ത്രിഃ സപ്തകൃത്വഃ കോപേന സാഹസസ്തേ മഹാന്ബടോ
മഹത്തായ വ്രതസ്ഥനേ, നീ കോപത്തോടെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഏഴു തവണ വലിയ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു.
ഭ്രൂഭങ്ഗലീലയാ യേന രാവണോ ഽപി നിരാകൃതഃ
അവന്റെ കണ്പിളർത്തലിന്റെ കളിയാൽ പോലും രാവണൻ തകർത്തു പോയി.
ശക്തിരത്യര്ഥവീര്യാ ച തം കഥം ഹന്തുമിച്ഛസി
അവന്റെ ശക്തി അത്യന്തം വലുതാണ്; നീ എങ്ങനെ അവനെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
ന ചാന്യഃ ശങ്കരാത്പുത്ര സത്കാര്യം കര്ത്തുമീശ്വരഃ
മകനേ, ശങ്കരനല്ലാതെ മറ്റാരും ഇത്തരമൊരു ഉത്തമപ്രവൃത്തി ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.
അഭ്യധാദ്ഭദ്രയാ വായാ ജമദഗ്നിസുതം വിഭുഃ
ശക്തനായവൻ ജമദഗ്നിയുടെ മകനോട് സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
ദാസ്യാമി മന്ത്രം ദിവ്യം തേ കവചം ച മഹാമതേ
മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനേ, ഞാൻ നിനക്കു ദൈവികമായൊരു മന്ത്രവും കാവചവും നൽകും.
ത്രിഃ സപ്തകൃത്വോ നിര്ഭൂപാം മഹീം ചാപി കരിഷ്യസി
നീ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഏഴു തവണ ഭൂമിയെ രാജാക്കന്മാരില്ലാതാക്കും.
ത്രൈലോക്യവിജയം നാമ കവചം പരമാദ്ഭുതമ്
ത്രൈലോക്യവിജയം എന്ന അത്ഭുതകരമായ കാവചം അതാണ്.
നാരായണാസ്ത്രമാഗ്നേയം വായവ്യം വാരുണം തഥാ
നാരായണാസ്ത്രം, അഗ്നേയാസ്ത്രം, വായവ്യാസ്ത്രം, വാരുണാസ്ത്രം എന്നിവയും,
ഗദാം ശക്തിം ച പരശും ശൂലം ദണ്ഡമനുത്തമമ്
ഗദ, ശക്തി, പരശു, ശൂലം, അത്യുത്തമമായ ദണ്ഡം എന്നിവയും,
നമസ്കൃത്യ ശിവം ശാന്തം ദുര്ഗാം സ്കന്ദം ഗണേശ്വരമ്
ശാന്തനായ ശിവനെയും, ദുർഗയെയും, സ്കന്ദനെയും, ഗണപതിയെയും വന്ദിച്ച്,
സിദ്ധം കൃത്വാ ശിവോക്തം തു മന്ത്രം കവചമുത്തമമ്
ശിവൻ പറഞ്ഞ മന്ത്രവും ഉത്തമമായ കാവചവും സിദ്ധമാക്കി,
വിനിവൃത്തോ ഗൃഹം പ്രാഗാത്പിതുഃ സ്വസ്യ ഭൃഗൂദ്വഹഃ
ഭൃഗുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡേ മഹാപുരാണേ വായുപ്രോക്തേ മധ്യഭാഗേ തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദേ ഭാര്ഗവചരിതേ ദ്വാത്രിംശത്തമോ ഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ, മഹാപുരാണമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ, വായു പറഞ്ഞ മൂന്നാം ഉപോധാതത്തിലെ മദ്ധ്യഭാഗത്തിൽ ഭാർഗവന്റെ ചരിതം എന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
കവചം വദ സര്വത്ര ത്രൈലോക്യവിജയപ്രദമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജയമുണ്ടാക്കുന്ന കാവചം എവിടെയും പറയണം.
