ദ്വയോഃ പഞ്ചമുഖത്വേന ഭേദം ന വിവിദുസ്തദാ
അവർക്കു രണ്ടുപേരിലും അഞ്ചുമുഖം ഉള്ളതിനാൽ തമ്മിൽ വ്യത്യാസം കണ്ടില്ല.
തേഷാം സംവദതാം മധ്യേ ക്ഷിപ്രമന്തര്ഹിതഃ ശിവഃ
അവർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശിവൻ പെട്ടെന്ന് അദൃശ്യമായി.
ഉഭയോരപി സംവാദസ്ത്വഹം ബ്രഹ്മേത്യജായത
രണ്ടുപേരുടെയും സംവാദത്തിൽ 'ഞാൻ ബ്രഹ്മാവാണ്' എന്ന ചിന്ത ഉദിച്ചു.
ത്വം ച രുദ്രശ്ച മേ പുത്രൌ സൃഷ്ടികര്തുരുഭൌ യുവാമ്
നീയും രുദ്രനും എന്റെ മക്കളാണ്, സൃഷ്ടികർതാക്കളാണ്.
പ്രാദുരാസീന്മഹാജ്യോതിസ്തംഭരൂപോ മഹേശ്വരഃ
അപ്പോൾ മഹത്തായ ഒരു പ്രകാശം, ഒരു തൂണിന്റെ രൂപത്തിൽ, മഹേശ്വരൻ തന്നെയാണ് അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായത്.
ബ്രഹ്മണഃ ശിരസാമൂര്ധ്വം ജ്യോതിശ്ചക്രമഭൂത്പുരഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ തലകളുടെ മുകളിൽ, അവന്റെ മുമ്പിൽ ഒരു പ്രകാശചക്രം ഉദിച്ചുയർന്നു.
ഊര്ധ്വമൈക്ഷഥ ഭൂയസ്തമവമത്യ വചോ ഽബ്രവീത്
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നോക്കി, വിനയത്തോടെ തലവാഴ്ത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വിഷ്ണുമേവം തദാലോക്യ ക്രോധേനൈവ വികാരതഃ
വിഷ്ണുവിനെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ കോപത്തിൽ മാറ്റംകൊണ്ടു.
ഹാഹേതി തത്ര സര്വേ ഽപി ക്രന്ദന്തശ്ച പലായിതാഃ
അവിടെ എല്ലാവരും 'ഹായോ' എന്ന് വിളിച്ചു കരഞ്ഞ് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഭൂയോഭൂയോ ധുനോതി സ്മ തഥാപി ന മുമോച തമ്
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും തനിയെ കുലുക്കിയെങ്കിലും, അതിനെ വിട്ടൊഴിയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
പുണ്യക്ഷേത്രാണി സര്വാണി ഗങ്ഗാദ്യാശ്ച മഹാനദീഃ
അവൻ ഗംഗയുടേതുൾപ്പെടെ എല്ലാ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും മഹാനദികളും സന്ദർശിച്ചു.
ചിരേണ പ്രാപ്തവാന്കാഞ്ചീം ബ്രഹ്മണാ പൂര്വമോഷിതാമ്
ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവു മുമ്പ് വസിച്ചിരുന്ന കാഞ്ചി അവൻ എത്തി.
പഞ്ചതീര്ഥേ പ്രതിദിനം സ്നാത്വാ ഭൂലക്ഷണാങ്കിതേ
ഭൂമിയുടെ അടയാളങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട അഞ്ചു തീർത്ഥങ്ങളിൽ അവൻ ദിവസേന സ്നാനം ചെയ്തു.
കാഞ്ചീക്ഷേത്രനിവാസേന ക്രമേണ പ്രയതാശയഃ
കാഞ്ചി ക്ഷേത്രത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രമമായി അവന്റെ മനസ്സ് ശുദ്ധിയായി.
