വിശുദ്ധിബഹുലാഃ സര്വേ മാനസീം സിദ്ധിമാസ്ഥിതാഃ
എല്ലാവരും വളരെ വിശുദ്ധിയോടെ മനസ്സിലൂടെ സിദ്ധി നേടി.
ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രിയൈര്വൈശ്യൈസ്തദ്ഭവൈശ്ചാപരൈര്ജനൈഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, മറ്റു ജന്മങ്ങളിലുള്ളവരും അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ്തതസ്തേ ജനലോകായ സോദ്വേഗാ ദധിരേ മനഃ
അവർ ഉത്കണ്ഠയോടെ ജനലോകത്തേക്കാണ് മനസ്സു തിരിച്ചത്.
ഏവം ദേവയുഗാനാം തു സഹസ്രാണി പരസ്പരമ്
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ ആയിരക്കണക്കിന് യുഗങ്ങൾ ഒന്നിന് ശേഷം ഒന്നായി കടന്നു പോയി.
തൈഃ കല്പവാസിഭിഃ സാര്ദ്ധം ജന ആസാദിതസ്തു വൈ
കല്പത്തിൽ കഴിയുന്നവരോടൊപ്പം അവർ ജനലോകത്തേക്കാണ് എത്തിയത്.
ഗത്വാ തേ ബ്രഹ്മലോകം വൈ അപരാവര്ത്തിനീം ഗതിമ്
അവർ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്കു പോയി, അവിടെനിന്ന് തിരിച്ചു വരാത്ത വഴിയാണ് അത്.
ഭവന്തി ബ്രഹ്മണാ തുല്യാ രൂപേണ വിഷയേണ ച
അവർക്കും ബ്രഹ്മാവിനോടു സമാനമായ രൂപവും അനുഭവവും ലഭിച്ചു.
ആനന്ദം ബ്രഹ്മണഃ പ്രാപ്യ മുച്യന്തേ ബ്രഹ്മണാ സഹ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആനന്ദം നേടി, അവർ ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു.
മാനാര്ചനാഭിഃ സംബദ്ധാസ്തദാ തത്കാലഭാവിതാഃ
അന്നത്തെ കാലാവസ്ഥയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ, അളവുകളും പൂജകളും പാലിച്ചവരായി അവർ ബന്ധപ്പെട്ടു.
തഥാതു ഭാവിതേ സേവാം തഥാനന്ദഃ പ്രവര്തതേ
അങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സേവനം നടക്കുന്നു, അതുപോലെ സന്തോഷവും ഉദിക്കുന്നു.
തൈഃ സാര്ദ്ധ വര്ദ്ധതേ തേഷാം കാര്യാണി കരണാനി ച
അവരോടൊപ്പം അവരുടെ പ്രവൃത്തികളും ഉപകരണങ്ങളും കൂടി വർദ്ധിക്കുന്നു.
വിനിവൃത്താധികാരണാം സ്വേന ധര്മേണ തിഷ്ഠതാമ്
അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടവർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
പ്രാകൃതേ കരണോപേതാഃ സ്വാത്മന്യേവ വ്യവസ്ഥിതാഃ
സ്വാഭാവികമായ ഉപകരണങ്ങളോടെ അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ തന്നെ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
പുരുഷാന്യബഹുത്വേന പ്രതീതാ തത്പ്രവര്തതേ
വ്യക്തികളുടെ അനേകത്വം കാരണം ആ പ്രവർത്തനം കാണപ്പെടുന്നു.
സംയോഗേ പ്രകൃതിര്ജ്ഞൈയാ മുക്താനാം തത്ത്വദര്ശിനാമ്
മുക്തരും സത്യം അറിഞ്ഞവരും പ്രകൃതിയെ ഐക്യത്തിൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.
അഭാവഃ പുനരുത്പന്നഃ ശാന്താനാമര്ചിഷാമിവ
ശാന്തരായവരുടെ ജ്വാലകൾ പോലെ, ഇല്ലായ്മ വീണ്ടും ഉദിക്കുന്നു.
