മാതുര്വാപി ഭഗിന്യാ വാ ദുഹിതുഃ സ നരാധമഃ
അവൻ അമ്മയോ സഹോദരിയോ മകളോ ആയാലും, അത്തരം പുരുഷൻ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനാണ്.
ബ്രാന്ത്യാ വിനിര്ഗതം വാപി ഹാസ്യാര്ഥമഥവോദിതമ്
അവൻ തെറ്റിദ്ധാരണയാൽ അകത്തുകയറിയാലോ, ചിരിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞാലോ,
നിര്വികാരാസ്യ ച ശിശോര്ന ദോഷഃ കശ്ചിദേവ ഹി
മാറാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിനിൽ യാതൊരു തെറ്റും ഇല്ലെന്ന് സത്യമാണ്.
യഥാദൃഷ്ടം കരിഷ്യാമി തത്ര യത്സമയോചിതമ്
ഞാൻ കണ്ടതുപോലെയും അവിടെ അനുയോജ്യമായതുപോലെയും പ്രവർത്തിക്കും.
ജഗതാം പിതരൌ തൌ ച പാര്വതീപരമേശ്വരൌ
പാർവതിയും പരമേശ്വരനും ഈ ലോകങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളാണ്.
വിനായകസ്തദോത്ഥായ വാരയാമാസ സത്വരമ്
അപ്പോൾ വിനായകൻ എഴുന്നേറ്റ് വേഗത്തിൽ അവനെ തടഞ്ഞു.
ദൃഷ്ട്വാ സകന്ദസ്തു സംഭ്രാന്തോ ബോധയാമാസ തൌ തദാ
അത് കണ്ടു സ്കന്ദൻ ഭയപ്പെട്ടു, പിന്നെ ആ ഇരുവരെയും അറിയിച്ചു.
പരശ്വധം സമാദായ സപ്രക്ഷേപ്തും സമുദ്യതഃ
അവൻ തന്റെ കുരിശുവാൾ എടുത്ത് എറിയാൻ തയ്യാറായി.
ഭൂര്ലോകം ഭുവഃ സ്വരപി തസ്യോര്ധ്വം മഹര്വൈജനം ലോകം ചാപി തപോ ഽഥ സത്യമപരം വൈകുണ്ഠമപ്യാനയത്
ഭൂമിയിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലും നിന്ന് മേലോട്ടു മഹർ, ജന, തപ, സത്യ ലോകങ്ങളിലേക്കും വൈകുണ്ഠത്തേക്കും അവനെ കൊണ്ടുപോയി.
ഉദ്ധൃത്യാഥ തതോ ഹി ഗര്ഭസലിലേ പ്രക്ഷപ്തമാത്രം ത്വരാ ഭീതം പ്രാണപരിപ്സുമാനയദഥോ തത്രൈവ യത്രാസ്ഥിതഃ
ശിശുവിനെ ഗർഭജലത്തിൽ നിന്ന് എടുത്ത്, അകത്തേക്ക് ഇടാൻ പോകുമ്പോൾ തന്നെ, ഭയപ്പെട്ടും ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവനെയും അതേ സ്ഥലത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡേ മഹാപുരാണേ വായുപ്രോക്തേ മധ്യമഭാഗേ തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദേ ഭാര്ഗവചരിതേ ഏകചത്വാരിംശത്തമോ ഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിൽ വായു പറഞ്ഞ മദ്ധ്യഭാഗത്തിലെ മൂന്നാം ഉപോധാതപാദത്തിലെ ഭാർഗവചരിതം എന്ന നാല്പത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
ഹര്ഷശോകസമാവിഷ്ടോ വിചിന്ത്യാത്മപരാഭവമ്
സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരുപോലെ അനുഭവിച്ച്, തന്റെ തോൽവിയെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
ക്രോധാവിഷ്ടോ ഭൃശം ഭൂത്വാ പ്രാക്ഷിപത്സ്വപരശ്വധമ്
കോപം നിറഞ്ഞ്, തന്റെ കുരിശുവാൾ ശക്തിയായി എറിഞ്ഞു.