മന്ത്ര ച സിദ്ധിദ ശശ്വത്സാധകാനാം സുഖാവഹമ്
സദാ വിജയവും സുഖവും നൽകുന്ന മന്ത്രവും പറയണം.
സ്വാഹാന്തോ ഽയം മഹാമന്ത്രോ ദശാര്ണോ ഭുക്തിമുക്തിദഃ
സ്വാഹാ എന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഈ പത്തു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മഹാമന്ത്രം ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു.
ദേവതാ കൃഷ്ണ ഉദിതോ വിനിയോഗോ ഽഖിലാപ്തയേ
ദേവത കൃഷ്ണനാണ്; എല്ലാം ലഭിക്കാനായി ഇതു പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഋഷിശ്ഛന്ദശ്ച ജഗതീ ദേവോ രാജേശ്വരഃ സ്വയമ്
ഋഷിയും ഛന്ദസ്സും ജഗതീയാണ്; ദേവൻ രാജേശ്വരൻ തന്നെയാണ്.
പ്രണവോ മേശിരഃ പാതു ശ്രീകൃഷ്ണായ നമഃ സദാ
ഓം എന്ന പ്രണവം എന്റെ തലയെ കാത്തിരിക്കട്ടെ; ശ്രീകൃഷ്ണായെ എപ്പോഴും നമസ്കാരം.
കൃഷ്ണേതി പാതു നേത്രേ മേ കൃഷ്ണസ്വാഹേതി താരകാമ്
കൃഷ്ണ എന്ന വാക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ കാത്തിരിക്കട്ടെ; കൃഷ്ണസ്വാഹാ എന്നത് നക്ഷത്രത്തെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
ഓം ഗോവിന്ദായ സ്വാഹേതി നാസികാം പാതു സംതതമ്
ഓം ഗോവിന്ദായ സ്വാഹാ എന്നത് എപ്പോഴും എന്റെ മൂക്കിനെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
ക്ലീം കൃഷ്ണായ നമഃ കര്ണൌം പാതു കല്പതരുര്മമ
ക്ലീം കൃഷ്ണായ നമഃ എന്നത് എന്റെ ചെവികളെ കാത്തിരിക്കട്ടെ; കല്പവൃക്ഷം എനിക്ക് സ്വന്തമാണ്.
ഓം ഗോപീശായ സ്വാഹേതി ദന്തപങ്ക്തിം മമാവതു
ഓം ഗോപീശായ സ്വാഹാ എന്നത് എന്റെ പല്ലുകളുടെ നിരയെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
ഓം ശ്രീകൃഷ്ണായ സ്വാഹേതി ജിഹ്വികാം പാതു മേ സദാ
ഓം ശ്രീകൃഷ്ണായ സ്വാഹാ എന്നത് എപ്പോഴും എന്റെ നാവിനെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
രാധികേശായ സ്വാഹേതി കണ്ഠം മേ പാതു സര്വദാ
രാധികേശായ സ്വാഹാ എന്നത് എപ്പോഴും എന്റെ കഴുത്തിനെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
ഓം ഗോപേശായ സ്വാഹേതി സ്കന്ധൌ പാതു സദാ മമ
ഓം ഗോപേശായ സ്വാഹാ എന്നത് എപ്പോഴും എന്റെ തോൾകളെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
ഉദരം പാതു മേ നിത്യം മുകുന്ദായ നമോ മനുഃ
മുകുന്ദായെ നമസ്കാരം എന്നത് എപ്പോഴും എന്റെ വയറിനെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
ഓം വിഷ്ണവേ നമഃ സ്വാഹാ ബാഹുയുഗ്മം മമാവതു
ഓം വിഷ്ണവേ നമഃ സ്വാഹാ എന്നത് എന്റെ ഇരുവശത്തെയും കൈകളെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.
നമോ നാരായണായേതി നഖരന്ധ്രം മമാവതു
നമോ നാരായണായ എന്നത് എന്റെ നഖരന്ധ്രങ്ങളെ കാത്തിരിക്കട്ടെ.