ഏതൈഃ സാര്ധം മഹര്ലോകസ്തദാനാസാദിതസ്തു വൈ
ഇവരോടൊപ്പം മഹർലോകവും അന്ന് പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു.
ഗന്ധര്വാദ്യാഃ പിശാചാശ്ച മാനുഷാ ബ്രാഹ്മണാദയഃ
ഗന്ധർവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും പിശാചുകളും മനുഷ്യരും ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങളും,
തിഷ്ഠത്സു തേഷു തത്കാലം പൃഥിവീതലവാസിഷു
അവർ ഭൂമിയിലെ ജീവികളായി ആ സമയത്ത് താമസിക്കുമ്പോൾ,
തത്സപ്തരശ്മയോ ഭൂത്വാ ഏകൈകോ ജായതേ രവിഃ
അപ്പോൾ ഏവരും ഏഴു കിരണങ്ങളായി മാറി ഓരോരുത്തരും ഒരു സൂര്യനായി ജനിക്കുന്നു.
ജങ്ഗമാഃ സ്ഥാവരാശ്ചൈവനദ്യഃ സര്വേ ച പര്വതാഃ
അക്കാലത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവരും അചഞ്ചലന്മാരും നദികളും എല്ലാ പർവതങ്ങളും,
തദാ തു വിവശാഃ സര്വേ നിര്ദഗ്ധാഃ സൂര്യരശ്മി ഭിഃ
അപ്പോൾ എല്ലാവരും അശക്തരായി സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിൽ വെന്തുപോകുന്നു.
ദഗ്ധദേഹാസ്തദാ തേ തു ധൂതപാപായുഗാന്തരേ
അപ്പോൾ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ദഹിക്കപ്പെടുന്നു, പാപങ്ങൾ യುಗാന്തത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
തതസ്തേ ഹ്യുപപദ്യന്തേ തുല്യരൂപൈര്ജനൈര്ജനാഃ
അതിനുശേഷം, അവർക്കു സമാനമായ രൂപമുള്ള ജനങ്ങളിൽ അവർ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.
പുനഃ സര്ഗേ ഭവന്തീഹ മാനസാ ബ്രഹ്മണഃ സുതാഃ
പുതിയ സൃഷ്ടിയിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പുത്രന്മാർ ഇവിടെ ജനിക്കുന്നു.
നിര്ദഗ്ധേഷു ച ലോകേഷു തദാ സൂര്യൈസ്തു സപ്തഭിഃ
അപ്പോൾ ഏഴു സൂര്യന്മാർ ലോകങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ചപ്പോൾ,
സാമുദ്രാശ്ചൈവ മേഘാശ്ച ആപഃ സര്വാശ്ച പാര്ഥിവാഃ
സമുദ്രത്തിലെ വെള്ളവും മേഘങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളവും ഭൂമിയിലെ എല്ലാ വെള്ളങ്ങളും,
ആഗതാഗതികം ചൈവ യദാ തത്സലിലം ബഹു
വരുന്നും പോകുന്നും ധാരാളം ഉള്ള വെള്ളം മുഴുവൻ,
ആഭാതി യസ്മാത് സ്വാഭാസോ ഭാശബ്ദോ വ്യാപ്തിദീപ്തിഷു
അതിന്റെ പ്രകാശം അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ തെളിയുന്നു, വ്യാപനത്തിലും ദീപ്തിയിലും 'ഭാ' എന്ന ശബ്ദം ഉപയോഗിക്കുന്നു,
തദന്തസ്തനുതേ യസ്മാത്സര്വാം പൃഥ്വീം സമന്ത തതഃ
അത് ഭൂമിയുടെ മുഴുവൻ ഭാഗത്തും ഉള്ളിൽ വ്യാപിക്കുന്നു എന്നതിനാൽ,