വിനായകസ്തേ തനയോ മഹാത്മാ മഹതാം മഹാന്
നിന്റെ മകൻ വിനായകൻ മഹാത്മാവാണ്, മഹാന്മാരിൽ ഏറ്റവും വലിയവൻ.
വേദസ്മൃതിപുരാണേഷു സംഹിതാസു ച ഭാമിനി
വേദങ്ങളിലും സ്മൃതികളിലും പുരാണങ്ങളിലും സംഹിതകളിലും, സുന്ദരിയേ,
യാനി താനി പ്രവക്ഷ്യാമി നിഖിലാഘഹരാണി ച
എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്നവയെ ഞാൻ വെളിപ്പെടുത്താം.
തേഷാമീശസ്ത്വയം യസ്മാദ്ഗണേശസ്തേന കീര്ത്തിതഃ
അവയുടെ അധിപതിയായതിനാൽ അവനെ ഗണേശൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മാണ്ഡാന്യഖിലാന്യേവ യസ്മിംല്ലംബോദരഃ സ തു
ലംബോദരൻ എന്നവനിൽ എല്ലാ ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഗജസ്യ ശിരസാ ദേവിതേന പ്രോക്തോ ഗജാനനഃ
ആനയുടെ തലകൊണ്ട് പ്രസിദ്ധനായതിനാൽ അവനെ ഗജാനനൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
അനേന വിധൃതോ ഭാലേ ഭാലചന്ദ്രസ്തതഃ സ്മൃതഃ
ഭാലത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ധരിച്ചതിനാൽ അവനെ ഭാലചന്ദ്രൻ എന്നു ഓർക്കുന്നു.
ജാതവേദാ ദീപിതോ ഽഭൂദ്യേനാസൌശൂര്പകര്മകഃ
യാരാൽ അഗ്നി തെളിഞ്ഞുവോ, അവനെ ശൂർപകർമകൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
വിഘ്നം നിവാരയാമാസ വിഘ്നനാശസ്തതഃ സ്മൃതഃ
വിഗ്നങ്ങൾ നീക്കിയതിനാൽ അവനെ വിഘ്നനാശൻ എന്നു ഓർക്കുന്നു.
ദശനം ദൈവതോ ഭദ്രേ ഹ്യേകദന്തഃ കൃതോ ഽമുനാ
ഒരു ദന്തം ദൈവികമാക്കിയതിനാൽ, ഭദ്രേ, അവനെ ഏകദന്തൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
വക്രീഭവിഷ്യത്തുണ്ഡത്വാദ്വക്രതുണ്ഡഃ സ്മൃതോ ബുധൈഃ
അവന്റെ തുണ്ട് വളഞ്ഞതുകൊണ്ട്, പണ്ഡിതന്മാർ അവനെ വക്രതുണ്ടൻ എന്നു ഓർക്കുന്നു.
സ്മരണാത്പാപഹാരീണി ത്രികാലാനുഗതാന്യപി
അവനെ ഓർത്താൽ, മൂന്നു കാലത്തേക്കുമുള്ള പാപങ്ങൾ പോലും നീങ്ങും.
മയാസ്മൈ തു വരോ ദത്തഃ സര്ഗദേവാഗ്രപൂജനേ
സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ദേവന്മാരിൽ ആദ്യം പൂജിക്കപ്പെടാൻ ഞാൻ അവനു ഒരു വരം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
യാത്രായാം ച വണിജ്യാദൌ യുദ്ധേ ദേവാര്ചനേ ശുഭേ
യാത്രയിൽ, വ്യാപാരാരംഭത്തിൽ, യുദ്ധത്തിൽ, ദേവാരാധനയിൽ, എല്ലാ ശുഭകാര്യങ്ങളിലും,
തസ്യ സര്വാണി കാര്യാണി സിദ്ധ്യന്ത്യേവ ന സംശയഃ
അവന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർവികാരമായി സിദ്ധിക്കും, സംശയമില്ല.
