ലതാഃ കാഷ്ഠാഃ കലാശ്ചൈവ മുഹൂര്താഃ സംധിരാത്ര്യഹാഃ
ലതകളും മരക്കഷ്ണങ്ങളും പാത്രങ്ങളും നിമിഷങ്ങളും സംധികളും രാത്രികളും പകലുകളും.
സ്ഥാനേ സ്രോതഃസ്വഭീമാനാഃ സ്ഥാനാഖ്യാശ്ചൈവ തേ സ്മൃതാഃ
സ്വസ്ഥലങ്ങളിൽ ശക്തമായ നദികളും 'സ്ഥാനം' എന്നറിയപ്പെടുന്നവയും അങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
ദേവാംശ്ചൈവ പിതൄംശ്ചൈവ യൌരിമാ വര്ദ്ധിതാഃ പ്രജാഃ
ദേവന്മാരുടെയും പിതൃവുമാരുടെയും ഭാഗങ്ങളും, യൗവനസമ്ബന്ധത്തിലൂടെ വർദ്ധിച്ച സന്തതികളും.
ദക്ഷോ ഽത്രിശ്ച വസിഷ്ഠശ്ച സാസൃജന്നവ മാനസാന്
ദക്ഷൻ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ എന്നിവർ ഒമ്പത് മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.
ബ്രഹ്മാ യഥാത്മകാനാം തു സര്വേഷാം ബ്രഹ്മയോഗിനാമ്
ബ്രഹ്മാവു തന്റെ സ്വരൂപംപോലെ ബ്രഹ്മയോജകരായ എല്ലാവർക്കും.
സംകല്പം ചൈവ ധര്മ ച സര്വേഷാമേവ പര്വതൌ
സങ്കൽപ്പംയും ധർമ്മവും എല്ലാവർക്കും പർവ്വതങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
സംകല്പാച്ചൈവ സംകല്പോ ജജ്ഞേ സോ ഽവ്യക്തയോനിനഃ
സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിന്നു തന്നെ, അവ്യക്തമായ ഉത്ഭവമുള്ള സങ്കൽപ്പം ജനിച്ചു.
ഭൃഗുശ്ച ഹൃദയാജ്ജജ്ഞേ ഋഷിഃ സലിലയോനിനഃ
ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജലത്തിൽ നിന്നുള്ള ഋഷിയായ ഭൃഗു ജനിച്ചു.
പുലസ്ത്യശ്ച തഥോദാനാദ്വ്യാനാത്തു പുലഹസ്തഥാ
ഉദാനത്തിൽ നിന്നു പുലസ്ത്യനും, വ്യാനത്തിൽ നിന്നു പുലഹനും അങ്ങനെ ജനിച്ചു.
ഇത്യേതേ ബ്രഹ്മണഃ ശ്രേഷ്ഠാഃ പുത്രാ വൈ ദ്വാദശ സ്മൃതാഃ
ഇങ്ങനെ, ഇവർ പന്ത്രണ്ടുപേരും ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രധാന പുത്രന്മാരായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
ഭൃഗ്വാദയസ്തു യേ സൃഷ്ടാ ന ച തേ ബ്രഹ്മവാദിനഃ
ഭൃഗു മുതലായവരെ സൃഷ്ടിച്ചെങ്കിലും അവർ ബ്രഹ്മത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നവരല്ല.
ദ്വാദശൈതേ പ്രസൂയന്തേ സഹ രൂദ്രേണ ച ദ്വിജാഃ
ഈ പന്ത്രണ്ടുപേരും രുദ്രനോടൊപ്പം ജനിച്ചവരാണു, ദ്വിജന്മാരേ.
പൂര്വോത്പത്തൌ പുരാ ഹ്യേതൌ സര്വേഷാമപി പൂര്വജൌ
മുന്പത്തെ സൃഷ്ടിയിൽ, ഇവരിരുവരും എല്ലാവരിലും മുതിർന്നവരായിരുന്നു.
വിരജേതേ ഽത്ര വൈ ലോകേ തേജസാക്ഷിപ്യ ചാത്മനഃ
സ്വന്തം തേജസ്സിൽ നിന്ന് എടുത്തു, അവർ ലോകത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.
