അപ്രത്യക്ഷവും, അചിന്ത്യവും, സ്വഭാവവും, ബ്രഹ്മവും, ശാശ്വതവും—ഇവയാണ് ആ മഹത്തായ tattvam. അത് വിഭജിക്കപ്പെടാത്തതും, ശുദ്ധവും, അക്ഷരവും, അനേകം സ്വഭാവങ്ങളുള്ളതുമാണ്. കൃതയുഗത്തിൽ പ്രവർത്തി ഇല്ല; അതിനാൽ ചെയ്യാത്ത പ്രവർത്തികൾ എങ്ങിനെയുണ്ടാകുമെന്നു ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ല. കേൾക്കേണ്ടതോ, കേട്ടതോ, നല്ലതോ, നല്ലതല്ലാത്തതോ—എല്ലാം ഒരുപോലെയാണ്. അതിനെ കാണാമോ, കേൾക്കാമോ, വാസനയറിയാമോ—ഏത് രീതിയിലും അതിന്റെ അനുഭവം സാധ്യമാണ്. അവൻ വെളിപ്പെടുത്താത്തതിനെ ആരാണ് അന്വേഷിക്കാൻ അർഹൻ? ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ, അതിനെ അവൻ തന്റെതായി കണക്കാക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും, എവിടെയെങ്കിലും, എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും, എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ detached ആയാലും, അതികമമായാലും, ജ്ഞാനത്തിൽ ആയാലും, അജ്ഞാനത്തിൽ ആയാലും, ഇഷ്ടമായാലും, അനിഷ്ടമായാലും—all these experiences—ഉയര്ന്നതും, അപ്രത്യക്ഷവുമായതും, താഴ്ന്നതും—അപ്രത്യക്ഷമായ ആ കർതാവിന്റെതാണ്. ഈ ഓരോ അനുഭവങ്ങളും, ഓരോ വ്യക്തിയും, വീണ്ടും വീണ്ടും, ട്രേതായുഗത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാ ഈ വാക്കുകൾ ആദിയിൽ, വൈവസ്വത മനുവിന്റെ ഇടവേളയിൽ പറഞ്ഞതാണ്. ഇവയാണ് സംഹിതകൾ, ഒന്ന് മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് ജനിച്ച് രൂപം കൊണ്ടത്. മുന്പ് കഴിഞ്ഞവ വീണ്ടും വീണ്ടും സംഭവിക്കുന്നു. ഓരോ യുഗത്തിലും, അവയുടെ ശാഖകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വ്യാപിക്കുന്നു. അവയുടെ വംശങ്ങളിൽ ഈ ശാഖകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയിർക്കുന്നു. അതുപോലെ, അതിനെ പൂർവകാലത്തെയും ഭാവിയെയും സംബന്ധിച്ചും മനസ്സിലാക്കണം. മുന്പ് കഴിഞ്ഞവ ഇപ്പോഴത്തെ ഇടവേളയിലും സംഭവിക്കുന്നു. മുൻപുള്ളതിൽ നിന്ന് പിന്നെയുള്ളതിനെ അറിയാം; ഇപ്പോഴുള്ളതിൽ നിന്ന് രണ്ടും അറിയാം. ഇങ്ങനെ, ദേവതകൾ, പിതൃകൾ, ഋഷികൾ, മനുക്കൾ—ഇവരൊക്കെ, ജനലോകത്തിലെ ദേവതകൾ, പത്ത് കല്പങ്ങൾക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും, അവശ്യമായ സംഭവങ്ങളാൽ ബന്ധിതരാകും. അപ്പോൾ, അവർക്കുള്ള പ്രവർത്തികൾ അവരിൽ ദോഷം കണ്ടാൽ അവസാനിക്കും. ജനലോകത്തിൽ നിന്ന് അവർ ടപോലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, അവിടെ നിന്ന് പിന്നെ തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ല. ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ, ഋഷികളോടൊപ്പം, അവർ ലയത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. കാലം ആദിയില്ലാത്തത് പോലെ, എല്ലാ എണ്ണലുകളും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പിതൃകൾ, ഋഷികൾ, ദേവതകൾ, ഇവരോടൊപ്പം, ഈ ക്രമത്തിലും രീതിയിലും കല്പങ്ങളും മന്വന്തരങ്ങളും സംഭവിക്കുന്നു. ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ അവസാനം ലയം വരുന്നു; ലയത്തിന് ശേഷം സൃഷ്ടി വരുന്നു. ഇത് ക്രമത്തിൽ പറയാൻ നൂറു വർഷങ്ങൾക്കു പോലും കഴിയില്ല. എന്നാൽ, ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം മനുഷ്യരീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കണം. മൂവത്തിരുകോടി സംഖ്യയെ, ദ്വിജന്മാർ പൂര്ണ്ണമായ സംഖ്യയായി കണക്കാക്കുന്നു. ഇരുപതിനായിരം കൂടി, അതാണ് അധികം ഒഴിവാക്കി കണക്കാക്കുന്ന സമയം. ദിവ്യവർഷം ആരംഭത്തിൽ ചേർത്താൽ, അടുത്ത മനുവിന്റെ കാലം ഞാൻ പറയുന്നു. പത്തിരണ്ടായിരം കൂടി ചേർക്കണം. ആയിരം യുഗങ്ങൾ ബ്രഹ്മയുടെ ഒരു ദിവസം ആയി കണക്കാക്കുന്നു. ബ്രഹ്മമാരെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ദേവതകളും, ഋഷികളും, അസുരന്മാരും കൂടെ, അവൻ എല്ലാ സൃഷ്ടികളും വീണ്ടും വീണ്ടും കല്പങ്ങളിലും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളുടെ സന്ധി മനസ്സിലാക്കണം. കൃത, ട്രേത, ദ്വാപര, കലിയുഗങ്ങൾ—ഈ നാലു യുഗങ്ങൾ, കൃതയുഗം ഉൾപ്പെടെ, അങ്ങനെ ഓർത്തിരിക്കപ്പെടുന്നു.