മനോരേതമധീകാരം പ്രോവാച ഭഗവാന്പ്രഭുഃ
ഭഗവാന് മനുവിനോട് ഈ അധികാരത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
അതീതാനാഗതാനാം വൈ വര്ത്തിമാനേന കീര്ത്തിതമ്
ഇത് കഴിഞ്ഞ കാലത്തെയും വരാനിരിക്കുന്നതെയും ഇപ്പോഴത്തെതെയും സംബന്ധിച്ച് വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രതിസംധിം തു വക്ഷ്യാമി തസ്യ ചൈവാപരസ്യ ച
ഇതിന്റെ മാറ്റവും മറ്റൊന്നിന്റെയും മാറ്റവും ഞാന് വിശദീകരിക്കാം.
അവശ്യഭാവിനാര്ഥേന യഥാവദ്വിനിവര്ത്തതേ
അവശ്യമായ കാര്യങ്ങള് സംഭവിക്കേണ്ടതായതിനാല്, അതിന് യോജിച്ച രീതിയില് അതിന് അവസാനം വരുന്നു.
സപ്തര്ഷയശ്ച ദേവാശ്ച പിതരോ മനവസ്തഥാ
ഏഴു മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും പിതാക്കളും മനുമാരും അങ്ങനെ തന്നെ—
ക്ഷീണേ ഽധികാരേ സംവിഗ്നാ ബുദ്ധ്വാ പര്യയമാത്മനഃ
അവരുടെ അധികാരം അവസാനിക്കുമ്പോള്, അവര് തങ്ങളുടെ അവസ്ഥ മാറുന്നതു മനസ്സിലാക്കി ഉത്കണ്ഠയോടെ ഇരിക്കുന്നു.
തതോ മന്വന്തരേ തസ്മിന്പ്രക്ഷീണേ ദേവതാസ്തു താഃ
അപ്പോള് ആ മന്വന്തരം അവസാനിച്ചാല്, ആ ദേവന്മാര്—
ഉത്പദ്യന്തേ ഭവിഷ്യന്തോ യേ വൈ മന്വന്തരേശ്വരാഃ
ഭാവിയില് മന്വന്തരത്തിന്റെ ഭരണാധികാരികളാകാനിരിക്കുന്നവര് ജനിക്കുന്നു.
മന്വന്തരേ തു സംപൂര്ണേ തദ്വദന്തേ കലൌ യുഗേ
മന്വന്തരം പൂര്ത്തിയായാല്, അതേപോലെയാണ് കലിയുഗത്തിലും പറയുന്നത്.
യഥാ കൃതസ്യ സംതാനഃ കലിപൂര്വഃ സ്മൃതോ ബുധൈഃ
കൃതയുഗത്തിന്റെ തുടർച്ചയ്ക്ക് മുമ്പായി കലിയുഗം വരുന്നു എന്ന് ജ്ഞാനികള് പറയുന്നു.
ക്ഷീണേ മന്വന്തരേ പൂര്വേ പ്രവൃത്തേ ചാപരേ പുനഃ
മുന്പത്തെ മന്വന്തരം അവസാനിച്ച് പുതിയതാരംഭിക്കുമ്പോള്—
സപ്തര്ഷയോ മനുശ്ചൈവ കാലാപേക്ഷാസ്തു യേ സ്ഥിതാഃ
ഏഴു മഹർഷിമാരും മനുവും കാലത്തിന്റെ അനുസരണയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
മന്വന്തരോത്സവസ്യാര്ഥേ സംതത്യര്ഥേ ച സര്വദാ
മന്വന്തരത്തിന്റെ ഉത്സവത്തിനും തുടർച്ചയ്ക്കുമാണ് അവര് എല്ലായ്പ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നത്.
