ചരാചരയുതം ചൈതത്സൃജാമി ത്വത്പ്രസാദതഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ചലനവും അചലനവുമായ സകല ജന്തുക്കളാൽ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകം ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും.
തദാ പ്രാദുരഭൂസ്ത്വം ഹി ജഗന്മോഹനരൂപധൃക്
അപ്പോൾ നീ, ലോകത്തെ ആകർഷിക്കുന്ന രൂപം ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷമായി.
വിജയത്വമജേയത്വം പ്രാദാ ത്പ്രമുദിതോ ഹരിഃ
ഹരിയ്ക്ക് അതിയായ സന്തോഷം ഉണ്ടായി, അവൻ നിന്നെ ജയവും അജേയത്വവും അനുഗ്രഹിച്ചു.
സാക്ഷിഭൂതഃ സ്വജനതോ ഭവാന്ഭജതു നിര്വൃന്തിമ്
നിന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സാക്ഷിയായി, നീ പൂർണ്ണതയിലേക്കു എത്തട്ടെ.
മനസോ നിര്വൃതിം പ്രാപ്യ വര്തതേ ഽദ്യാപി മന്മഥ
മനസ്സിന്റെ സംതൃപ്തി ലഭിച്ച മദനൻ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.
അമോഘം ബലവീര്യം തേ ന തേ മോഘഃ പരാക്രമഃ
നിന്റെ ശക്തിയും വീര്യവും ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടില്ല; നിന്റെ ധൈര്യം ഫലരഹിതമാകാറില്ല.
ബ്രഹ്മദത്തവരോ ഽയം ഹി താരകോ നാമ ദാനവഃ
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു വരം ലഭിച്ച താരകനാമകനായ ഒരു അസുരൻ ഉണ്ടു.
ശിവപുത്രാദൃതേ ഽന്യത്ര ന ഭയം തസ്യ വിദ്യതേ
ശിവപുത്രനെ ഒഴികെ, മറ്റാരിലും അവനു ഭയം ഇല്ല.
സ്വകരാച്ച ഭവേത്കാര്യം ഭവതോ നാന്യതഃ ക്വചിത്
സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളാൽ മാത്രമേ ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകൂ, മറ്റൊരിടത്തുനിന്നും ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല.
ഹിമാചലതലേ രമ്യേ വര്തതേ മുനിഭിര്വൃതഃ
ഹിമാലയത്തിന്റെ മനോഹരമായ മലഞ്ചരിവുകളിൽ, മുനിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് അവൻ വസിക്കുന്നു.
ഈഷത്കാര്യമിദം കൃത്വാ ത്രായസ്വാസ്മാന്മഹാബല
ഈ ചെറിയ കാര്യം ചെയ്തതുകൊണ്ട്, മഹാബലശാലിയായവനേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.
ജഗാമാത്മവിനാശായ യതോ ഹിമവതസ്തടമ്
സ്വയം നശിപ്പിക്കാനായി അവൻ ഹിമാലയത്തിന്റെ തീരത്തേക്ക് പോയി.
ദദര്ശേശാനമാസീനം കുസുമഷുരുദായുധഃ
പൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ വില്ലും അമ്പുകളും കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന ഇശാനനെ അവൻ അവിടെ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.
ആരിരാധയിഷുശ്ചാ ഗാദ്ബിഭ്രാണാ രൂപമദ്ഭുതമ്
അവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, അത്ഭുതകരമായ രൂപം ധരിച്ച് അവൾ സമീപിച്ചു.
ശുശ്രൂഷണപരാം തത്ര ദദര്ശാതിബലഃ സ്മരഃ
അവിടെ, അതിവിശാലശക്തിയുള്ള കാമദേവൻ സേവനത്തിൽ മുഴുകിയ അവളെ കണ്ടു.
