ഉഗ്രകര്മോഗ്രധന്വാ ച വിജയശ്രുതി പാരഗഃ
അവൻ ഭയങ്കരമായ പ്രവൃത്തികളിലും ആയുധങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യവും വിജയശബ്ദത്തിലും പ്രശസ്തനും ആയിരുന്നു.
ചതസ്രോ വനിതാസ്തസ്യ ബഭൂവുഃ പ്രിയദര്ശനാഃ
അവനു നാലു സുന്ദരിയായ ഭാര്യമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ്യന്ദനാസ്തുരഗാ നാഗാഃ പാദാതാശ്ച സഹസ്രശഃ
അവനു ആയിരക്കണക്കിന് രഥങ്ങളും കുതിരകളും ആനകളും pěടസൈന്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ബഭൂവുര്ദാനവാഃ സര്വേ ഭൃഗുപുത്രമതാനുഗാഃ
എല്ലാ ദാനവന്മാരും ഭൃഗുവിന്റെ മകന്റെ അനുയായികൾ ആയി.
ഗൃഹേഗൃഹേ ച യജ്ഞാശ്ച സംബഭൂവുഃ സമന്തതഃ
ഓരോ വീട്ടിലും എല്ലായിടത്തും യാഗങ്ങൾ നടന്നു.
പ്രവര്തന്തേ സ്മ ദൈത്യാനാം ഭൂയഃ പ്രതിഗൃഹം തദാ
അപ്പോഴത്തെ ദൈത്യരുടെ വീട്ടിലൊന്നൊന്നിൽ വീണ്ടും ആചാരങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.
തഥാ യജ്ഞേഷു ദൈത്യാനാം ബുഭുജുര്ഹവ്യഭോജിനഃ
ദൈത്യരുടെ യാഗങ്ങളിൽ ഹോമഭാഗം കഴിക്കുന്നവർ അവയിൽ പങ്കെടുത്തു.
ഷഷ്ടിവര്ഷസഹസ്രാണി വ്യതീതാനി ക്ഷണാര്ധവത്
അവിടെ അറുപതിനായിരം വർഷങ്ങൾ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ പകുതിപോലെയാണ് കടന്നുപോയത്.
ഹീയമാനബലം ചേന്ദ്രം സംപ്രേക്ഷ്യ കമലാപതിഃ
ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തി കുറയുന്നത് കമലാപതി ശ്രദ്ധിച്ചു.
താമുവാച തതോ മായാം ദേവദേവോ ജനാര്ദനഃ
പിന്നീട് ദേവദേവനായ ജനാർദ്ദനൻ മായയോട് പറഞ്ഞു.
വിചരസ്വ യഥാകാമം ത്വാം ന ജ്ഞാസ്യതി കശ്ചന
നീ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിക്കൂ; ആരും നിന്നെ തിരിച്ചറിയില്ല.
മോഹയിത്വാചിരേണൈവ വിഷയാനുപഭോക്ഷ്യസേ
നീ അവരെ വഞ്ചിച്ചശേഷം ഉടൻ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.
യയാചേ ഽപ്സരസോ മുഖ്യാഃ സഹായാര്ഥം തു കാശ്ചന
അവൾ സഹായത്തിനായി പ്രധാന അപ്സരസുകളെ അപേക്ഷിച്ചു.
പ്രയയൌ മാനസസ്യാഗ്യം തടമുജ്ജ്വലഭൂരുഹമ്
അവൾ മനസസരസ്സിന്റെ പ്രകാശമുള്ള വൃക്ഷഭരിതമായ തീരത്തേക്ക് പോയി.
നിവാസമകരോദ്രമ്യം ഗായന്തീ മധുരസ്വരമ്
അവിടെ അവൾ മധുരസ്വരത്തിൽ പാടിക്കൊണ്ട് മനോഹരമായ ഒരു വാസസ്ഥലം ഒരുക്കി.
ശ്രുത്വാ തു വീണാനിനദം ദദര്ശ ച വരാങ്ഗനാമ്
വീണയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു, അവൻ ആ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയെ കണ്ടു.
മായാമയേ മഹാഗര്തേ പതിതോ മദനാഭിധേ
അവൻ മദനമെന്ന പേരിലുള്ള വലിയ മായാഗർത്തത്തിൽ വീണുപോയി.
അഥാസ്യ മന്ത്രിണോ ഽഭൂവന്ത്ദൃദയേ സ്മരതാപി താഃ
പിന്നീട് അവന്റെ മന്ത്രിമാരും മനസ്സിൽ ആ സ്ത്രീകളോട് ആകർഷണം തോന്നി.
തൈശ്ച സംപ്രര്ഥിതാസ്താശ്ച പ്രതിശൂശ്രുവുരഞ്ജസാ
അവർ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ ആ സ്ത്രീകൾ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു.
താ ലബ്ധ്വാ മോഹിനീമുഖ്യാ നിര്വൃതിം പരമാം യയുഃ
അവർ പ്രധാന മോഹിനിയെ ലഭിച്ചപ്പോൾ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
വിജഹുസ്തേ തഥാ യജ്ഞക്രിയാശ്ചാന്യാഃ ശുഭാവഹാഃ
അങ്ങനെ അവർ യാഗങ്ങളും മറ്റും ശുഭഫലദായകമായ കർമങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു.
മുഹൂര്ത്തമിവ തേഷാം തു യയാവബ്ദായുതം തദാ
അവർക്കു പത്ത് ആയിരം വർഷം ഒരു നിമിഷംപോലെയാണ് കടന്നുപോയത്.
വിമുക്തോപദ്രവാ ബ്രഹ്മന്നാമോദം പരമം യയുഃ
എല്ലാ കഷ്ടതകളിൽ നിന്നും മോചിതരായി, ബ്രഹ്മൻ, അവർ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
സര്വദേവൈഃ പരിവൃതം നാരദോ മുനിരായയൌ
സകല ദേവന്മാരും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള നാരദമഹർഷി അവിടെ എത്തി.
കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ ദേവേശോ വാക്യമബ്രവീത്
കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
തത്രൈവ ഗമനം തേ സ്യാദ്യം ധന്യം കര്തുമിച്ഛസി
നീ ആ ഭാഗ്യകരമായ കര്മ്മം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അവിടെ പോകാം.
അശേഷദുഃഖാന്യുത്തീര്യ കൃതാര്ഥഃ സ്യാം മുനീശ്വര
എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും കടന്ന്, ഞാൻ സഫലനാകും, മഹർഷേ.
തയാ വിമുക്തോ ലോകാംസ്ത്രീന്ദഹേതാഗ്നിരിവാപരഃ
അവളാൽ മോചിതനായാൽ, അവൻ ലോകങ്ങളെ മറ്റൊരു പ്രളയാഗ്നിപോലെ ദഹിപ്പിക്കും.
തസ്യ തേജോ ഽപഹാരസ്തു കര്തവ്യോ ഽതിബലസ്യ തു
അത്രയും ശക്തനായ അവന്റെ തേജസ് നീക്കം ചെയ്യേണ്ടതാണ്.
അശക്യോ ഽന്യേന തപസാ കല്പകോടിശതൈരപി
മറ്റാരുടെയും തപസ്സിലൂടെ, കോടിക്കണക്കിന് കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ഇത് സാധ്യമല്ല.