ജനങ്ങൾ വീണ്ടും മോഹം മൂലം ധർമ്മം പാലിച്ചില്ല. ഈ അവസ്ഥയെ ബ്രഹ്മാവ്, തന്റെ ജ്ഞാനത്താൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് യജ്ഞം, അധ്യയനം, ദാനം, ദാനഗ്രഹണം തുടങ്ങിയ കര്മ്മങ്ങൾ ഓരോരുത്തർക്കും നിയോഗിച്ചു. മൃഗസംരക്ഷണം, വ്യാപാരം, കൃഷി എന്നിവയും ജനങ്ങൾക്ക് നൽകി. വീണ്ടും ബ്രാഹ്മണൻമാർക്കും ക്ഷത്രിയന്മാർക്കും വൈശ്യന്മാർക്കും പൊതുവായ കര്മ്മങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് നിശ്ചയിച്ചു. ഇവരൊക്കർക്കും പരസ്പരം അനുയോജ്യമായ ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ അവിടുത്തെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ലഭിച്ചു. യജ്ഞാദികൾ ചെയ്യേണ്ട സ്ഥാനം, ദ്വിജന്മാർക്ക്, പ്രജാപതികളുടെ സന്തതികൾക്കാണ് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്. വൈശ്യന്മാർക്ക്, തങ്ങളുടെ തനത് തൊഴിൽ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർക്കാണ് മരുത് സ്ഥാനമായത്. സദാചാരികൾക്കും ശുദ്ധമായി കര്മ്മം ചെയ്യുന്നവർക്കും ഇതാണ് വർണങ്ങളുടെ യഥാസ്ഥാനം. വർണങ്ങൾ ഇങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ആശ്രമങ്ങളെയും ക്രമീകരിച്ചു. മുമ്പുപോലെ നാലു ആശ്രമങ്ങൾ ഭഗവാൻ സ്ഥാപിച്ചു. ഈ ആശ്രമങ്ങളിൽ വസിച്ച് തങ്ങൾക്കുള്ള കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നവർ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് അവർക്കായി വ്യക്തമായ ധർമ്മങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചു. മുമ്പ്, ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം നാലു വർണങ്ങൾക്കും പൊതുവായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇനി ഞാൻ അവയുടെ ക്രമം, വ്രതങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ എന്നിവ വിശദമായി പറയാം. ഗൃഹസ്ഥന്റെ കര്മ്മങ്ങൾ ഇതാണ്: ഗുരുസേവയും ഭിക്ഷാടനവും വിദ്യാർത്ഥിയായവരുടെ കര്മ്മങ്ങൾ. വാനപ്രസ്ഥന്മാർക്ക്, പ്രഭാതസന്ധ്യയും സായംസന്ധ്യയും, സ്നാനവും, അഗ്നിഹോത്രവും നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജാഗ്രത, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, ജീവികളോടുള്ള ദയ, ക്ഷമ—ഇവയാണ് അവരുടെ ധർമ്മങ്ങൾ. സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് ഈ പത്തുവിധ ധർമ്മങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഓരോരുത്തരും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥാനങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് വിശദമായി നിർദ്ദേശിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഗുരുകുലത്തിൽ വസിക്കുന്നവരുടെ സ്ഥാനം സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്ക് പ്രജാപത്യസ്ഥാനം, സന്ന്യാസികൾക്ക് ബ്രഹ്മലയമാണ് സ്ഥാനം. മറ്റ് ആശ്രമങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങൾ ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്താണ് സ്ഥാപിതമായത്. പിതൃയാനത്തിന്റെ മാർഗങ്ങൾ നാലാണ്. പിതൃയാനത്തിൽ പോകുന്നവർക്ക് ചന്ദ്രൻ തന്നെയാണ് ദ്വാരം എന്ന് പറയുന്നു. വർണ്ണധർമ്മങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന ജീവികൾ വർദ്ധിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ തന്നെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന്, തനിക്കു തുല്യരായവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നെ അദ്ദേഹം മറ്റു മാനസപുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. ഇവർ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം, ഉപജീവനം എന്നിവ കൈവരിക്കുന്നവരായിരുന്നു. കാലാനുസൃതമായും ധർമ്മാനുസൃതമായും, ഈ ജീവികൾ അവരാൽ വർദ്ധിച്ചു. തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് വിവിധ മാനസപുത്രന്മാരെ ധ്യാനിച്ച് സൃഷ്ടിച്ചു. ഒരു പഴയ കല്പത്തിൽ ദേവന്മാരോടു തുടങ്ങുന്ന സന്തതികളായ ജീവികൾ ആദ്യം ഉണ്ടായി. മന്വന്തരാനുക്രമത്തിൽ ആ ജീവികൾ ആദ്യം ഏറ്റവും ചെറുപ്പമായവരായിരുന്നു. അപ്പോൾ, അവർക്ക് കർമ്മങ്ങൾ—ധാർമ്മികവും അധാർമ്മികവുമായവ—കൂടി, അവ കുറയാതെ നിലനിന്നു. ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതൃവർഗ്ഗങ്ങൾ, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, മനുഷ്യർ—ഈ ജീവികൾക്ക് പോഷണമുണ്ടാക്കാനായി ആത്മജ്ഞാനിയായ ബ്രഹ്മാവ് അവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. ആ ശരീരത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ഫലങ്ങളെയും, അവയുടെ കാരണങ്ങളെയും കൂട്ടി, അവിടെ നിന്ന് ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതൃവർഗ്ഗങ്ങൾ, മനുഷ്യർ എന്നിങ്ങനെയുള്ള നാലു വിഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായി. പിന്നെ, ആ ഏകത്വം പ്രാപിച്ച ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന്, അന്ധകാരം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ഭാഗം ഉത്ഭവിച്ചു.