സുമനോമാര്ഗണൈരഗ്ര്യൈസ്സ വിവ്യാധ മഹേശ്വരമ്
തന്റെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ പൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട്, അവൻ മഹേശ്വരനെ അടിർത്തു.
ഗൌരീം വിലോകയാമാസ മന്മഥാവിഷ്ടചേതനഃ
പ്രേമത്തിൽ ആകുലനായ മനസ്സോടെ, അവൻ ഗൗരിയെ നോക്കി.
ദദര്ശാഗ്രേ തു സന്നദ്ധം മന്മഥം കുസുമായുധമ്
അവൻ മുന്നിൽ, പൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ വില്ലുമായി സജ്ജമായിരിക്കുന്ന മന്മഥനെ കണ്ടു.
താര്തീയം ചക്ഷുരുന്മീല്യ ദദാഹ മകരധ്വജമ്
മൂന്നാമത്തെ കണ്ണ് തുറന്ന്, മകരധ്വജനെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിച്ചു.
അനുജ്ഞയാ തതഃ പിത്രോസ്തപഃ കര്തുമഗാദ്വനമ്
അപ്പനമ്മമാരുടെ അനുമതിയോടെ, അവൻ വനംകയറി തപസ് നടത്തി.
തദ്ഭസ്മനാ തു പുരുഷം ചിത്രാകാരം ചകാര സഃ
ആ ഭസ്മം ഉപയോഗിച്ച്, അത്ഭുതരൂപമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ അവൻ ഉണ്ടാക്കി.
മഹാബലോ ഽതിതേജസ്വീ മധ്യാഹ്നാര്കസമപ്രഭഃ
അവൻ അതിമഹാശക്തനും അതിശക്തമായ തേജസ്സും ഉച്ചവെയിലുപോലെയുള്ള പ്രകാശവും ഉള്ളവനായിരുന്നു.
സ്തുഹി വാല മഹാദേവം സ തു സര്വാര്ഥസിദ്ധിദഃ
കുഞ്ഞേ, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും നല്കുന്ന മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചുകൊൾക.
നനാമ ശതശോ രുദ്രം ശതരുദ്രിയമാജപന്
ശതരുദ്രീയമെന്ന സ്തോത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ നൂറുകണക്കിന് പ്രാവശ്യം രുദ്രനു നമസ്കരിച്ചു.
വരേണ ച്ഛന്ദയാമാസ വരം വവ്രേ സ ബാലകഃ
അവൻ ഇഷ്ടംപോലുള്ള ഒരു വരം നൽകാൻ സമ്മതിച്ചു; ആ ബാലൻ തനിക്കിഷ്ടമായ വരം തെരഞ്ഞെടുത്തു.
തദസ്ത്രശസ്ത്രമുഖ്യാനി വൃഥാ കുര്വന്തു നോ മമ
എന്റെ നേരെ വരുന്ന എല്ലാ പ്രധാനായുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും ഫലഹീനമാകട്ടെ.
ഷഷ്ടിവര്ഷസഹസ്രാണി രാജ്യമസ്മൈ ദദൌ പുനഃ
അവനു വീണ്ടും അറുപതിനായിരം വർഷത്തേക്ക് രാജ്യം സമ്മാനിച്ചു.
യദുവാച തതോ നാമ്നാ ഭണ്ഡോ ലോകേഷു കഥ്യതേ
അത് മുതൽ ലോകങ്ങളിൽ അവനെ ഭണ്ഡൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
ദത്ത്വാസ്ത്രാണി ച ശസ്ത്രാണി തത്രൈവാന്തരധാച്ച സഃ
അവനു ആയുധങ്ങളും വാളുകളും നൽകി, അവിടെത്തന്നെ അദൃശ്യനായി.
തസ്മാദ്രൌദ്രസ്വഭാവോ ഹി ദാനവശ്ചാഭവത്തതഃ
അവനിൽ നിന്ന് അതിക്രൂരസ്വഭാവമുള്ള ഒരു ദാനവൻ ജനിച്ചു.