അമോഘം കര്ത്തുകാമസ്തു വാമേ തം ദശനേ ഽഗ്രഹീത്
അത് അപ്രമാദമായി ആക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഇടതു കൈകൊണ്ടും പല്ലുകൊണ്ടും പിടിച്ചു.
ഭുവി ശോണിതസംദിഗ്ധോ വജ്രാഹത ഇവാചലഃ
രക്തം പുരണ്ട അവൻ, മിന്നൽപെട്ട പർവ്വതംപോലെ നിലത്ത് വീണു കിടന്നു.
ചകംപേ പൃഥിവീപാല ലോകാസ്ത്രാസമുപാഗതാഃ
ഭൂമിയുടെ രാജാവിന് നടുങ്ങി, ലോകങ്ങൾ ഭയത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.
കാര്ത്തികേയാദയസ്തത്ര ചുക്രുശുര്ഭൃശമാതുരാഃ
അവിടെ കാർത്തികേയനും മറ്റുള്ളവരും വലിയ വേദനയോടെ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
പാര്വതീശങ്കരൌ തത്ര സമാജഗ്മതുരീശ്വരൌ
അവിടെ പാർവതിയും ശങ്കരനും ഒരുമിച്ച് എത്തി.
പപ്രച്ഛ സ്കന്ദം പാര്വതീ കിമേതദിതി കാരണമ്
പാർവതി സ്കന്ദനോട് ചോദിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്? കാരണം എന്താണ്?'
വൃത്താന്തം കഥയാമാസ മാത്രേ രാമസ്യ ശൃണ്വതഃ
അപ്പോൾ സ്കന്ദൻ, രാമൻ കേൾക്കുമ്പോൾ, അമ്മയോട് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഉവാച ശങ്കരം രുഷ്ടാ പാര്വതീ പ്രാണനായകമ്
കോപത്തോടെ പാർവതി പ്രാണനായകനായ ശങ്കരനോടു പറഞ്ഞു.
ത്വത്തോലബ്ധ്വാ പരം തേജോ വര്മ ത്രൈലോക്യജിദ്വിഭോ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജയിച്ചിരിക്കുന്ന മഹാപ്രഭുവേ, നിന്നിൽ നിന്നാണ് അവൾ പരമശക്തി ലഭിച്ചത്.
സ്വകാര്യം സാധയിത്വാ തു പ്രാദാത്തുഭ്യം ച ദക്ഷിണാമ്
സ്വന്തം ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കി അവൾ നിന്നെ പ്രതിഫലവും നൽകി.
അനേനൈവ കൃതാര്ഥസ്ത്വം ഭവിഷ്യസി ന സംശയഃ
ഇതുകൊണ്ട് തന്നെ നീ തൃപ്തനാകും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തവ കാര്യാണി സര്വാണി സാധയിഷ്യതി സദ്ഗുരോഃ
സത്യഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ അവൻ നിന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കും.
പുത്രാഭ്യാം സഹിതാ യാസ്യേ പിതുഃ സ്വസ്യ നികേതനമ്
എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം ഞാൻ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു.
ഭവതാ തു കൃതോനൈവ സത്കാരോ വചസാപി ഹി
നീ എന്നെ യാതൊരു മാനവും നൽകിയിട്ടില്ല, വാക്കിൽ പോലും അല്ല.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു വചനം പാര്വത്യാ ഭഗവാന്ഭവഃ
പാർവതിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ഭഗവാൻ ഭവൻ
സസ്മാര മനസാ കൃഷ്ണം പ്രണതക്ലേശനാശനമ്
മനസ്സിൽ കീഴടങ്ങുന്നവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ ഓർത്തു.
ആജഗാമ ദയാസിംധുര്ഭക്തവശ്യോ ഽഖിലേശ്വരഃ
ഭക്തന്മാരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് കീഴടങ്ങുന്ന, കരുണാസാഗരനായ സർവ്വേശ്വരൻ അവിടെ എത്തി.