അജായത സുതഃ ശ്രീമാനംശുമാനിതി വിശ്രുതഃ
അവിടെ ഒരു മഹത്വമുള്ള പുത്രൻ ജനിച്ചു; അംശുമാൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി.
പ്രീണയാമാസ സുത്ദൃദഃ സ്വപിതാമഹമേവ ച
അവൻ തന്റെ പിതാവിനെയും പിതാമഹനെയും തന്റെ സ്ഥിരതയാൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
ആവിഷ്ടോ നഷ്ടചേഷ്ടോ ഽഭൂത്സ പിശാചേന കേന ചിത്
അവനെ ഒരു പിശാച് പിടിച്ചു, അവൻ അപ്രവർത്തനമായിത്തീർന്നു.
കസ്യാചിദ്വിഷയേ രാജ്ഞഃ പ്രഭൂതധനധാന്യവാന്
ഒരു രാജാവിന്റെ രാജ്യത്ത്, ധനവും ധാന്യവും സമൃദ്ധിയായി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ഗ്രഹീതുമാരേഭേ വണിഗ്ലോഭവരിപ്ലുതഃ
അത് കണ്ടവണ്ണം, ആ വാണികന് അത്യന്തം ലോഭംകൊണ്ട് ആ സമ്പത്ത് പിടിക്കാനായി മുന്നോട്ട് പോയി.
ക്ഷുധിതോ ഽഹം ചിരാദസ്മിന്നിവസന്നിധിപാലകഃ
നാന്ന് ഈ നിധിയുടെ കാവലാളായി ഏറെക്കാലമായി ഇവിടെ താമസിക്കുന്നു; എനിക്ക് വിശക്കുന്നു.
കാമതഃ പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ നിധിമേനം മമാജ്ഞയാ
എന്റെ അനുമതിയോടെ, നീ ഇഷ്ടംപോലെ ഈ നിധി എടുക്കൂ.
ആദത്ത ച നിധിം തം തു പിശാചേനാനുമോദിതഃ
പിശാചിന്റെ സമ്മതത്തോടെ അവന് ആ നിധി എടുത്തു.
പ്രതിശ്രുതാപ്രദാനോത്ഥരോഷം ന ശ്രദ്ദധേ നൃപ
രാജാവേ, വാഗ്ദാനം പാലിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ടു ഉണ്ടാകുന്ന കോപം അവന് വിശ്വസിച്ചില്ല.
അപനീതധനഃ സോ ഽപി മമാര വ്യഥിതഃ ക്ഷുധാ
സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, വിശപ്പുകൊണ്ട് വേദനിച്ചു അവനും മരിച്ചു.
ബഭൂവ കാലേ കേശിന്യാം തനയോ ഽന്വയവര്ദ്ധനഃ
കാലക്രമേണ, കേശിനിക്ക് അനുയവര്ദ്ധനന് എന്നൊരു മകന് ജനിച്ചു.
വായുഭൂതോ ഽവിശദ്ദേഹം രാജപുത്രസ്യ ഭൂപതേ
രാജാവേ, ആ ആത്മാവ് വായുപോലെ ആ രാജകുമാരന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കടന്നു.
മതിവിഭ്രംശമാസാദ്യ മുഹുസ്തേന ബലാത്കൃതഃ
അവന് പലതവണ പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുകൊണ്ട്, രാജകുമാരന് മനസ്സു ഭ്രമിച്ചു.
ബാലാംശ്ച യൂനഃ സ്ഥവിരാന്യോഷിതശ്ച സദാ ഖലഃ
ആ ദുഷ്ടന് എപ്പോഴും കുട്ടികളെയും യുവാക്കളെയും വയോധികരെയും സ്ത്രീകളെയും പീഡിപ്പിച്ചു.
