ശൌരിഷുഃ ശൃങ്ഗിപുത്രശ്ച ദ്വാവേതൌ തു ചിരവ്രതൌ
ശൗരിഷു, ശ്രിംഗിപുത്രൻ ഇവർ ഇരുവരും ദീർഘവ്രതത്തിൽ സ്ഥിരമായവർ.
പ്രോവാച സംഹിതാസ്തി സ്രഃ ശൃങ്ഗിപുത്രൌ മഹാത്പാഃ
ശ്രിംഗിപുത്രൻ, മഹാത്മാവ്, മൂന്നു സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു.
പ്രോവാച സംഹിതാഃ ഷട്തു പാരാശര്യസ്തു കൌഥുമഃ
പാരാശര്യൻ ആയ കൗതുമൻ ആറു സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു.
പ്രാചീനയോഗപുത്രശ്ച ബുദ്ധിമാംശ്ച പതഞ്ജലിഃ
പ്രാചീനയോഗപുത്രനും ബുദ്ധിമാൻ പതഞ്ജലിയും.
ലാങ്ഗലഃ ശാലിഹോത്രശ്ച ഷഡുവാചാഥ സംഹിതാഃ
ലാംഗലൻ, ശാലിഹോത്രൻ, ഷഡുവാചൻ, സംഹിതകൾ—
കണ്ഡുശ്ച കോഹലശ്ചൈവ ഷഡേ തേ ലാങ്ഗലാഃ സ്മൃതാഃ
കണ്ടു, കോഹലൻ ഇവരും ചേർന്ന് ആറ് പേരെ ലാംഗലന്മാർ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.
ഏകോ ഹിരണ്യനാഭസ്യ കൃതഃ ശിഷ്യോ നൃപാത്മജഃ
ഇവയിൽ ഒന്നിനെ ഹിരണ്യനാഭൻ രചിച്ചു; അവന്റെ ശിഷ്യൻ ഒരു രാജകുമാരനായിരുന്നു.
പ്രോവാച ചൈവ ശിഷ്യേഭ്യോ യേഭ്യസ്താശ്ച നിബോധത
അവൻ ഈ ജ്ഞാനം തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് പഠിപ്പിച്ചു; ആർക്കാണ് അവൻ പഠിപ്പിച്ചതെന്ന് കേൾക്കൂ.
തലകോ മാണ്ഡുകശ്ചൈവ കാലികോ രാജികംസ്തഥാ
തലകൻ, മാണ്ഡുകൻ, കാലികൻ, രാജികൻ,
പുഷ്ടിശ്ച പരികൃഷ്ടശ്ച ഉലൂഖലക ഏവ ച
പുഷ്ടി, പരികൃഷ്ടൻ, ഉലൂഖലകൻ,
ശാലിമഞ്ജരിപാകശ്ച ശധീയഃ കാനിനിശ്ച യഃ
ശാലിമഞ്ജരിപാകൻ, ശധീയൻ, കാനിനി—
സാമഗാനാം തു സര്വേഷാം ശ്രേഷ്ഠൌ ദ്വൌ പരികീര്ത്തിതൌ
സാമഗാനങ്ങളിൽ എല്ലാവരിലും മികച്ചവരായി രണ്ടുപേരെയാണ് പറയുന്നത്.
അഥര്വാണം ദ്വിധാ കൃത്വാ സുമന്തുരദദാദ്ദ്വിജാഃ
സുമന്തു അഥർവ്വവേദം രണ്ടായി വിഭജിച്ച് ദ്വിജന്മാർക്ക് നൽകി.
കബന്ധസ്തു ദ്വിധാ കൃത്വാ പഥ്യായൈകം പുനര്ദദൌ
കബന്ധൻ അതിനെ രണ്ടായി വിഭജിച്ച് ഒരു ഭാഗം പഥ്യന് വീണ്ടും നൽകി.
