ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യശ്ചചാര പരമം തപഃ
ദൈത്യനായ ഹിരണ്യകശിപു അത്യുന്നതമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
വരയാമാസ ബ്രഹ്മാണം തുഷ്ടം ദൈത്യോ വരേണ തു
സന്തോഷം പ്രാപിച്ച ദൈത്യൻ ബ്രഹ്മാവിനെ വരം നൽകുന്നവനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.
യോഗദ്ദേവാന് വിനിര്ജിത്യ സര്വദേവത്വമാസ്ഥിതഃ
യോഗശക്തിയാൽ അവൻ ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് എല്ലാ ദേവതകളുടെയും അധികാരം ഏറ്റെടുത്തു.
ദാനവാസ്ത്വസുരാശ്ചൈവ ദേവാശ്ച സഹ ചാരണൈഃ
ദാനവന്മാരും അസുരന്മാരും ദേവന്മാരും കൂടെ ചാരണന്മാരും കൂടി—
ഏവമുക്തസ്തദാ ബ്രഹ്മാനുജജ്ഞേ സാംതരം വരമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അവനു ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി.
ഏഹീ ദാനീം പ്രതിജ്ഞാനം ഭവിഷ്യത്യേവമേവ തു
ഇപ്പോൾ വാ, പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യാം; അതു തീർച്ചയായും നടക്കും.
സോ ഽപി ദൈത്യസ്തദാ സര്വം ജഗത്സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
അപ്പോൾ ആ ദൈത്യൻ സകല ജഗത്തെയും—ചലിക്കുന്നതും അചലവും—ആളിച്ചു.
സ ഏവ തപതി വ്യോമ്നി ചന്ദ്രസൂര്യത്വമാസ്ഥിതഃ
അവൻ തന്നെയാണ് ആകാശത്തിൽ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ആയി പ്രകാശിക്കുന്നത്.
സ ഗോപാലോ ഽവിപാലശ്ച കര്ഷകശ്ച സ ഏവ ഹ
അവൻ തന്നെ പശുക്കളെ മേയിക്കുന്നവനും, അവയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവനും, കൃഷിയിടുന്നവനും ആണ്.
നേതാ ഗോപ്താ ഗോപയിതാ ദീക്ഷിതോ യാജകഃ സ തു
അവൻ നേതാവും രക്ഷകനും സംരക്ഷകനും ദീക്ഷയേറ്റവനും യാഗം ചെയ്യുന്നവനും ആണ്.
ഏവംപ്രഭാവോ ദൈത്യോ ഽസാവതോ ഭൂയോ നിബോധത
ഇങ്ങനെയാണ് ആ ദൈത്യന്റെ ശക്തി; ഇനി കൂടി കേൾക്കൂ.
ഹിരണ്യകശിപോര്ദൈത്യൈഃ ശ്ലോകോ ഗീതഃ പുരാ ത്വിഹ
ഹിരണ്യകശിപുവിനെ കുറിച്ച് ദൈത്യന്മാർ മുമ്പ് ഇവിടെ ഒരു ശ്ലോകം പാടിയിരുന്നു.
തസ്യൈ തസ്യൈ തദാ ദേവാ നമശ്ചക്രുര്മഹര്ഷിഭിഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും ചേർന്ന് അവനു നമസ്കരിച്ചു.
നരാത്തു യസ്മാജ്ജന്മാസ്യ നരമൂര്ത്തിശ്ച യത്പ്രഭുഃ
അവന്റെ ജനനം മനുഷ്യനിൽ നിന്നു, രൂപം മനുഷ്യരൂപം; അതുകൊണ്ട് അവൻ പ്രഭു.
സാഗരസ്യ ച വേലായാമുച്ഛ്രിത സ്തപസോ വിഭുഃ
സമുദ്രത്തിൻറെ തീരത്ത്, വലിയ തപസ്സിൽ ഉന്നതനായ മഹാശക്തൻ—
നാമ്നാ സുദര്ശനം ചൈവ വിശ്രുതശ്ച മഹാബലഃ
സുദർശനൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനും മഹാബലശാലിയും.
നഖൈര്ബിഭദ സംക്രുദ്ധോ നാര്ദ്രാഃ ശുഷ്കാ നഖാ ഇതി
വലിയ കോപത്തിൽ അവൻ തനിക്കു നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് കീറി; ഈ നനഞ്ഞതും ഉണക്കിയതും നഖങ്ങൾ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ശംബരഃ ശകുനിശ്ചൈവ കാലനാഭസ്തഥൈവ ച
ശംബരൻ, ശകുനി, കാലനാഭൻ ഇവരും—
ഹിരണ്യക്ഷസുതാ ഹ്യേതേ ദേവൈരപി ദുരാസദാഃ
ഇവരാണ് ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ പുത്രന്മാർ; ദേവന്മാർക്കും ജയിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവർ.
സ ശതാനി സഹസ്രാണി നിഹതാസ്താരകാമയേ
താരകന്റെ യുദ്ധത്തിൽ നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും അവരെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
പ്രഹ്ലാദഃ പൂര്വജസ്തേഷാമനുഹ്നാ ദസ്തഥാപരഃ
അവരിൽ പ്രഹ്ലാദൻ മൂത്തവനും, അനുഹ്നൻ ഇളയവനുമായിരുന്നു.
സുംദോ നിസുന്ദശ്ച തഥാ ഹ്രാദപുതൌ ബഭൂവതുഃ
ഹ്രാദന്റെ മക്കളായ സുന്ദനും നിസുന്ദനും ജനിച്ചു.
മാരീചഃ സുന്ദപുത്രസ്തു താഡകായാമജായത
സുന്ദന്റെ മകനായിരുന്നു മാരീചൻ; താടകയാണ് അവന്റെ അമ്മ.
മൂകോ വിനിഹതശ്ചാപി കൈരാതേ സവ്യസാചിനാ
കിരാതന്മാരിൽ അർജുനൻ മൂകനെ സംഹരിച്ചു.
ഉത്പന്നാ മഹതാ ചൈവ തപസാ ഭാവിതാഃ സ്വയമ്
വലിയ തപസ്സിലൂടെ അവർ ജനിച്ചു; സ്വയം മഹത്വം നേടി.
തഥാ ദക്ഷോ സുരശ്ചണ്ഡശ്ചത്വാരോ ദേത്യനായകാഃ
അതുപോലെ ദക്ഷൻ, സുരൻ, ചണ്ഡൻ—ഈ നാലുപേരും ദൈത്യന്മാരുടെ നേതാക്കളായിരുന്നു.
ബ്രഹ്മജിത്ക്രതുജിച്ചൈവ ദേവാന്തകനരാന്തകൌ
ബ്രഹ്മജിത്, ക്രതുജിത്, ദേവാന്തകൻ, നരാന്തകൻ ഇവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാജാജശ്ചൈവ ഗോമശ്ച ശംഭോഃ പുത്രൌ പ്രകീര്ത്തിതൌ
രാജാജനും ഗോമനും ശംഭുവിന്റെ പ്രശസ്തമായ മക്കളാണ്.
ബലേഃ പുത്രശതം ജജ്ഞേ രാജാനഃ സര്വ ഏവ തേ
ബലിയ്ക്ക് നൂറ് മക്കൾ ജനിച്ചു; അവരൊക്കെയും രാജാക്കന്മാരായി.
സഹസ്രബാഹുഃ ശ്രേഷ്ഠോ ഽഭൂദ്ബാണോ രാജാ പ്രതാപവാന്
അവരിൽ സഹസ്രബാഹു ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു; ബാണൻ ശക്തനായ രാജാവായിരുന്നു.