പ്രജാധര്മം ച കാമം ച വര്തയേതേ മഹൌജസൌ
വളരെയധികം ശക്തിയോടെ, അവർ സന്തതിയും ധർമ്മവും കാമവും നിലനിർത്തുന്നു.
തതഃ സനത്കുമാരേതി നാമ തസ്യ പ്രതിഷ്ഠിതമ്
അതിനുശേഷം, സനത്കുമാരൻ എന്ന പേര് അവനു ലഭിച്ചു.
ക്രിയാവന്തഃ പ്രജാവന്തോ മഹര്ഷിഭിരലങ്കൃതാഃ
ക്രിയയിലും സന്തതിയിലും സമ്പന്നരായി, മഹർഷിമാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരായി.
തതോ ഽസുരാന്പിതൄന്ദേവാന്മനുഷ്യാംശ്ചാസൃജത്പ്രഭുഃ
അതിനുശേഷം, പ്രഭു അസുരന്മാരെയും പിതൃവുമാരെയും ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
പ്രജനനാന്മനുഷ്യാന്വൈ ജഘനാന്നിര്മമേ ഽസുരാന്
അവന്റെ അരയിലിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിച്ചത്; തൊട്ടടുത്ത ഭാഗത്തു നിന്നാണ് അസുരന്മാരെ ഉണ്ടാക്കിയതും.
സുധായാശ്ച പിതൄംശ്ചൈവ ദേവദേവഃ സസര്ജഹ
അമൃതത്തിൽ നിന്ന്, ദേവദേവൻ പിതൃങ്ങൾക്കും ജനനം നൽകി.
സനസശ്ച മനുഷ്യാംശ്ച പിതൃവന്മഹതഃ പിതൄന്
ചിന്തയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരും, മഹാപിതാക്കന്മാരെപ്പോലെ പിതാക്കന്മാരെയും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഋചോ യജൂംഷി സാമാനി നിര്മമേ യജ്ഞസിദ്ധയേ
യജ്ഞങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടി, ഋക്, യജുർ, സാമ വേദങ്ങൾ അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
ബ്രഹ്മണസ്തു പ്രജാസര്ഗം ദേവാര്ഷിപിതൃമാനവമ്
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ, ഋഷിമാർ, പിതാക്കന്മാർ, മനുഷ്യർ എന്നിവരുടെ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചുവന്നു.
യക്ഷാന്പിശാചാന് ഗന്ധര്വാന്സര്വശോ ഽപ്സരസസ്തഥാ
യക്ഷന്മാരെയും, പിശാചുകളെയും, ഗന്ധർവന്മാരെയും, എല്ലാ അപ്സരസ്സുകളെയും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
അവ്യയം വാ വ്യയഞ്ചൈവ ദ്വയം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
ക്ഷയിക്കുന്നതും അക്ഷയവുമായതും, ചലിക്കുന്നതും അചലവുമായതും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
താന്യേവ പ്രതിപദ്യന്തേ സൃജ്യമാനാഃ പുനഃ പുനഃ
ഈ ജീവികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു.
തേഷാമേവ പൃഥക് സൂതമവിഭക്തം ത്രയം വിദുഃ
ഇവയ്ക്കെല്ലാം വേറിട്ടും, ഒന്നിച്ചും, മൂന്നു തരത്തിലുള്ള ഉത്ഭവം ഉണ്ടെന്ന് അവർ അറിയുന്നു.
കര്മ സ്വവിഷയം പ്രാഹുഃ സത്ത്വസ്ഥാഃ സമദര്ശിനഃ
സമദർശികളായ സത്വഗുണമുള്ളവർ, പ്രവൃത്തികൾ അവയുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ചാണെന്ന് പറയുന്നു.
ദിവശബ്ദേന പഞ്ചൈതേ നിര്മമേ സമഹേശ്വരഃ
'ദിവ' എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ് മഹേശ്വരൻ ഈ അഞ്ചിനെ സൃഷ്ടിച്ചത്.
ശര്വര്യാം ന പ്രസൂയന്തേ പുനസ്തേഭ്യോദധത്പ്രഭുഃ
രാത്രിയിൽ ഇവയ്ക്ക് ജനനം ഉണ്ടാകുന്നില്ല; വീണ്ടും, പ്രഭു അവയെ തിരികെ വിളിക്കുന്നു.