വീണാവാദിത്രനിര്ഘേഷൈഃ ശ്രോത്രേന്ദ്രിയമനോരമൈഃ
വീണയും മൃദംഗവും മുഴങ്ങുന്ന, കാതിനും മനസ്സിനും ആനന്ദം നൽകുന്ന,
ധ്വജാലംബിതദോലാനാം ഘണ്ടാനാം നിനദാകുലേ
പതാകകൾ കെട്ടിയ ഊഞ്ഞാലുകളിൽ ഘണ്ടകൾ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം നിറഞ്ഞ,
മുഖമര്ദ്ദലവാദിത്രൈര്വലിതാസ്ഫോടിതൈസ്തഥാ
മൃദംഗം പോലുള്ള വാദ്യങ്ങൾ അടിച്ച് മുഴക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾക്കൊപ്പം,
ഹംസൈഃ പരാവതൈശ്ചൈവ ബകരാജൈഃ സുഖസ്ഥിതേ
ഹംസകളും പ്രാവുകളും ബകരാജാവുകളും സന്തോഷത്തോടെ പാർക്കുന്ന,
സിംഹവ്യാഘ്രമുഖൈര്ഘോരവാശിതൈശ്ചണ്ഡവേഗിതൈഃ
സിംഹവും കടുവയും ഭയാനകമായി ഉച്ചത്തിൽ അരിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളോടെ,
ബിഡാലവദനൈശ്ചോഗ്രൈഃ ക്രോഷ്ടുകാകാരസൂര്ത്തിഭിഃ
പിശുനമായ പൂച്ചമുഖങ്ങളോടും, നായ്ക്കളെയും കാക്കകളെയും പോലെ രൂപങ്ങളോടും,
ഹ്രസ്വജങ്ഘൈഃ പ്രലേബോഷ്ഠൈസ്താലജങ്ഘൈസ്തഥാപരൈഃ
ചെറിയ കാലുകളുള്ളവരും കട്ടിയുള്ള അധരങ്ങളോടും താളംപോലെയുള്ള കാലുകളുള്ളവരുമായ,
ബഹുപാദൈര്മഹാപാദൈരേകപാദൈരപാദകൈഃ
അനവധി കാലുകളുള്ളവരും വലിയ കാലുകളുള്ളവരും ഒറ്റകാലുള്ളവരും കാലില്ലാത്തവരുമായ ജീവികൾ.
ഏകദംഷ്ട്രൈര്മഹാദംഷ്ട്രൈര്ബഹുദംഷ്ട്രൈരദംഷ്ട്രകൈഃ
ഒരൊറ്റ പല്ലുള്ളവരും വലിയ പല്ലുള്ളവരും അനവധി പല്ലുള്ളവരും പല്ലില്ലാത്തവരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ഏവംരൂപൈര്മഹായോഗൈഭൂതര്ഭൂതപതിര്വൃതഃ
ഇങ്ങനെ വിവിധ രൂപങ്ങളിലുമായി മഹത്തായ യോഗശക്തികൾ ഉള്ള ജീവികൾ കൊണ്ട് ജീവികളുടെ നാഥൻ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.
സുഖോപവിഷ്ടം മദനാഗനാശനം പ്രോവാച വാക്യം ഗിരിരാജപുത്രീ
സുഖമായി ഇരുന്ന കാമദഹനനെ പർവതരാജന്റെ മകൾ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു.
തവ കണ്ഠേ മഹാദേവ ഭ്രാജതേംബുദസന്നിഭമ്
മഹാദേവാ, നിങ്ങളുടെ കഴുത്തിൽ മേഘക്കൂട്ടംപോലെ എന്തോ പ്രകാശിക്കുന്നു.
കിമിദം ദീപ്യതേ ദേവ കണ്ഠേ കാമാങ്ഗനാശന
ദേവാ, കാമദഹനാ, നിങ്ങളുടെ കഴുത്തിൽ ഇങ്ങനെ തിളങ്ങുന്നത് എന്താണ്?
ഏതത്സര്വം യഥാന്യായം ബൂഹി കൌതൂഹലം ഹി മേ
ഇതെല്ലാം ശരിയായി പറയൂ, എനിക്ക് അതിനേക്കാൾ ആകാംക്ഷയുണ്ട്.
