തദ്ദശാംശം ബ്രാഹ്മണാനാം ഭോജനം സമുദീരിതമ്
അതിന്റെയും പത്തിൽ ഒരു ഭാഗം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഭക്ഷണമായി നൽകണം.
ലക്ഷമാത്രം ജപിത്വാ തു മനുഷ്യാന്വശമാനയേത്
ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ, മനുഷ്യരെ തനിക്കു കീഴിലാക്കാം.
ലക്ഷത്രിതയജാപേന സര്വാന്വശയതേ നൃപാന്
മൂന്ന് ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ, എല്ലാ രാജാക്കളെയും കീഴടക്കാം.
പഞ്ചലക്ഷജപേ ജാതേ സര്വാഃ പാതാലയോഷിതഃ
അഞ്ച് ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ, പാതാളത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ആകർഷിക്കപ്പെടും.
ക്ഷുഭ്യന്തി സപ്ത ലക്ഷേണ സ്വര്ഗലോകമൃഗീദൃശഃ
ഏഴ് ലക്ഷം ജപിച്ചാൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവകന്യകൾ അശാന്തരാകും.
നവലക്ഷേണ ഗീര്വാണാ നഖിലാന്വശമാനയേത്
ഒമ്പത് ലക്ഷം ജപിച്ചാൽ, എല്ലാ ദേവന്മാരെയും കീഴടക്കാം.
ലക്ഷദ്വാദശജാപേന സിദ്ധീരഷ്ടൌ വശം നയേത്
പന്ത്രണ്ട് ലക്ഷം ജപിച്ചാൽ, എട്ട് സിദ്ധികൾക്കും വശീകരണം നേടാം.
വിഷ്ണോര്വിഷ്ണുത്വമേതേന ശിവസ്യ ശിവതാമുനാ
ഇതിലൂടെ വിഷ്ണുവിന് വിഷ്ണുത്വവും, ശിവന് ശിവത്വവും ലഭിക്കും.
അനേന മന്ത്രരാജേന ജാതാ ഇത്യവധാരയ
ഈ മന്ത്രരാജവുമായാണ് ഇതു ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നു മനസ്സിലാക്കണം.
ത്രൈലോക്യസുന്ദരാകാരോ മന്മഥസ്യാപി മോഹകൃത്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അവന്റെ രൂപം അതീവ സുന്ദരമാണ്, മന്മഥനെയും ആകർഷിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
ദര്ശനാദേവ സര്വഷാമന്തരാലസ്യ പൂരകഃ
അവനെ കാണുന്നുമാത്രം എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലേക്കും നിറയുന്നു.
ബലേ മരുത്സമാനഃ സ്യാത്സ്ഥിരത്വേ ഹിമവാനിവ
ശക്തിയിൽ അവൻ മരുതുകൾക്ക് തുല്യനാണ്; സ്ഥിരതയിൽ ഹിമവാനെപ്പോലെയാണ്.
ക്ഷണാത്ക്ഷോഭകരോ മൂര്ത്യാ ഗ്രാമപല്ലീപുരാദിഷു
അവന്റെ രൂപം കൊണ്ട് ഗ്രാമങ്ങളിലും പള്ളികളിലും നഗരങ്ങളിലും ഉടനെ കലഹം ഉണ്ടാക്കുന്നു.
ഉച്ചാടകോ മോഹകശ്ച മാരകോ ദുഷ്ടചേതസാമ്
അവൻ ദുഷ്ടചിത്തമുള്ളവരെ പുറത്താക്കുന്നവനും, മോഹിപ്പിക്കുന്നവനും, നശിപ്പിക്കുന്നവനും ആണ്.
അഷ്ടാദശസു വിദ്യാസു നിരൂഢിമഭിഗച്ഛതി
പതിനെട്ട് വിദ്യകളിലും അവൻ പൂർണ്ണമായും പ്രാവീണ്യം നേടുന്നു.