പാര്വതീ ജഗതാം നാഥാ വിസ്മിതാസീച്ഛുഭാനനാ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥയായ പാർവതി അത്ഭുതപ്പെട്ടു, അവളുടെ മുഖം പ്രഭയോടെ തിളങ്ങി.
തദാ രാധാബ്രവീദ്ദേവീം ശിവരൂപാ സനാതനീ
അപ്പോൾ രാധാ, ശിവസ്വരൂപിയായ ശാശ്വതിയായ ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ദ്വിധാ ഭിന്നൌ പ്രകാശേതേ പ്രപഞ്ചേ ഽസ്മിന് യഥാ തഥാ
ഇവിടെ ലോകത്ത് അവര് രണ്ടായി വിഭജിച്ചതുപോലെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
വിഷ്ണുസ്ത്വമഹമേവാസ്മി ശിവോ ദ്വിഗുണതാം ഗതഃ
നീ വിഷ്ണുവാണ്, ഞാന് തന്നെ ശിവനാണ്, ഇരട്ടസ്വഭാവം കൈവരിച്ചവന്.
മമ രൂപം സമാസ്ഥായ വിഷ്ണോശ്ച ഹൃദയേ ശിവഃ
എന്റെ രൂപം ധരിച്ച് ശിവന് വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയത്തില് വസിക്കുന്നു.
ഗണേശോ ഽയം ശിവഃ സാക്ഷാദ്വൈഷ്ണവത്വം സമാസ്ഥിതഃ
ഈ ഗണേശന് ശിവന് തന്നെയാണ്, വൈഷ്ണവസ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചവന്.
ഏവാമുക്ത്വാ തു സാ രാധാ ക്രോഡേ കൃത്വാ ഗജാനനമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം രാധാ ഗജാനനനെ തന്റെ മടിയില് ചേര്ത്തു.
സ്പൃഷ്ടമാത്രേ കപോലേ തു ക്ഷതം പൂര്ത്തിമുദാഗതമ്
അവന്റെ കവിളില് സ്പര്ശം മാത്രമായപ്പോള് തന്നെ, ആ മുറിവ് സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
പാദയോഃ പതിതം രാമമുത്ഥാപ്യ നിജപാണിനാ
പാദങ്ങളില് വീണിരുന്ന രാമനെ അവള് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് എഴുന്നേല്പ്പിച്ചു.
ഏവം തയോസ്തു സത്കാരം ദൃഷ്ട്വാ രാമഗണേശയോഃ
ഇങ്ങനെ രാമനും ഗണേശനും തമ്മില് കാണിച്ച ആദരം കണ്ടു.
അഥ ശംഭുരപി പ്രീതഃ ശ്രീദാമാനമ് പസ്ഥിതമ്
അപ്പോള് സന്തോഷത്തോടെ ശംഭു എത്തിയ ശ്രീദാമാനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.
സ്വോത്സംഗേ സ്ഥാപയാമാസ പ്രേമ്ണാ മത്കൃത്യ മാനദഃ
അവന് ശ്രീദാമാനെ സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ മടിയില് ഇരുത്തി, എന്റെ കാരണത്താല് ആദരം നല്കി.
ഉപോദ്ധാതപാദേ ഭാര്ഗവചരിതേ ദ്വിചത്വാരിംശത്തമോ ഽധ്യായഃ
ഭാര്ഗവചരിതത്തിലെ ഉപോധാതപാദത്തിലെ നാല്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം.
ഭവാന്യുത്സംഗതോ രാമഃ സമുത്ഥായ കൃതാജലിഃ
ഭവാനിയുടെ മടിയില് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ രാമന് കയ്യുകൂപ്പി നിന്നു.
അദ്വയം ദ്വൈതമാപന്നം നിര്ഗുണം സഗുണാത്മകമ്
അദ്വൈതം ദ്വൈതമായിരിക്കുന്നു, ഗുണരഹിതം ഗുണങ്ങളോടെ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.