കഥാം മങ്ഗലസംയുക്താം കഥയാമാസ ശങ്കരഃ
ശങ്കരൻ അപ്പോൾ ഒരു മംഗളമായ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.
അഗ്രേ സമുത്ഥിതം ഘോരം വിഷങ്കാലാനലപ്രഭമ്
ആദിയിൽ ഭയങ്കരമായ ഒരു വിഷം, കല്യാണാഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ച് പുറത്ത് വന്നു.
വിഷണ്ണവദനാഃ സര്വേ ഗതാസ്തേ ബ്രഹ്മണോ ഽന്തകമ്
എല്ലാവരും മുഖം ചുരുണ്ടു നിന്നു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിധി അവരെത്തന്നെയെത്തിയിരുന്നു.
കിമര്ഥം വൈ മഹാഭാഗാ ഭീതാ ഉദ്വിഗ്നചേതനാഃ
മഹാഭാഗന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഭയം, മനസ്സിൽ ആശങ്ക?
തേന വ്യാവര്ത്തിതൈശ്വര്യാ യൂയം ഭോ സുരസത്തമാഃ
അത് കൊണ്ടാണ്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യം നഷ്ടമായത്.
പ്രജാസര്ഗേ ന സോ ഽസ്തീഹ യശ്ചാജ്ഞാം മേ ഽതിവര്തയേത്
സൃഷ്ടിയിൽ, എന്റെ ആജ്ഞ മറികടക്കാൻ ഇവിടെ ആരും ഇല്ല.
ആധ്യാത്മികേ ചാധിഭൂതേ അധിദൈവേ ച നിത്യശഃ
ആത്മാവിനെയും ഭൗതികത്തെയും ദൈവികത്തെയും കാര്യങ്ങളിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും.
തത്കിമര്ഥം ഭയോദ്വിഗ്നാ മൃഗാഃ സിംഹാര്ദിതാ ഇവ
പിന്നെ, സിംഹം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മൃഗങ്ങൾപോലെ നിങ്ങൾക്ക് എന്തിന് ഇങ്ങനെ ഭയം?
ഏതത്സര്വം യഥാന്യായം ശീഘ്രമാഖ്യാ തുമര്ഹഥ
ഇതെല്ലാം നിങ്ങൾ ശരിയായി വേഗത്തിൽ പറയണം.
ഊചുസ്തേ ഋഷിഭിഃ സാര്ദ്ധം സുരദൈത്യേന്ദ്രദാനവാഃ
മുനിമാരോടൊപ്പം ദേവന്മാരും ദൈത്യന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും നേതാക്കളും പറഞ്ഞു.
ഭുജങ്ഗഭൃങ്ഗസംകാശം നീലജീമൂതസന്നിഭമ്
അത് പാമ്പിനെയും കറുത്ത തേനീച്ചയെയും പോലെ, ഇരുണ്ട മേഘംപോലെയായിരുന്നു.
കാലമൃത്യുരിവോദ്ഭൂതം യുഗാന്താദിത്യവര്ചസമ്
അത് കാലാന്ത്യത്തിലെ മൃത്യുവിനെപ്പോലെ ഉദിച്ചുയർന്നു, യುಗാന്തത്തിലെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ തിളങ്ങി.
വിഷേണോത്തിഷ്ഠമാനേന കാലാനലസമത്വിഷാ
വിഷം ഉയർന്ന്, കാലാഗ്നിയുടെ പ്രകാശം പോലെ കത്തിയപ്പോൾ,
തം ദൃഷ്ട്വാ രക്തഗൌരാങ്ഗം കൃതം കൃഷ്ണം ജനാര്ദ്ദനമ്
അവനെ ചുവപ്പും വെളുപ്പും കലർന്ന ദേഹത്തോടെ കണ്ടപ്പോൾ ജനാർദ്ദനൻ കറുത്തവനായി മാറി.
സുരാണാമസുരാണാം ച ശ്രുത്വാ വാക്യം ഭയാവഹമ്
ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം,
ശൃണ്വന്തു ദേവതാഃ സര്വേ ഋഷയശ്ച തപോധനാഃ
"എല്ലാ ദേവതകളും തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ ഋഷികളും കേൾക്കട്ടെ!"