തസ്മാദക്ഷരമവ്യക്തം സാമ്യേ സ്ഥിത്വാ ഗുണാത്മകമ്
അതിനാൽ, ഗുണങ്ങളാൽ രൂപം കൊണ്ട, അക്ഷരവും അവ്യക്തവുമായത് സമത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
തതഃ പ്രപത്സ്യതേ വ്യക്തം ക്ഷേത്രക്ഷേത്രജ്ഞയോര്ദ്വയോഃ
അത് മുതൽ, ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും ക്ഷേത്രജ്ഞന്റെയും അനുഭവമായി വ്യക്തമായത് ഉദിക്കുന്നു.
മഹദാദ്യം വിശേഷാന്തം ചതുര്വിംശഗുണാത്മകമ്
മഹത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകതയിലേക്കുള്ള ഇരുപത്തിനാലു ഗുണങ്ങളാൽ രൂപം കൊണ്ട ഘടകങ്ങളുണ്ട്.
ആദിദേവഃ പ്രധാനസ്യാനുഗ്രഹായ പ്രജക്ഷതേ
പ്രധാനത്തിന് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആദിദേവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.
അനാദിസംയോഗയുതൌ സര്വം ക്ഷേത്രജ്ഞമേവ ച
ആദ്യകാലം മുതൽ ചേർന്നിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടും, എല്ലാം, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ തന്നെയാണ്.
അപ്രത്യയമമോഘം ച സ്ഥിതാവുദകമത്സ്യവത്
തെറ്റില്ലാത്തതും ഉറപ്പുള്ളതുമായ ഇവ രണ്ടും വെള്ളത്തിലും മീനിലും പോലെ ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.
അജ്ഞാ ഗുണൈഃ പ്രവര്ത്തന്തേ രജഃസത്ത്വതമോ ഽഭിധൈഃ
അജ്ഞാനം ഗുണങ്ങളായ രാജസ്, സത്ത്വം, തമസ് എന്നിവയിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
വിശേഷതാം ചേന്ദ്രിയതാം ച യാതി ഗുണാവസാനൌഷധിഭിര്മനുഷ്യഃ
ഗുണങ്ങളുടെ പര്യവസാനത്തിലും ഔഷധങ്ങളുടെ സഹായത്താലും മനുഷ്യൻ വ്യത്യസ്തതയും ഇന്ദ്രിയാവസ്ഥയും നേടുന്നു.
രജഃ സത്ത്വതമോവ്യക്താ വിധര്മാണഃ പരസ്പരമ്
രാജസ്, സത്ത്വം, തമസ് എന്നിവ അവ്യക്തമായിരിക്കുമ്പോഴും പരസ്പരം വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്.
സംസിദ്ധകാര്യകരണാ ഉത്പദ്യന്തേ ഽഭിമാനിനഃ
സമ്പൂർണ്ണമായ പ്രവർത്തനങ്ങളോടും ഉപകരണങ്ങളോടും കൂടിയവ സ്വയം അഭിമാനത്തോടെ ജനിക്കുന്നു.
പ്രാക്സൃതൌ യേ ത്വസുവഹാഃ സാധകാശ്ചാപ്യസാധകാഃ
സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പ് ജീവനെ വഹിച്ചവരിൽ കഴിവുള്ളവരും അകഴിവുള്ളവരുമുണ്ട്.
കാര്യാണി പ്രതിപത്സ്യന്തേ ഉത്പത്സ്യന്തേ പുനഃ പുനഃ
അവർ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും ചെയ്യും.
ആരപ്സംതേ ഹി ചാന്യോന്യം വരേണാനുഗ്രഹേണ വാ
അവരവരെ തമ്മിൽ ഇഷ്ടപ്രകാരം അല്ലെങ്കിൽ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടോ സമീപിക്കുന്നു.
ഗുണാസ്തം പ്രതിധീയന്തേ തസ്മാത്തത്തസ്യ രോചതേ
ഗുണങ്ങൾ അതിലേയ്ക്ക് ചേർക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ട് അതിന് അതു ഇഷ്ടമാണ്.