ഉത്തരേ സേവിതും ലക്ഷ്മ്യാ വാസുദേവേന ദക്ഷിണേ
ഉത്തരഭാഗത്ത് ലക്ഷ്മിയെ സേവിച്ചു, ദക്ഷിണഭാഗത്ത് വാസുദേവനെ സേവിച്ചു.
ആദിലക്ഷ്മീപദധ്യാനമാതതാന യതാത്മവാന്
ആത്മസംയമനം പുലർത്തി, ആദിലക്ഷ്മിയുടെ പാദങ്ങളിൽ ധ്യാനം വ്യാപിപ്പിച്ചു.
തഥാന്തര്വായുരോധേന ന ചചാലാ ചലേശ്വരഃ
അവിടെ, ഉള്ളിൽ ശ്വാസം നിയന്ത്രിച്ച്, ചലിക്കുന്നവരുടെ നാഥൻ ചലിച്ചില്ല.
ന ബ്രഹ്മാ നൈവ വിഷ്ണുര്വാ ന സിദ്ധഃ കപിലോ ഽപി വാ
ബ്രഹ്മാവോ, വിഷ്ണുവോ, സിദ്ധനായ കപിലനോ പോലും അതിന് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
തയാ സമാധിനിഷ്ഠായാം ന സമര്ഥാഃ കഥഞ്ചന
അവൾ ആ സമാധിയിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ആരും അതിന് യാതൊരു വിധത്തിലും സാധിച്ചില്ല.
അര്ധരാത്രേ പുരഃ സ്ഥിത്വാ വാചം പ്രോവാച വാങ്മയീ
അർദ്ധരാത്രിയിൽ, അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വാഗ്ദേവി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
മദ്രൂപസ്ത്വം കഥം ദേഹഃ സേയം ലോകവിഡമ്ബനാ
നീ എന്റെ തന്നെ രൂപമായിരിക്കെ, ഈ ശരീരം എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? ഇതെല്ലാം ലോകത്തെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
ഇത്യുക്ത്വാന്തര്ദധേ തത്ര മഹാസിംഹാസനേശ്വരീ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹാസിംഹാസനത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഈശ്വരി അവിടെ അപ്രത്യക്ഷയായി.
വിനീയ തം നിശാശേഷം ശ്രീധ്യാനൈകപരായണഃ
അവൻ ആ രാത്രി മുഴുവൻ ശ്രീദേവിയെ ധ്യാനിച്ച് മുഴുവൻ മനസ്സും അതിലേർപ്പെടുത്തി ഇരുന്നു.
പുനഃ പുനര്ധൂനുതേ സ്മ കരലഗ്നം കപാലകമ്
കൈയിൽ പിടിച്ച കപാലം വീണ്ടും വീണ്ടും അവൻ ഇളക്കി.
സ്വപ്നഃ കിമേഷ മായാ വാ മാനസഭ്രാന്തിരേവ വാ
ഇത് സ്വപ്നമാണോ, മായയാണോ, അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിന്റെ ഭ്രമമാണോ?
സ്വയമേവ നിഗൃഹ്യാഥ ശോകം ധീരാഗ്രണീഃ ശിവഃ
ശോകം സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച്, ധൈര്യശാലികളിൽ മുന്നിലുള്ള ശിവൻ
നിഗൃഹീതേന്ദ്രിയഗ്രാമഃ സമാധിസ്ഥോ ഽഭവത്പുനഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്, വീണ്ടും സമാധിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
അലം സമാധിനാ ശമ്ഭോ നിമജ്ജാത്ര സരോവരേ
ശംഭോ, സമാധി മതിയാകട്ടെ; ഇപ്പോൾ ഈ തടാകത്തിൽ മുങ്ങു.
ഇയം ച മായാ സ്വപ്നോ വാ കിം കര്ത്തവ്യം മയാഥ വാ
ഇതും മായയോ സ്വപ്നമോ ആകാം—എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയില്ല.
ഇത്യുക്തം ശ്രീപരാദേവ്യാ യാമാതീതമിദം ദിനമ്
ഇങ്ങനെ ശ്രീപരാദേവി കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.