ന തസ്യാവിദിതം കിഞ്ചിത്സര്വശാസ്ത്രേഷു കുമ്ഭജ
കുമ്പജനേ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും അവനു അറിയാത്തതു ഒന്നുമില്ല.
തത്ത്വഞ്ജാനാതി നിഖിലം സര്വജ്ഞത്വം ച ഗച്ഛതി
അവൻ എല്ലാ തത്വങ്ങളും അറിയുന്നു, സർവ്വജ്ഞത്വം നേടുന്നു.
തത്കോപാഗ്നേര്വിഷയതാം ഗന്തും നാലം ജഗത്ത്രയീ
അവന്റെ കോപാഗ്നിയെ മൂന്നു ലോകങ്ങളും സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല.
വിശ്രസ്തരശനാബന്ധാ ഗലത്കുണ്ഡലസഞ്ചയാഃ
അവളുടെ അരപ്പട്ട കയറി വീണിരിക്കുന്നു, കാതിലുണ്ടായിരുന്ന കുണ്ഡലങ്ങൾ ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്നു.
അത്യന്തരാഗതരലവ്യാപാരനയനാഞ്ചലാഃ
അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ കോണുകൾ അത്യന്തം ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ചഞ്ചലമാകുന്നു.
ഊരുസ്തമ്ഭേന നിഷ്പന്ദാ നമിതാസ്യാശ്ച ലജ്ജയാ
അവളുടെ ഉറുവുകൾ കട്ടിയോടെ അശ്രദ്ധമായി നില്ക്കുന്നു, മുഖം ലജ്ജയോടെ താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു.
അന്യമാകാരമിവ ച പ്രാപ്താ മാനസജന്മനാ
മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ചവളെപ്പോലെ മറ്റൊരു രൂപം അവൾ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
വീക്ഷ്യമാണാ ഇവാനങ്ഗശരപാവകവൃഷ്ടിഭിഃ
അനംഗന്റെ അമ്പുകൾ പൊഴിക്കുന്ന അഗ്നിവർഷം അവളെ തൊടുന്നപോലെയാണ് അവൾ കാണപ്പെടുന്നത്.
സിച്യമാനാഃ ശ്രമജലൈഃ ശുച്യമാനാശ്ച ലജ്ജയാ
അവൾ ക്ഷീണത്തിന്റെ വിയർപ്പിൽ നനയുകയും, ലജ്ജയിൽ ശുദ്ധിയാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
ലോകാദ്ഭയം ബന്ധുഭയം പരലോകഭയേ തഥാ
ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭയം, ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നുള്ള ഭയം, പരലോക ഭയം — ഇവയൊക്കെയും അവളെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
യത്ര കുത്രാപി തിഷ്ഠന്തം തം ധാവന്തി മൃഗീദൃശഃ
അവൻ എവിടെയിരുന്നാലും, മാൻകണ്ണുള്ളവർ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിക്കൊണ്ടുവരുന്നു.
തദ്വദ്ഭ്രമന്തി ചിത്താനി ദര്ശനേ തസ്യ സുഭ്രുവാമ്
അതുപോലെ, ആ മനോഹരഭ്രൂകളുള്ളവരെ കണ്ടാൽ മനസ്സുകൾ ചിതറിപ്പോകുന്നു.
തം സേവന്തേ സമസ്താനാം വിദ്യാനാമപി പങ്ക്തയഃ
അവനെ സകലവിദ്യകളുടെയും പന്തികളൊക്കെയും സേവിക്കുന്നു.
അന്യാസാം തു വരാകീണാം വക്തവ്യം കിം തപോധന
മറ്റുള്ള ദുർഭാഗ്യശാലികൾക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയാനാണ്, തപസ്സുകാരാ?
തത്കീര്തിഘോഷണാ പുണ്യാ സദാ ദ്യുസദ്ദ്രുമായതേ
അവളുടെ മഹത്വം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത് പുണ്യമാണു്, എന്നും അതു് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കാമദേനുവായി മാറുന്നു.