ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ആദിമ മനുഷ്യരെയും, പിതൃകൾ പോലുള്ള മഹാപിതൃകളെയും സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന് പറയുന്നു. യജ്ഞങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഋഗ്, യജുര്, സാമവേദങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നാണ് ദേവതകളും, സപ്തർഷികളും, പിതൃകളും, മനുഷ്യരും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. അപ്പോൾ യക്ഷന്മാരും, പിശാചുകളും, ഗന്ധർവരുമ്, അപ്സരസുകളും ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു. നാശവശമായതും അനാശവശമായതും, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ ജീവികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ച് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയുടെ മൂന്നു രൂപങ്ങളെയും അവിടുത്തെ അഖണ്ഡമായതും വ്യത്യസ്തമായതും എന്നിങ്ങനെ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സദ്ഗുണത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, സമദർശനം ഉള്ളവർ, പ്രവൃത്തികൾ അതതിന്റെ സ്വഭാവപ്രകാരമാണ് എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ‘ദിവ’ എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ച് മഹാപ്രഭു ഈ അഞ്ചു സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടാക്കി. അവ രാത്രി ജനിക്കാറില്ല; വീണ്ടും, പ്രഭു അവയെ പിന്വലിക്കുന്നു. മഹത്തിനെ തുടക്കംകൂടി, പ്രത്യേകതയിൽ അവസാനിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായവയാണ്. നദികളും, സമുദ്രങ്ങളും, ആയിരക്കണക്കിന് പർവതങ്ങളും ഈ സൃഷ്ടിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ ബ്രഹ്മാ-വനത്തിൽ, അപ്രത്യക്ഷനായ ബ്രഹ്മാവ്, സർവ്വജ്ഞനായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. ബുദ്ധിയുടെ ആകെ, അന്തഃകരണത്തിന്റെ ഗുഹയോടൊപ്പം നിലനിൽക്കുന്നു. പുണ്യവും പാപവും, പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, സൗഖ്യവും ദുഃഖവും ഫലമായി നൽകുന്നു. ഈ ബ്രഹ്മാ-വനം, ബ്രഹ്മാ-വൃക്ഷത്തോടു ചേർന്നതാണ്. തത്വചിന്തകർ ഇതിനെ ആദിമവസ്തു, പ്രകൃതി, മായാ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ മൂന്നു ആദി സൃഷ്ടികൾ, ഉദ്ദേശമില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടവയാണ്. വ്യത്യാസത്തിൽ നിന്ന് ഈ സൃഷ്ടികൾ വരുന്നു; ബ്രഹ്മാവാണ് അവയുടെ ഉത്ഭവം എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. സൃഷ്ടികൾ പരസ്പരം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; കാരണത്തെ ജ്ഞാനികൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. ദിശകളെ അവന്റെ ചെവി, ഭൂമിയെ അവന്റെ പാദം എന്ന് അറിഞ്ഞുകൂടേ; അതിവ്യത്യസ്ത സ്വഭാവമുള്ള അവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ചലനക്കാരനാണ്. അവന്റെ ഉരുമുകളിൽ നിന്ന് വൈശ്യർ, പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് ശൂദ്രർ; എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് തന്നെ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ, അവൻ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ ലോകങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകത്തെ, തിരികെ വരാത്ത പഥം, പ്രാപിക്കുന്നു. അവരും ബ്രഹ്മാവിനെ പോലെ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും സമമായവരായി മാറുന്നു. സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആദിമം തന്നെ വ്യാപിക്കുന്നു. ഉറക്കത്തിൽ പോലും, ഉദ്ദേശമില്ലാതെ ബോധം ഉണരുന്നതുപോലെ. പിന്വലിക്കുമ്പോൾ, അവയുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഊർജ്ജമുള്ളവർക്കു അതല്ല. ബ്രഹ്മാ ലോകത്തിൽ വൈവിധ്യം കാണുന്നവർക്കിടയിൽ, അവിടുത്തെ perfected ones സമഗുണവും, ശുദ്ധതയും, പാപരഹിതത്വവും ഉള്ളവരാണ്. പ്രകൃതി തന്നെ, ഈ നിയമപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പുനഃസൃഷ്ടി, കാരണമുള്ളവരുടെ ആത്മാവിനായി വീണ്ടും നടക്കുന്നു. അവിടുത്തെ, പുനർജനനത്തിൽ തിരികെ വരാത്തവർക്കു മോക്ഷപഥം ഉണ്ട്. ഉയരെ ചെന്നവരുടെ ആത്മാക്കൾ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ പുറപ്പെടുന്നു. കൽപ്പത്തിന്റെ നാശസമയത്തിൽ, അവിടുത്തെ ശിഷ്യന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, സർപ്പങ്ങൾ എന്നിവയും നിലനില്ക്കുന്നു. ഇവിടെ, സൂര്യന്റെ ആയിരം കിരണങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ, തുടർച്ചയായി, നൂറ് കിരണങ്ങൾ മൂന്നു ലോകങ്ങൾ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യമായി മഴക്കുറവിൽ ഉണങ്ങിയതും, അവ കിരണങ്ങളിൽ ചൂടുപിടിച്ചതും, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും, പുണ്യവും പാപവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ ജീവികളും നശിക്കുന്നു.