ശാലിമഞ്ജരിപാകൻ, ശധീയൻ, കാനിനി—ഇവരൊക്കെയും സമഗാനത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠഗായകരായിരിക്കുന്നു. സമഗാനഗായകരിൽ രണ്ടുപേരാണ് ഏറ്റവും മുഖ്യരെന്നു പ്രസിദ്ധം. അതർവവേദം സുമന്തു മഹർഷി രണ്ടായി വിഭജിച്ച്, അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ ദ്വിജന്മാർക്ക് സമർപ്പിച്ചു. കബന്ധൻ അതിനെ വീണ്ടും രണ്ടായി വിഭജിച്ച്, ഒരു ഭാഗം പഥ്യന് നൽകി. മോദൻ, ബ്രഹ്മബലൻ, പിപ്പലാദൻ—ഇവരും ദേവദർശന്റെ വിശ്വസ്തമായ ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു. ജാജലി, കുമുദാദി, ശൗണകൻ—ഇവരിൽ മൂന്നാമൻ ശൗണകൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സൈന്ധവായനൻ എന്ന ജ്ഞാനി രണ്ടാമത്തെ സംഹിതയും ഏറ്റുവാങ്ങി. നക്ഷത്രകല്പം, വൈതാനം, സംഹിതാവിധി—ഇവരാണ് അതർവവേദ സംഹിതകളുടെ പ്രധാന ക്രമീകരണകർ. അതർവവേദത്തിൽ സംഹിതകളെ ക്രമീകരിച്ചവരിൽ ഇവർ ശ്രേഷ്ഠർ. ആത്രേയൻ, ജ്ഞാനിയായ സുമതി, കശ്യപൻ, അകൃതവ്രണൻ, സാവർണൻ, സോമദത്തി, സുശർമ, ശാംശപായനൻ—ഇവിടെ മൂന്നു സംഹിതകൾ ഈ മൂവർക്കും വീണ്ടും വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. അതിനൊപ്പം, എന്റെ സംഹിതയാണ് നാലാമത്തേത്; അങ്ങനെ നാലു പ്രധാന സംഹിതകൾ നിലവിലുണ്ട്. മറ്റു പാഠങ്ങൾ അത്ര പ്രസക്തിയില്ലാതായി, വേദങ്ങളുടെ ശാഖകളെപ്പോലെ. ലൗമഹർഷണികം എന്നത് ആദ്യമൂലവും, കശ്യപികം അടുത്തതും. മറ്റൊന്ന് ശാംശപായനികം, ഇത് നോദയും അർത്ഥവും കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവ പതിനഞ്ചാണ്; അതോടൊപ്പം പത്ത് മറ്റും, വീണ്ടും പത്ത് മറ്റും ഉണ്ട്. എട്ടായിരം സാമൻ ഗീതങ്ങളും, പതിനാലു സാമൻ പാട്ടുകളും ഉണ്ട്. ആധ്വര്യവപരമ്പരയിൽ പന്ത്രണ്ടായിരം ഛന്ദസ്സുകൾ ഉണ്ട് എന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിനാൽ ഗ്രാമ്യവും ആരണ്യകവും ഉൾപ്പെടെ മന്ത്രങ്ങളുടെ നിർമ്മാണവും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. ഗ്രാമ്യവും ആരണ്യകവും മന്ത്രങ്ങളോടൊപ്പം ഋഗ്, ബ്രാഹ്മണം, യജുസ് എന്നിങ്ങനെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. തൈത്തിരീയർ പരക്ഷുദ്ര എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഋഗ് സംഹിത എണ്ണപ്പെടുന്നു; ബ്രാഹ്മണം അതിന്റെ നാലിരട്ടിയാണ് എന്നാണ് പറയുന്നത്. യജുസും ഋകും ശുക്രിയയും എല്ലാം യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് അളക്കപ്പെടുന്നു. ആറായിരം ഋകുകൾ ഉണ്ട് എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്; അതോടൊപ്പം ഇരുപത്താറ് കൂടി. പതിനൊന്നായിരം ഋകുകളും, പത്ത് കൂടി ഉണ്ട്. ആയിരം ഋക്മന്ത്രങ്ങൾ അളവായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതർവന്മാരുടെ ഋകുകൾ അഞ്ച് ആയിരമാണ്. ആംഗിരസരുടെ കാര്യത്തിൽ ഇതാണ് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; അവരുടെ ആരണ്യകം വീണ്ടും വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ശാഖകളുടെ സ്രഷ്ടാക്കളെയും, വിഭജനങ്ങളുടെ കാരണങ്ങളെയും കുറിച്ചും പറയപ്പെടുന്നു. പ്രജാപതിയുടെ വേദപരമ്പര അനന്തമാണ്; ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ സ്മൃതികളായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ദ്വാപരയുഗങ്ങളിൽ, വേദങ്ങളുടെ കൂടുതൽ വിഭജനങ്ങൾ നടന്നതായി വിവരണം ഉണ്ട്. ഗുരുക്കന്മാർ ശിഷ്യന്മാർക്ക് വേദവിഭാഗങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, തപസ്സിനായി വനത്തിലേക്ക് പോയി. നാലു വേദങ്ങൾ, അവയുടെ ഉപാംഗങ്ങൾ, മീമാംസ, ന്യായത്തിന്റെ വിശാലത—ഇവയെല്ലാം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. ആയുര്വേദം, ധനുര്വേദം, ഗാന്ധർവം—ഇവയും കൂടെ. ആദ്യം ബ്രഹ്മർഷിമാരാണ് ഉണ്ടായത്; അവരിൽനിന്ന് ദേവർഷിമാർ ഉദിച്ചുവന്നു. കശ്യപന്മാരിൽ, വസിഷ്ഠന്മാരിലും, ഭാർഗവന്മാരിലും, അംഗിരസ്സിലും, അത്രികളിലും—ഇവരിൽ നിന്നുമാണ് ദേവർഷിമാർ. ബ്രഹ്മത്തെ ചിന്തിക്കുന്നതിനാലാണ് ഇവരെ ബ്രഹ്മർഷിമാരെന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. പ്രത്യുഷദേവനും വീണ്ടും കശ്യപനും—ഇവരുടെ വംശരേഖയും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.