സമയത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ പ്രവാഹവും ത്രേതായുഗത്തിന്റെ സ്വാധീനവും മൂലം, ആ കാലഘട്ടത്തിൽ വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ഔഷധികളും ശക്തിക്ക് അനുസരിച്ച് ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച ജീവികൾ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു; അവർ വീണ്ടും ജനിച്ച് ത്രേതായുഗത്തിൽ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മുൻജന്മങ്ങളിൽ അവർ നേടിയ ഗുണവും ദോഷവും അവരെ ആകൃതിയാക്കി. അവർ ലോഭരഹിതരായി, ആത്മസംയമനം പാലിച്ച്, മുമ്പ് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ ഇടയിൽ പാർത്തു. അവർ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു, അവരുടെതിൽ ദുർബലരായവരും അതേപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു. ഇങ്ങനെ, പരസ്പര വിരോധവും സംഘർഷവും ഉണ്ടായപ്പോൾ, അവർ പിടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മണൽ കൈയിലൂടെയൊഴുകി പോകുന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷരായി. പിന്നെ അവർ വീണ്ടും പഴം, പൂവ്, വേര് എന്നിവയിലൂടെ അവയെ പിടിച്ചു. എന്നാൽ, വിശപ്പിന്റെ പിടിയിൽ എല്ലാവരും സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവിനോടു പോയി. അനുഗ്രഹീതനായ സ്വയംഭു ബ്രഹ്മാ അവരുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, ഔഷധികൾ ഭൂമിയിൽ ഉൾക്കൊണ്ടതും തിരിച്ചുനൽകി. അവിടെ, ഭൂമിയെ പാൽകറക്കി വിത്തുകൾ അതിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ വിതറപ്പെട്ടു. ഔഷധികൾ പഴങ്ങൾ പാകമായതിനു ശേഷം ഏഴു നിമിഷങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായി നിലനിന്നു. പ്രിയംഗവ, ഉദാര, കോരദുഷ, സവമക, ഹരികാ, ചരക, ഗമ—ഈ പതിനേഴും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ശ്യാമക, നിവാര, ജർതില, ഗവേദുക—ഇവയും ചേർന്ന് ഗ്രാമ-കാണാന്റെയും പതിനാലു ഔഷധികൾ ആകുന്നു. ഇവയെല്ലാം, ഗ്രാമത്തിലും കാടിലും വളരുന്നവ, ഉഴവുചെയ്ത് കൃഷി ചെയ്യുന്നവയല്ല. അവയുടെ വേരുകളും പഴങ്ങളും ഇലകളും ഉപയോഗിച്ച് അവയെ എടുത്ത്, ലഭ്യമായ പഴം കൊണ്ടു പോഷണം നേടി. ഈ ഔഷധികൾ കാലാനുസൃതമായി പൂവും പഴവും കൊണ്ട് ജനിച്ചു. അവരുടെ ഉപജീവനത്തിനായി ബ്രഹ്മാവ് ഒരു ഉപാധി ചിന്തിച്ചു. അന്ന് മുതൽ കൃഷിചെയ്യുന്ന ഔഷധികൾ ഉദ്ഭവിച്ചു. പരസ്പരം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അതിരുകൾ ബ്രഹ്മാവ് സ്ഥാപിച്ചു. മറ്റുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ ക്ഷത്രിയന്മാരെ നിയോഗിച്ചു. സത്യം, യാഥാർത്ഥ്യം, ശാശ്വതത്വം ബ്രഹ്മാവ് നിങ്ങൾക്കായി സ്ഥാപിച്ചു. ഭൂമിയിൽ സ്ഥിരതയോടെ പാർക്കുന്നവർ സ്വന്തമായി സമ്പാദിച്ചതെല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. സേവനത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി, ദൗത്യങ്ങൾക്കായി ഓടിനടന്നവരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവ്, പരമേശ്വരൻ, അവരവരുടെ കർമ്മങ്ങളും കടമകളും നിശ്ചയിച്ചു. പിന്നെയും മോഹത്താൽ ജനങ്ങൾ ആ ധർമ്മം പാലിച്ചില്ല. ബ്രഹ്മാവ് എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി. ബ്രഹ്മാവ് യജ്ഞം, പഠനം, ദാനം, ദാനഗ്രഹണം എന്നിവയുടെ കര്മ്മങ്ങൾ നിയോഗിച്ചു. മൃഗസംരക്ഷണം, വ്യാപാരം, കൃഷി എന്നിവ ജനങ്ങൾക്ക് നൽകി. ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ എന്നിവർക്കായി പൊതുവായ കര്മ്മങ്ങളും വീണ്ടും നിയോഗിച്ചു. ഇവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും പരസ്പരം തൊഴിലിലൂടെ ഉപജീവനം നൽകി. ദ്വിജന്മാർക്കുള്ള യാഗസ്ഥലം പ്രജാപതികളുടെ വംശജന്മാർക്കാണെന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. വൈശ്യർക്കായി മരുത് സ്ഥലം, സ്വതന്ത്രമായി ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്കാണ്. ധാർമ്മികരും യോഗ്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്കുള്ള വർണ്ണസ്ഥിതികൾ ഇവയാണ്. ഇങ്ങനെ, വർണ്ണങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ആശ്രമങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചു.