നിഷ്ഠുരൈഃ കിം വൃഥാലാപൈഃ കണ്ഠശോഷണഹേതുഭിഃ
നാം എന്തിന് കഠിനവും വ്യർത്ഥവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് കണ്ഠം ഉണക്കണം?
യൂയം തഥാമീ നിതരാമത്ര ഹി ക്ലേശഭാഗിനഃ
നിങ്ങളും ഇവരും ഇവിടെ സത്യത്തിൽ ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടവരാണ്.
മമ ഹസ്തേ പ്രദാതവ്യം സുധാപാത്രമനുത്തമമ്
അനുപമമായ അമൃതപാത്രം എന്റെ കൈയിൽ സമർപ്പിക്കണം.
പീയൂഷകലശം തസ്യൈ ദദുസ്തേ മുഗ്ധചേതസഃ
മനസ്സിൽ ആശ്ചര്യത്തോടെ അവർ അവള്ക്ക് അമൃതകലം നൽകി.
സുരാണാമസുരാണാം ച വൃഥക്പങ്ക്തിം ചകാര ഹ
ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും അവൾ വ്യാജമായ ഒരു നിര ഒരുക്കി.
തൂഷ്ണീം ഭവന്തു സര്വേ ഽപി ക്രമശോ ദീയതേ മയാ
എല്ലാവരും മൗനത്തിലിരിക്കുക; ഞാൻ ക്രമമായി വിതരണം ചെയ്യും.
സാ തു സംമോഹിതാശ്ലേഷലോകാ ദാതും പ്രചക്രമേ
ലോകങ്ങളെ ആകർഷിച്ച് അവൾ വിതരണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
കമനീയവിഭൂഷാഢ്യാ കലാ സാ പരമാ ബഭൌ
ആ മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങളാൽ അണിഞ്ഞ പരമശക്തി അതിവിശിഷ്ടമായി പ്രകാശിച്ചു.
സുധാം താം ദേവതാപങ്ക്തൌ പൂര്വം ദര്വ്യാ തദാദിശത്
അവൻ ആ അമൃതം ആദ്യം ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിന് കരണ്ടി കൊണ്ട് ഒഴിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
പീതാമൃതശിരോമാത്രം തസ്യ വ്യോമ ജഗാമ ച
പച്ചമഞ്ഞ അമൃതം തലപൂരിപ്പോലുള്ള അളവിൽ മാത്രം ആകാശത്തേക്ക് എത്തി.
അസുരാണാം പുരഃ പാത്രം സാനിനായ തിരോദധേ
അവൻ അമൃതം നിറച്ച പാത്രം അസുരന്മാരുടെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്നു, പിന്നെ അതു മറച്ചു.
ഉദ്വേലം കേവലം ക്രോധം പ്രാപ്താ യുദ്ധചികീര്ഷയാ
അവർക്കെല്ലാം നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത കോപം നിറഞ്ഞു, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി.
ദുര്വലൈരസുരൈഃ സാര്ധം സമയുദ്ധ്യന്ത സായുധാഃ
ബലഹീനമായ അസുരന്മാരോടൊപ്പം ആയുധധാരികൾ ചേർന്ന് യുദ്ധം നടത്തി.
ദിഗന്താന്കതിചിജ്ജഗ്മുഃ പാതാലം കതിചിദ്യയുഃ
ചിലർ ദിക്കുകളുടെ അറ്റത്തേക്ക് പോയി, ചിലർ പാതാളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
ആത്മീയാം ശ്രിയമാജഹ്രേ ശ്രീകടാക്ഷ സമീക്ഷിതഃ
ശ്രീദേവിയുടെ കനിവ് ലഭിച്ച്, അവൻ തന്റെ സമ്പത്ത് വീണ്ടും നേടി.
ത്രൈലോക്യം പാലയാമാസ പൂര്വവത്പൂര്വദേവജിത്
മുൻപത്തെ ദേവന്മാരെ ജയിച്ച്, അവൻ മൂന്നു ലോകവും പഴയപോലെ കാത്തു.
യഥാകാമം ചരന്തി സ്മ സര്വദാ ഹൃഷ്ടചേതസഃ
അവർ എപ്പോഴും മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു.
വിസ്മിതഃ കാമചാരീ തു കൈലാസം നാരദോ ഗതഃ
ആശ്ചര്യത്തോടെ സഞ്ചാരിയായ നാരദൻ കൈലാസത്തിലേക്ക് പോയി.
തേന സംഭാവ്യമാനോ ഽസൌ തുഷ്ടോ വിഷ്ടരമാസ്ത സഃ
അവനാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ദീർഘമായി ഇരുന്നു.
പപ്രച്ഛ പാര്വതീജാനിഃ സ്വച്ഛസ്ഫടികസന്നിഭഃ
വെളുത്ത സ്ഫടികംപോലെ തിളങ്ങുന്ന പാർവതീകുമാരൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.
കലഹപ്രിയ ദേവര്ഷേ കിം വൃത്തം തത്ര നാകിനാമ്
കലഹം ഇഷ്ടമുള്ള ദേവർഷേ, അവിടെ ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചു?
കിം വാപ്യമൃതവൃത്താന്തം വിഷ്ണുനാ വാപി കിം കൃതമ്
അമൃതത്തിന്റെ കഥയോ, അല്ലെങ്കിൽ വിഷ്ണു ചെയ്തത് എന്താണോ, അതോ?
ഉവാച വിസ്മയാവിഷ്ടഃ പ്രസന്നവദനേക്ഷണഃ
ആശ്ചര്യത്തിൽ മുഴുകി, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.
തഥാപി പരിപൃഷ്ടേന മയാ തദ്വക്ഷ്യതേ ഽധുനാ
എങ്കിലും നീ ചോദിച്ചതിനാൽ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ അതു പറയാം.
ആദിനാരായമഃ ശ്രീമാന്മോഹിനീരൂപമാദധേ
ആദിനാരായണൻ മഹിമയോടെ മോഹിനിയുടെ രൂപം എടുത്തു.
സുരാസുരാഃ സമാലോക്യ വിരതാഃ സമരോധ്യമാത്
അത് കണ്ട ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും യുദ്ധം നിർത്തി.
കൃത്വാ താമേവ മധ്യസ്ഥാമര്പയാമാസുരഞ്ജസാ
അവൻ അതേ വസ്തു മധ്യഭാഗത്ത് വെച്ച് ആഹ്ലാദത്തോടെ അർപ്പിച്ചു.
ദേവേഭ്യ ഏവ പീയൂഷമശേഷം വിതതാര സാ
അവൾ ആ അമൃതം ദേവന്മാർക്കായി മുഴുവനും പകർന്നു.
ജ്വലന്മന്യുമുഖാ ദൈത്യാ യുദ്ധായ പുനരുത്ഥിതാഃ
കോപം കൊണ്ട് മുഖം ജ്വലിച്ച അസുരന്മാർ വീണ്ടും യുദ്ധത്തിനായി എഴുന്നേറ്റു.
പരാജിതാ മഹാദൈത്യാ നഷ്ടാഃ പാതാലമഭ്യയുഃ
വലിയ അസുരന്മാർ തോറ്റു നശിച്ച് പാതാളത്തിലേക്ക് പോയി.