മാംസൈര്മൂലഫലൈശ്ചൈവ വര്തയന്തഃ സുദുഃഖിതാഃ
വളരെയധികം കഷ്ടപ്പെടുന്നവർ മാംസം, കിഴങ്ങ്, പഴങ്ങൾ എന്നിവയിലാണു ജീവിക്കുന്നത്.
ഏതാം കാഷ്ഠാമനുപ്രാപ്താ അല്പശേഷാഃ പ്രജാസ്തതഃ
അവിടെ, കുറച്ച് മാത്രം ശേഷിച്ച ജനങ്ങൾ ഈ ക്ഷയാവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.
വിചാരണാ തു നിര്വേദാത്സാമ്യാവസ്ഥാ വിചാരണാത്
നിരാശയിൽ നിന്ന് ചിന്തനമുണ്ടാകുന്നു, ആ ചിന്തനത്തിൽ നിന്ന് സമതാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു.
താസൂപശമയുക്താസു കലിശിഷ്ടാസു വൈ സ്വയമ്
കലിയുഗത്തിൽ ശേഷിക്കുന്നവർ ശാന്തതയോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ,
ചിത്തസംമോഹനം കൃത്വാ താസാം വൈ സുപ്തമത്തവത്
അവരുടെ മനസ്സുകൾ അവൻ മയക്കുന്നു, ഉറക്കംകൊണ്ടോ മദ്യപാനത്താലോ ഉള്ളതുപോലെ.
പ്രവൃത്തേ തു തതസ്തസ്മിന്പൂതേ കൃതയുഗേ തു വൈ
ശുദ്ധമായ കൃതയുഗം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ,
തിഷ്ഠന്തി ചേഹ യേ സിദ്ധാ അദൃഷ്ടാ വിചരന്തി ച
ഇവിടെ സിദ്ധന്മാർ കാണപ്പെടാതെ നിലകൊള്ളുകയും സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ബ്രഹ്മക്ഷത്രവിശഃ ശൂദ്രാ ബീജാര്ഥം യേ സ്മൃതാ ഇഹ
ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ എന്നിങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നവർ വിത്തിനായി നിലനിൽക്കുന്നു.
തേഷാം സപ്തര്ഷയോ ധര്മം കഥയന്തീതരേഷു ച
അവരിൽ സപ്തർഷിമാർ മറ്റുള്ളവർക്കു ധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്നു.
തതസ്തേഷു ക്രിയാവത്സു വര്തന്തേ വൈ പ്രജാഃ കൃതേ
അവരുടെ ആചാരങ്ങൾ കൃതയുഗത്തിലെ ജനങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നു.
കേചിദ്ധര്മവ്യവസ്ഥാര്ഥം തിഷ്ഠന്തീഹായുഗക്ഷയാത്
യുഗം അവസാനിച്ചശേഷം ധർമ്മം നിലനിര്ത്താനായി ചിലർ ഇവിടെ തുടരുന്നു.
യഥാ ദാവപ്രദഗ്ധേഷു തൃണേഷ്വിഹ തപേന തു
വന്യാഗ്നിയിൽ കത്തിയ പുല്ല് ചൂടുകൊണ്ട് വീണ്ടും വളരുന്നതുപോലെ,
തഥാ കാര്തയുഗാനാം തു കലിജഷ്വിഹ സംഭവഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, കൃതയുഗത്തിലെ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് കലിയുഗജന്മങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.
വര്ത്തതേ ഹ്യവ്യവച്ഛേദാദ്യാവന്മന്വന്തരക്ഷയഃ
ഇത് മൻവന്തരാവസാനം വരെ തടസ്സമില്ലാതെ തുടരുന്നു.
യുഗേഷ്വേതാനി ഹീയന്തേ ത്രിത്രിപാദാഃ ക്രമേണ ച
ഓരോ യുഗത്തിലും ഇവ മൂന്നിൽപാലായി ക്രമമായി കുറയുന്നു.
ഇത്യേഷ പ്രതിസംധിര്യഃ കീര്ത്തിതസ്തു മയാ ദ്വിജാഃ
ദ്വിജന്മാരേ, ഈ പര്യായക്രമം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു.
ഏഷാ ചതുര്യുഗാവൃത്തിരാസഹസ്രദ്ഗുണീകൃതാ
ഈ നാലു യുഗങ്ങളുടെ ചക്രം ആയിരംപട്ടം വർദ്ധിപ്പിച്ചതാണിത്.
അത്രാര്ജവം ജഡീഭാവോ ഭൂതാനാമായുഗക്ഷയാത്
യുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ സത്യസന്ധത മനുഷ്യരിൽ മങ്ങിപ്പോകുന്നു.
ഏഷാ ചതുര്യുഗാനാം ച ഗുണിതാ ഹ്യേകസപ്തതിഃ
നാല് യുഗങ്ങൾ ചേർത്ത് ഗണിച്ചാൽ ഇതിന് എഴുപത്തിയൊന്ന് ആകുന്നു.
ചതുര്യുഗേ യഥൈകസ്മിന്ഭവതീഹ യഥാ തു യത്
ഒരു ചതുര്യുഗത്തിൽ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം അതുപോലെയാണ്.
സര്ഗേ സര്ഗേ തഥാ ഭേദാ ഉത്പദ്യന്തേ തഥൈവ തു
ഓരോ സൃഷ്ടിയിലും ഇങ്ങനെ തന്നെ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.
മന്വന്തരാണാം സര്വേഷാമേതദേവ തു ലക്ഷണമ്
എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളുടെയും ലക്ഷണം ഇതാണ്.
തഥാ ന സംതിഷ്ഠതി ജീവലോകഃ ക്ഷയോദയാഭ്യാം പരിവര്ത്തമാനഃ
ഇങ്ങനെ, ജീവലോകം നിലനിൽക്കാറില്ല, ഇടിവും ഉയർച്ചയും കൊണ്ടു എപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഇത്യേത ല്ലക്ഷണം പ്രോക്തം യുഗാനാം വൈ സമാസതഃ
ഇങ്ങനെ, യുഗങ്ങളുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ സംക്ഷേപമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മന്വന്തരേണ ചൈകേന സര്വാണ്യേവാന്തരാണി വൈ
ഒരു മന്വന്തരത്തിൽ എല്ലാ ഇടവേളകളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
അനാഗതേഷു തദ്വച്ച തര്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ
ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്നവയ്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെ, വിവേകമുള്ളവർ ചിന്തിക്കണം.
തുല്യാഭിമാനിനഃ സര്വേ നാമരൂപൈര്ഭവന്ത്യുത
തുല്യമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാവരും പേരും രൂപവും കൊണ്ടു നിലനിൽക്കുന്നു.
ഋഷയോ മനവശ്ചൈവ സര്വേ തുല്യാഃ പ്രയോജനൈഃ
ഋഷികളും മനുമാരും എല്ലാവരും ഉദ്ദേശത്തിൽ തുല്യരാണ്.
യുഗസ്വഭാവാംശ്ച തഥാ വിധത്തേ വൈ സദാ പ്രഭുഃ
പ്രഭു എപ്പോഴും യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അങ്ങനെ നിശ്ചയിക്കുന്നു.
വിസ്തരേണാനുപൂര്വ്യാ ച സ്ഥിതിം വക്ഷ്യേ യുഗേഷ്വിഹ
ഇവിടെ യുഗങ്ങളിൽ നിലനിൽപ്പിനെ ക്രമമായി വിശദമായി ഞാൻ വിവരിക്കും.