസൈവ തൃണാഗ്നിവത്
അവർ എല്ലാവരും ഒരേസമയം തീയിൽ കത്തുന്ന പുല്ലുപോലെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തി.
ആജീവാന്തമിമേ ഹര്തു ദിഷ്ട്യാ സംക്ഷയമാഗതാഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ എടുത്തവർ, വിധിയുടെ പ്രകാരം ഇപ്പോൾ നശനത്തിലേക്ക് എത്തി.
ഇഹ കൃത്വാശുഭം കര്മ കഃപുമാന്വിന്ദതേ സുഖമ്
ഇവിടെ ദുഷ്കർമ്മം ചെയ്തവൻ ആരെങ്കിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തുമോ?
ബ്രഹ്മദണ്ഡഹതാഃ പാപാ നിരയം ശാശ്വതീഃ സമാഃ
ബ്രഹ്മദണ്ഡം ലഭിച്ച പാപികൾ അനന്തകാലം നരകത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു.
ദുരതശ്ച പരിത്യാജ്യമിതരല്ലോകനിന്ദിതമ്
ലോകം അപമാനിക്കുന്നതെന്തും ദൂരത്തുനിന്ന് ഒഴിവാക്കണം.