ദ്വന്ദ്വേഷു സംപ്രവൃത്തേഷു ഉത്പന്നാസ്വൌഷധീഷു ച
ജോഡിയുകള് രൂപപ്പെടുമ്പോഴും ഔഷധികള് ഉദിച്ചുവരുമ്പോഴും—
വാര്ത്തായാം സംപ്രവൃത്തായാം ധര്മേ ചൈവോപസംസ്ഥിതേ
ജീവിക ആരംഭിക്കുമ്പോഴും ധര്മ്മം ഉറപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും—
അഗ്രാമനഗരേ ചൈവ വര്ണാശ്രമവിവര്ജിതേ
ജാതിയും ആശ്രമവ്യത്യാസങ്ങളും ഇല്ലാത്ത ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും—
സപ്തര്ഷയോ മനുശ്ചൈവ സംതാനാര്ഥം വ്യവസ്ഥിതാഃ
ഏഴു മഹർഷിമാരും മനുവും തുടർച്ചയ്ക്കായി അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഉത്പദ്യന്തേ ഹി പൂര്വേഷാം നിധനേഷ്വിഹ പൂര്വവത്
മുന്പുള്ളവര് ഇവിടെ ഇല്ലാതാകുമ്പോള്, പഴയതുപോലെ പുതിയവര് ജനിക്കുന്നു.
സര്പാ ഭൂതപിശാചാശ്ച ഗന്ധര്വാ യക്ഷരാക്ഷസാഃ
പാമ്പുകളും ഭൂതങ്ങളും പ്രേതങ്ങളും ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ ഇവരും,
സപ്തര്ഷയോ മനുശ്ചവ ഹ്യാദൌ മന്വന്തരസ്യ ഹി
ഏഴു മഹർഷിമാരും മനുവും മന്വന്തരത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ,
ഋഷീണാം ബ്രഹ്മചര്യേണ ഗത്വാനൃണ്യം തു വ തദാ
ആ മഹർഷിമാർ ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ നിലകൊണ്ട് എല്ലാ കടപ്പാടുകളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു.
ശതംവര്ഷസഹസ്രാണാം ധര്മേ വര്ണാത്മകേ സ്ഥിതാഃ
അവർ നൂറായിരം വർഷങ്ങൾ നീണ്ടു, തങ്ങളുടെ വർണ്ണത്തിന് അനുയോജ്യമായി ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.
സ്ഥാപയിത്വാശ്രമാംശ്ചൈവ സ്വര്ഗായ ദേധിരേ മനഃ
അവർ തങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കാണ് മനസ്സ് ചൊരിഞ്ഞത്.
പൂര്വദേവാസ്തതസ്തേ വൈ സ്ഥിതാ ധര്മേണ കൃത്സ്നശഃ
അവിടെ മുമ്പത്തെ ദേവന്മാർ മുഴുവനും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.
മന്ത്രൈഃ സഹോര്ധ്വം ഗച്ഛന്തി മഹര്ലോകമനാമയമ്
മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി അവർ പാപമില്ലാത്ത മഹർലോകത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു പോകുന്നു.
അവേക്ഷമാണാ വശിനസ്തിഷ്ഠന്ത്യാ ഭൂതസംപ്ലവാത്
അവിടെ സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ളവർ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച്, സൃഷ്ടികളൊന്നും ഇല്ലാതാകുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെ തുടരുന്നു.
ശൂന്യേഷു ദേവസ്ഥാനേഷു ത്രൈലോക്യേ തേഷു സര്വശഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള ദേവാലയങ്ങൾ ശൂന്യമായപ്പോൾ, ആ സ്ഥലങ്ങളിൽ,
തതസ്തേ തപസാ യുക്താഃ സ്ഥാനാന്യാപൂരയന്തി ച
അവർ തപസ്സിൽ ഉറച്ച്, ആ സ്ഥാനങ്ങൾ വീണ്ടും നിറയ്ക്കുന്നു.
സപ്തര്ഷീണാം മനോശ്ചൈവ ദേവാനാം പിതൃഭിഃ സഹ
ഏഴു മഹർഷിമാർ, മനു, ദേവന്മാർ, പിതാക്കന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന്,
തേഷാം സംതത്യവിച്ഛേദ ഇഹാമന്വന്തരക്ഷയാത്
മന്വന്തരത്തിന്റെ അവസാനം വന്നാലും ഇവരുടെ വംശപരമ്പര ഇവിടെ ഒരിക്കലും മുറിയുന്നില്ല.