താന്യേവ പ്രതിപദ്യന്തേ സൃജ്യമാനാഃ പുനഃ പുനഃ
അവയേ തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സ്വീകരിക്കുന്നു.
തദ്ഭാവിതാഃ പ്രപദ്യന്തേ തസ്മാത്തത്തസ്യ രോചതേ
അതിനിൽ മനസ്സു നിമഗ്നരായി അതിലേക്ക് എത്തുന്നു; അതുകൊണ്ട് അതിന് അതു ഇഷ്ടമാണ്.
വിപ്രയോഗശ്ച ഭൂതാനാം ഗുണേഭ്യഃ സംപ്രവര്ത്തതേ
ഭൂതങ്ങളുടെ വേർപാട് ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
സമാസാദേവ വക്ഷ്യാമി ബ്രഹ്മണോ ഽഥ സമുദ്ഭവമ്
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഉത്ഭവം സംക്ഷിപ്തമായി പറയും.
പ്രധാനപുരുഷാഭ്യാം തു ജായതേ ച മഹേശ്വരഃ
പ്രധാനനും പുരുഷനും ചേർന്ന് മഹേശ്വരൻ ജനിക്കുന്നു.
സൃജതേ സ പുനര്ലോകാനഭിമാന ഗുണാത്മകാന്
അവൻ ഗുണങ്ങളോടും അഭിമാനത്തോടും കൂടിയ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
യുഗപത്സംപ്രവര്ത്തന്തേ ഭൂതാന്യേവേന്ദ്രിയാണി ച
അപ്പോഴേ തന്നെ ഭൂതങ്ങളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും പ്രവർത്തനത്തിലാകുന്നു.
കീര്ത്ത്യതോ വോ യഥാപൂര്വം തഥൈവാപ്യുപധാര്യതാമ്
മുന്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ഇതും മനസ്സിലാക്കണം.
തസ്മിന്സത്രേ ഽവഭൃഥം പ്രാപ്യ ശുദ്ധാഃ പുണ്യം ലോകമൃഷയഃ പ്രാപ്നുവന്തി
ആ യാഗത്തിൽ അവസാനസ്നാനം കഴിച്ച ശേഷം ശുദ്ധരായ ഋഷിമാർ പുണ്യലോകം നേടുന്നു.
ത്യക്ത്വാ ദേഹാനായുഷോംഽതേ കൃതാര്ഥാഃ പുണ്യം ലോകം പ്രാപ്യ മോദധ്വമേവമ്
ജീവിതാവസാനത്ത് ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് കൃതാർത്ഥരായി പുണ്യലോകം പ്രാപിച്ച് സന്തോഷിക്കുക.
ജഗ്മുശ്ചാവഭൃഥസ്നാതാഃ സ്വര്ഗം സര്വേ തു സത്രിണഃ
അവസാനസ്നാനം കഴിച്ച എല്ലാ യജ്ഞകർമ്മക്കാർക്കും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി.
ആയുഷോംഽതേ തതഃ സ്വര്ഗം ഗന്താരഃ സ്ഥ ദ്വിജോത്തമാഃ
ജീവിതാവസാനത്ത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകും.
അനുഷങ്ഗ ഉപോദ്ധാത ഉപസംഹാര ഏവ ച
ബന്ധം, ആരംഭം, സമാപനം ഇവയുണ്ട്.
ഉവാച ഭാഗവാന്സക്ഷാദ്വായുലോകഹിതേ രതഃ
വായുവിന്റെ ലോകക്ഷേമത്തിൽ ലീനനായ ഭഗവാൻ നേരിട്ട് പ്രസംഗിച്ചു.
തത്പ്രസാദം ച സംസിദ്ധം ഭൂതോത്പത്തിലയാന്വിതമ്
ഭൂതങ്ങളുടെ ഉത്പത്തി ലയങ്ങളോടെയും കൂടിയ സമ്പൂർണ്ണമായ അനുഗ്രഹം അതാണ്.
സമ്യഗ്വിദിത്വാ മേധാവീ ന മോഹമധിഗച്ഛതി
ശരിയായി അറിഞ്ഞാൽ ബുദ്ധിമാൻ ഭ്രമത്തിൽപ്പെടുന്നില്ല.