തതഃ പൌരജനാഃ സര്വേ ദൃഷ്ട്വാ തസ്യ കദര്യതാമ്
പിന്നീട്, അവന്റെ കഞ്ചുഷത്വം കണ്ടു നഗരവാസികള് എല്ലാവരും
രാജാ ച തദുപശ്രുത്യ തമാഹൂയ പ്രയത്നതഃ
അതറിഞ്ഞ രാജാവും, ശ്രദ്ധയോടെ അവനെ വിളിച്ചു.
ബഹുശഃ പ്രതിഷിദ്ധോ ഽപി പിത്രാ തേന മഹാത്മനാ
അവന്റെ മഹാത്മാവായ പിതാവ് പലതവണ തടഞ്ഞിട്ടും,
നാശകത്തം യദാ പാപാദ്വിനിവര്ത്തയിതും നൃപഃ
രാജാവിന് അവനെ പാപത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ലോകാപവാദഭീരുത്വാദ്വിഷയാനത്യജത്തദാ
ജനങ്ങളുടെ അപവാദം ഭയന്ന്, അന്ന് അവന് ഭോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡേ മഹാപുരാണേ വായുപ്രോക്തേ മധ്യമഭാഗേ തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദേ സഗരചരിതേ ഽസമഞ്ജസത്യാഗോ നാമൈകപഞ്ചാശത്തമോ ഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിലെ സഗരചരിതത്തിലെ അസമഞ്ജസിന്റെ ഉപേക്ഷം എന്ന പേരുള്ള അമ്പതൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
ധര്മശീലേ തദാ വാലേ ചകാരാംശുമതി പ്രഭുഃ
അന്നപ്പോൾ, ധർമ്മശീലനായ ബാലനിൽ, അംശുമാൻ എന്ന പ്രഭു കര്മ്മങ്ങൾ നടത്തി.
വവൃധുഃ സഘശഃ സര്വേ പരസ്പരമനുവ്രതാഃ
എല്ലാ സഗരന്മാരും തമ്മിൽ ഐക്യത്തോടെ ഒരുമിച്ച് വളർന്നു.
അധര്മശീലാ നിതരാമേകഘര്മാണ ഏവ ച
അവര് പൂർണ്ണമായും അധർമ്മപരമായ പെരുമാറ്റം കാണിച്ചവരും, ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ മുഴുവനായി ലയിച്ചവരുമായിരുന്നു.
അധൃഷ്യാഃ സര്വഭൂതാനാം ജനോപദ്രവകാരിണഃ
അവര് എല്ലാ ജീവികള്ക്കും അജയരായി, ജനങ്ങളിൽ ദുരിതം വിതച്ചവരായി നിലകൊണ്ടു.
ബബാധിരേ ജഗത്സര്വമസുരാ ഇവ കാമതഃ
അവര് ലോകം മുഴുവൻ, ആസുരന്മാർ ആഗ്രഹത്തോടെ ചെയ്യുന്നപോലെ, പീഡിപ്പിച്ചു.
നിഃസ്വാധ്യായ വഷട്കാരം ബഭൂവാര്തം വിശേഷതഃ
വിശേഷിച്ച്, വേദപഠനവും 'വഷട്' ഉച്ചാരണവും ഇല്ലാതായി, കഷ്ടപ്പാട് വ്യാപിച്ചു.
പ്രക്ഷോഭം പരമം ജഗ്മുര്ദേവാസുരമഹോരഗാഃ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മഹാസർപ്പുകളും അത്യന്തം കലഹിതരായി.
തപഃ സമാധിഭങ്ഗശ്ച പ്രബഭൂവ തപസ്വിനാമ്
തപസ്സുകാർക്ക് തപസ്സിലും ധ്യാനത്തിലും തടസ്സം നേരിട്ടു.
ദുഃശേന മഹാതാവിഷ്ടാ വിരിഞ്ജഭവനം യയുഃ
വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകൃതരായി, അവർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് പോയി.
ശശംസുഃ സകലം തസ്മൈ സാഗരാണാം വിചേഷ്ടിതമ്
അവര് സാഗരന്മാരുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും അവനോട് വിവരിച്ചു.