സാംപ്രതം ഹി തയോര്മധ്യേ പ്രാഗവസ്ഥാ ബഭൂവ ഹ
ഇവ രണ്ടിനും ഇടയില് മുമ്പ് ഒരു അവസ്ഥ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സാംപ്രതം സംപ്രവക്ഷ്യാമി കല്പമേതം നിബോധത
ഇപ്പോള് ഈ കല്പത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന് വിശദമായി പറയുന്നു; ശ്രദ്ധയോടെ കേള്ക്കൂ.
ശര്വര്യംതേ പ്രകുരുതേ ബ്രഹ്മാ തൂത്സര്ഗകാരണാത്
രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോള് ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിക്കുവാനായി പ്രവൃത്തിച്ചു.
അന്ധകാരാര്ണവേ തസ്മിന്നഷ്ടേ സ്ഥാവരജംഗമേ
ആ അന്ധകാരസമുദ്രത്തില്, ചലനശീലവും അചലവുമായ എല്ലാം ഇല്ലാതായപ്പോള്,
പ്രവിഭാഗേന ഭൂതേഷു സത്യമാത്രേ സ്ഥിതേഷു വാ
ഭൂതങ്ങള് വിഭജിക്കപ്പെട്ട്, അല്ലെങ്കില് ശുദ്ധമായ സത്ത്വം മാത്രം ശേഷിച്ചപ്പോള്,
തദാ കാമേന തരസാമന്യാമാനഃസ്വയം ധിയാ
അപ്പോള് ആഗ്രഹവും ശക്തിയും കൊണ്ട്, സ്വയം ചിന്തയോടെ ബ്രഹ്മാവ് പ്രവര്ത്തിച്ചു.
തതസ്തു സലിലേ തസ്മിന് ജ്ഞാത്വാ ത്വന്തര്ഗതോ മഹീമ്
ശേഷം, ആ ജലത്തില് ഭൂമി അകത്തുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞു.
ചകാര തം തു ദേവോ ഽഥ പൂര്വകല്പാദിഷു സ്മൃതഃ
അപ്പോള് ദേവന് അതിന് മുമ്പത്തെ കല്പങ്ങളില് ചെയ്തതുപോലെ ആ കര്മ്മം ചെയ്തു.
അദ്ഭിഃ സംഛാദിതാമിച്ഛന് പൃഥിവീം സ പ്രജാപതിഃ
ജലത്തില് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭൂമിയെ ആ സൃഷ്ടികര്ത്താവ് കണ്ടെത്താന് ആഗ്രഹിച്ചു.
സാമുദ്രാശ്ച സമുദ്രേഷു നാദേയാശ്ച നദീഷു ച
സമുദ്രങ്ങളിലുണ്ടായവരും, നദികളിലുണ്ടായവരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രാക്സര്ഗേ ദഹ്യമാനേ തു പുരാ സംവര്ത കാഗ്നിനാ
സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പ്, മുമ്പ് എല്ലാം സംഹാരാഗ്നിയില് കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നതായിരുന്നു.
ശൈല്യാദേകാര്ണവേ തസ്മിന്വായുനാ യേ തു സംഹിതാഃ
ആ സമുദ്രത്തില്, പര്വ്വതത്തില് നിന്നുള്ളവയെ വായു ഒന്നിപ്പിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
സ്കന്ധാചലത്വാദചലാഃ പര്വഭിഃ പര്വതാഃ സ്മൃതാഃ
പർവ്വതങ്ങൾ ഭൂമിയോടൊപ്പം നീങ്ങുന്നുവെന്ന് മൂനുകൾ കരുതുന്നു, അതിനാൽ അവയെ അചലങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
തത സ്താവാസമുദ്ധൃത്യ ക്ഷിതിമംതര്ജലാത്പ്രഭുഃ
അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ ഭൂമിയെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി എടുത്തു.
വിഷമാണി സമീകൃത്യ ശിലാഭിരഭിതോ ഗിരീന്
അവിടെയുള്ള ഒട്ടും ചിതറായ സ്ഥലങ്ങൾ കല്ലുകൾ കൊണ്ട് സമമാക്കി, പർവ്വതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.
