ഇവിടെ നഗരത്തിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗം ചെറുതും കട്ടിയില്ലാത്തതും എന്നപോലെ വളരെ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു. നഗരത്തിന്റെ വ്യാസത്തിന്റെ പാതി ഭാഗം 'ക്ഷേത്രം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു; അതിനുമുകളിലായി 'പാന' സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. നഗരത്തിന്റെ പരമാവധി അതിരിനീളം രണ്ടു ക്രോഷമാണ്; വയലിന്റെ അതിരാകട്ടെ നാലു ധനുസ് അളവാണ്. ഗ്രാമത്തിലെ പ്രധാന റോഡ് ഇരുപത് ധനുസ് നീളമുണ്ട്; അതിരുവഴി പത്ത് ധനുസ്. ഈ വഴികൾ മനുഷ്യർക്കും കുതിരകൾക്കും രഥങ്ങൾക്കും ആനകൾക്കും തടസ്സമില്ലാതെ കടക്കാവുന്നവയാണ്. നഗരത്തിൽ മൂന്ന് പ്രധാന വീഥികളും, അവയ്ക്ക് പുറമെ കുറെ ഉപവീഥികളും രണ്ട് ചിറകുവഴികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദീർഘനിരന്തരമായി നടക്കാവുന്ന പാത അറുപത്താറ് അളവിൽ നീളുന്നു; ഈ പാതയെ പദചാരികളുടെ പാത എന്നിങ്ങനെയാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്. ഈ സ്ഥലങ്ങൾ എല്ലാം നിശ്ചയിച്ചശേഷം, വീടുകളും മറ്റും പണിയാൻ ആരംഭിച്ചു. ഇങ്ങനെ നിർമ്മാണം തുടങ്ങുമ്പോൾ അവർ ആവർത്തിച്ച് ആലോചിക്കുകയും പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, മറ്റുള്ളവരും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി; അങ്ങനെ അറ്റത്തേക്ക് കടന്നവരും. അവർ നിർമ്മിച്ച ശാഖകൾ 'ശാഖ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവയെ 'ശാലകൾ' എന്നും അവയുടെ സ്വഭാവം 'ശാല' എന്നതായും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ വീടുകൾ, ശാലകൾ, കൊട്ടാരങ്ങൾ എന്നിവക്ക് ഈ പേരുകൾ ലഭിച്ചു. അതേസമയം, തേനിനൊപ്പം തന്നെ, ആഗ്രഹസാഫല്യവൃക്ഷങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ, ത്രേതായുഗത്തിൽ ആ ശാലകളുടെ സിദ്ധി പ്രസിദ്ധമായി. അപ്പോഴാണ് മഴവെള്ളവും ഭൂമിയിൽ കയറിയ വെള്ളവും, ഭൂമിയിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ വീണ ചെറിയ വെള്ളത്തുള്ളികളും, ഈ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പൂക്കളും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും ഉള്ള ഔഷധസസ്യങ്ങൾ ജനിച്ചു. കാലാനുസൃതമായി പൂക്കളും പഴങ്ങളും തരുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും കുറ്റിച്ചെടികളും ഉദിച്ചു. ത്രേതായുഗാരംഭത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഈ ഔഷധസസ്യങ്ങളിലൂടെയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. കാലക്രമവും ത്രേതായുഗത്തിന്റെ സ്വാധീനവും മൂലം, വൃക്ഷങ്ങളും കുറ്റിച്ചെടികളും ഔഷധസസ്യങ്ങളും ശക്തി അനുസരിച്ച് ഓരോരുത്തരും പിടിച്ചെടുത്തു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച ജീവികൾ, വീണ്ടും ജനിച്ച് ത്രേതായുഗത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവർക്ക് മുൻജന്മങ്ങളിലെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് പുണ്യവും പാപവും ഉണ്ടായി. ലോഭം വിട്ടു, ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിച്ച് അവർ പണ്ടു ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നവരോടൊപ്പം പാർന്നു. അവർ പ്രവർത്തിച്ചു; അവരെക്കാൾ ദുർബലരായവരും അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു. അങ്ങനെ പരസ്പരവിരോധവും സംഘർഷവും ഉണ്ടായി. ഒടുവിൽ, അവർ പിടിച്ചുനിൽക്കവേ, കൈയിലുണ്ടായ മണൽപോലെ അപ്രത്യക്ഷരായി. പിന്നെ, അവർ പഴങ്ങളും പൂക്കളും കിഴങ്ങുകളും ഉപയോഗിച്ച് വീണ്ടും പിടിച്ചെടുത്തു. പിന്നീട്, വിശപ്പിൽ പെടുന്നവർ എല്ലാവരും സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവിനോട് സമീപിച്ചു. ആ ഭാഗ്യവാൻ ബ്രഹ്മാവു അവരുടെ മനസ്സിലുണ്ടായ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, ഭൂമി ഔഷധസസ്യങ്ങൾ നഷ്ടമാക്കിയതറിഞ്ഞ്, അവയെ വീണ്ടും പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. ബ്രഹ്മാവു ഭൂമിയെ പാൽപോലെ ചുരണ്ടി വിത്തുകൾ മണ്ണിന്റെ മേൽ വിതറി. ഔഷധസസ്യങ്ങൾ പഴുത്തശേഷം ഏഴു ഘട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലനിന്നു. പ്രിയംഗവ, ഉദര, കോരഡുഷ, സവമക, ഹരിക, ചരക, ഗമ—ഇങ്ങനെ പതിനേഴു ഔഷധസസ്യങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ശ്യാമക, നിയാര, ജർതില, ഗവേദുക—ഇവയും ഉൾപ്പെടെ ഗ്രാമത്തിലും കാടിലും വളരുന്ന പതിനാലു ഔഷധസസ്യങ്ങൾ അറിയപ്പെടുന്നു. ഈ ഗ്രാമ-കാടിലെ പതിനാലും ഉഴുവ് ഉപയോഗിച്ച് കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്നവയല്ല. ഇങ്ങനെ, നഗരത്തിന്റെ രൂപീകരണവും വീടുകളുടെ സ്ഥാപനം മുതൽ ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയും, മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവും, അവരിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കരുണയും, പ്രകൃതിയുടെ ദാനം എന്നിങ്ങനെയാണ് ഈ കഥ പുരാണത്തിൽ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.