തൃണബിന്ദുവിൽ നിന്ന് ടടജൻ ജനിച്ചു; അതുപോലെ, തൃണബിന്ദുവിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ്. ടടജനിൽ നിന്ന് ജാതൂകർണൻ ജനിച്ചു; അവനിൽ നിന്ന് ദ്വൈപായനൻ എന്ന ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഭാവിയിൽ, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ദ്വൈപായനനിൽ നിന്ന് ദ്വോണി ഉണ്ടാകും. ഭാവിയിൽ വിവിധ ശാഖകളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ഉണ്ടാകും. തപസ്സും കര്മവും കൊണ്ട് നീ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; കര്മത്തിലൂടെയാണ് നിന്റെ പ്രശസ്തി. അമരമായ ബ്രഹ്മതത്ത്വം എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് അമരത്വം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിന്റെ മഹത്വവും വികസിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയും കൊണ്ടാണ് അതിനെ ബ്രഹ്മം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അതർവ, ഋക്, യജുസ്, സാമൻ എന്നീ വേദങ്ങളിൽ വണക്കം അർപ്പിക്കുന്നു ആ ബ്രഹ്മത്തിനെ. മഹാന്മാരുടെ പരമരഹസ്യമായ അതുല്യ ബ്രഹ്മത്തിനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. പ്രകടനത്തിലൂടെയും കര്മത്തിലൂടെയും മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ലക്ഷ്യം സാധ്യമാണ്. അവ്യക്തം, ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തത്, സ്വഭാവം, ബ്രഹ്മം, ശാശ്വതം—ഇവയാണ് അതിന്റെ സ്വഭാവം. അതു വിഭജിക്കപ്പെടാത്തത്, വിശുദ്ധം, നശിക്കാത്തത്, അനേകം രൂപങ്ങളുള്ളത്. കൃതയുഗത്തിൽ കര്മം ഇല്ല; എങ്കിൽ ചെയ്യാത്ത കര്മങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? ശ്രവിക്കേണ്ടതോ, ഇതിനകം ശ്രവിച്ചിട്ടുള്ളതോ, നല്ലതോ അല്ലാത്തതോ, എല്ലാം ഒരുപോലെയാണ്. ഏതുവിധത്തിലും കാണപ്പെടാം, ശ്രവിക്കാം, സുഗന്ധം അറിയാം. അവൻ വെളിപ്പെടുത്താത്തതിനെ ആരാണ് അന്വേഷിക്കാൻ യോഗ്യൻ? ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ, അത് അവൻ തനിക്കു സ്വന്തം എന്ന് കരുതുന്നു. ഏതൊരിടത്തിലും, ആരാൽ, എങ്ങനെയായാലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ, അതെല്ലാം അവനാണ് അതിന്റെ ഉടമ. അനാസക്തമായാലും അതിരുകടന്നാലും, ജ്ഞാനത്തിലും അജ്ഞാനത്തിലും, ഇഷ്ടമായതിലോ അനിഷ്ടമായതിലോ, ആ പ്രവർത്തിയുടെ ഫലങ്ങൾ ഉയരത്തിലും, തിരശ്ചീനമായും, താഴോട്ടും ആ അദൃശ്യനായ കര്ത്താവിനെയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഓരോരുത്തരും ത്രേതായുഗത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ അനുഭവങ്ങൾ നേരിടുന്നു. വൈവസ്വത മാനവന്റെ ഇടവേളയിൽ, ഈ വാക്യങ്ങൾ ആദിയിൽ ബ്രഹ്മാ പ്രസ്താവിച്ചു. ഇവയാകുന്നു സംഹിതകൾ—ഒന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നായി ജനിക്കുന്നു. മുമ്പ് കഴിഞ്ഞവ വീണ്ടും വീണ്ടും സംഭവിക്കുന്നു. ഓരോ യുഗത്തിലും അവരാൽ ശാഖകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വ്യാപിക്കുന്നു. അവരുടെ വംശങ്ങളിൽ ഈ ശാഖകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, ഭൂതകാലത്തെയും ഭാവിയെയും കുറിച്ചും ഇങ്ങനെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കണം. മുമ്പ് കഴിഞ്ഞവ ഇപ്പോഴത്തെ ഇടവേളയിലും സംഭവിക്കുന്നു. പഴയതിൽ നിന്ന് പുതിയത് അറിയാം; ഇപ്പോഴത്തെത് ഇരട്ടത്തിലും അറിയാം. ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ, പിതൃകൾ, ഋഷിമാർ, മനുക്കൾ—എല്ലാവരും, ജനലോകത്തിലെ ദേവന്മാർ പത്ത് കല്പങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും—അവസാനത്തിൽ സംഭവിക്കേണ്ടതിൽ അവർ ബന്ധപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ, ദോഷങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞ് അവരുടെ കര്മം അവസാനിക്കുന്നു. ജനലോകത്തിൽ നിന്ന് അവർ തപോലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവിടെ തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ല. ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ, മഹർഷികളോടൊപ്പം, അവർ ലയത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. സമയത്തിന് ആദി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, എല്ലാ എണ്ണലുകളും അതുപോലെതന്നെ ആദിയില്ലാത്തവയാണ്. പിതൃകൾ, ഋഷിമാർ, ദേവന്മാർ, മഹർഷികൾ—ഇവരോടൊപ്പം ഈക്രമത്തിലെയും വിധിയിലെയും കല്പങ്ങളും മന്വന്തരങ്ങളും സംഭവിക്കുന്നു. ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ അവസാനം പ്രളയം വരുന്നു; പ്രളയത്തിന് ശേഷം സൃഷ്ടി. ഇതെല്ലാം നൂറുകണക്കിന് വർഷം കൊണ്ടും ക്രമത്തിൽ പറയാൻ കഴിയില്ല.