താവംതഃ പര്വതാശ്ചൈവ വര്ഷാംതേ സമവസ്ഥിതാഃ
പ്രതേകം പ്രദേശത്തിന്റെ അറ്റത്ത് അത്രയും പർവ്വതങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു.
സപ്തദ്വീപാ സമുദ്രാശ്ച അന്യോന്യസ്യാനുമംഡലമ്
ഏഴു ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും പരസ്പരം വളയമായി ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഭൂരാദ്യാശ്ചതുരോ ലോകാശ്ചംദ്രാദിത്യൌ ഗ്രഹൈഃ സഹ
ഭൂലോകം തുടങ്ങി നാലു ലോകങ്ങളും, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹങ്ങളും ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്നു.
കല്പസ്യ ചാസ്യ ബ്രഹ്മാ ചാസൃജദ്യഃ സ്ഥാനിനഃ സുരാന്
ഈ കല്പത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് അചഞ്ചലമായ ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.
സ്വര്ഗം ദിശഃ സമുദ്രാംശ്ച നദീഃ സര്വാംസ്തു പര്വതാന്
അവൻ സ്വർഗ്ഗവും ദിശകളും സമുദ്രങ്ങളും എല്ലാ നദികളും പർവ്വതങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു.
ലവകാഷ്ഠാഃ കലാശ്ചൈവ മുഹുര്ത്താന്സംധിരാത്ര്യഹാന്
ക്ഷണങ്ങൾ, കഷ്ണങ്ങൾ, ഭാഗങ്ങൾ, മണിക്കൂറുകൾ, സംധികൾ, രാത്രികളും പകലുകളും—all സൃഷ്ടിച്ചു.
സ്ഥാനാഭിമാനിനശ്ചൈവ സ്ഥാനാനിച പൃഥക്പൃഥക്
സ്ഥലങ്ങൾക്ക് മേൽ അധികാരമുള്ളവരും, ഓരോ സ്ഥലവും വേറേ വേറെയും ഉണ്ടാക്കി.
കൃതം ത്രേതാ ദ്വാപരം ച തിഷ്യം ചൈവ തഥാ യുഗമ്
കൃതയുഗം, ത്രേതായുഗം, ദ്വാപരയുഗം, തിഷ്യയുഗം എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ യുഗങ്ങളും ഉണ്ടായി.
പ്രാഗുക്താശ്ച മയാ തുഭ്യം പൂര്വ്വേ കല്പേ പ്രജാസ്തു താഃ
മുൻ കല്പത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞ എല്ലാ ജീവികളും അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപ്രാപ്തായാസ്തപോലോകം പൃഥിവ്യാം യാഃ സമാസത
തപോലോകം പ്രാപിക്കാതെ ഭൂമിയിൽ തന്നെ ശേഷിച്ചവർ അവരായിരുന്നു.
വീക്ഷ്യാര്ഥം താഃ സ്ഥിതാസ്തത്ര പുനഃ സര്ഗസ്യ കാരണാത്
പുതിയ സൃഷ്ടിക്കായി അവിടെ അവരെ നിരീക്ഷിക്കാൻ അവർ നിലകൊണ്ടു.
ധര്മ്മാര്ഥ കാമമോക്ഷാണാമിഹ താഃ സാധിതാഃ സ്മൃതാഃ
ഇവിടെ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ നേടിയവരെ ഓർക്കുന്നു.
തതസ്തേ തപസാ യുക്താഃ സ്ഥാനാന്യാപൂരയന്പുരാ
ശക്തമായ തപസ്സുകൊണ്ട് അവർ പുരാതനകാലത്ത് എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും നിറച്ചു.
ആസംഗദ്വേഷയുക്തേന കര്മണാ തേ ദിവം ഗതാഃ
ആസക്തിയും ദ്വേഷവും ചേർന്ന കർമ്മം കൊണ്ട് അവർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി.
സ്വകര്മ്മഫലശേഷേണ ഖ്യാതാശ്ചൈവ തദാത്മകാഃ
സ്വന്തം കർമ്മഫലത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൊണ്ട് അവർ അതിനുള്ള പേരിൽ പ്രശസ്തരായി.