മോദോ ബ്രഹ്മബലശ്ചൈവ പിപ്പലാദസ്തഥൈവ ച
മോദൻ, ബ്രഹ്മബലൻ, പിപ്പലാദൻ—
ദേവദര്ശസ്യ ചത്വാരഃ ശിഷ്യാ ഹ്യേതേ ദൃഢവ്രതാഃ
ഇവരൊക്കെ ദൃഢവ്രതനായ ദേവദർശന്റെ നാലു ശിഷ്യന്മാരാണ്.
ജാജലിഃ കുമുദാദിശ്ച തൃതീയഃ ശൌനകഃ സ്മൃതഃ
ജാജലി, കുമുദാദി, മൂന്നാമൻ ശൗണകൻ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
ദ്ദ്വിതീയാം സംഹിതാം ധീമാന്സൈന്ധവായനസംജ്ഞി തേ
സൈന്ധവായനൻ എന്ന ധീരൻ രണ്ടാമത്തെ സംഹിത ലഭിച്ചു.
നക്ഷത്രകല്പോ വൈതാനസ്തൃതീയഃ സംഹിതാവിധിഃ
നക്ഷത്രകല്പം, വൈതാനം, മൂന്നാമത് സംഹിതാവിധി.
ശ്രേഷ്ഠാസ്ത്വഥര്വണാമേതേ സംഹിതാനാം വികല്പകാഃ
അഥർവ്വണന്മാരിൽ സംഹിതകളുടെ ക്രമീകരണത്തിൽ ഇവരാണ് പ്രധാനവർ.
ആത്രേയഃ സുമതിര്ധീമാന്കാശ്യപോ ഹ്യകൃതവ്രണഃ
ആത്രേയൻ, ധീരനായ സുമതി, കശ്യപൻ, അകൃതവ്രണൻ,
സാവര്ണിഃ സോമദത്തിശ്ച സുശര്മാ ശാംശപായനഃ
സാവർണൻ, സോമദത്തി, സുശർമ, ശാംശപായനൻ.
ത്രിഭിസ്തത്ര കൃതാസ്തിസ്രഃ സംഹിതാഃ പുനരേവ ഹി
അവിടെ മൂവരും വീണ്ടും മൂന്ന് സംഹിതകള് ഒരുക്കി.
മാമികാ തു ചതുര്ഥീ സ്യാച്ചതസ്രോ മൂലസംഹിതാഃ
എന്നുടേതാണ് നാലാമത്തെത്; അങ്ങനെ നാല് പ്രധാന സംഹിതകള് ഉണ്ടായി.
പാഠാന്തരേ വൃഥാഭൂതാ വേദശാഖാ യഥാ തഥാ
മറ്റു പാഠഭേദങ്ങള് വെറുതെപോയി, വേദശാഖകള് പോലെ തന്നെ.
ലൌമഹര്ഷണികാ മൂലാ തതഃ കാശ്യപികാ പരാ
ലൗമഹർഷണികം ആദ്യത്തെ മൂലസംഹിത, അതിന് ശേഷം കാശ്യപികം.
ശാംശപായനികാ ചാന്യാ നോദനാര്ഥവിഭൂഷിതാ
മറ്റൊന്ന് ശാംശപായനികം, നോദയും അര്ത്ഥവും ചേര്ന്നതായും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും.
ഏതാഃ പഞ്ചദശാന്യാശ്ച ദശാന്യാ ദശഭിസ്തഥാ
ഇവ പതിനഞ്ച് സംഹിതകള്; കൂടാതെ പത്ത് മറ്റും, അങ്ങനെ തന്നെ പത്ത് കൂടി.
അഷ്ടൌ സാമസഹസ്രാണി സാമാനി ച ചതുര്ദ്ദശ
എട്ടായിരം സാമഗാനങ്ങള് ഉണ്ട്, കൂടാതെ പതിനാലു സാമങ്ങള് കൂടി.
ദ്വാദശൈവ സഹസ്രാണി ച്ഛന്ദ ആധ്വര്യവം സ്മൃതമ്
ആധ്വര്യവരീതിയില് പന്ത്രണ്ടായിരം ഛന്ദസ്സുകള് ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.